Zanurzając swoją refleksję w głębi Wielkiego Postu, bp Cisło zwrócił uwagę na „trud utrzymania się na poziomie życia chrześcijańskiego”, które winno charakteryzować się miłością, radością, prawdą i sprawiedliwością dającą prawo bliźniemu do dobra wspólnego. - To pożądliwości ciała, oczu i pycha żywota ściągają nas w dół - mówił Ksiądz Biskup. - A tymczasem chodzi o to, aby nie stać się niewolnikiem pożądliwości i egoizmu, bo wtedy człowiek jest na usługach zła”. Zwracając uwagę na konieczność solidarności z Chrystusem cierpiącym w drugim człowieku, podkreślił wagę Wielkiego Postu, który jest potrzebny do refleksji, umartwienia i samozaparcia, mogącymi ustrzec przed postawą rozkapryszonych dzieci mającymi pretensje do Boga za swoje niepowodzenia.
- Ks. Jan jest pierwszym proboszczem, który kładł razem z wami kamień węgielny pod budowę tej świątyni i nadal wam towarzyszy. Przed 25 laty nie miał tylu siwych włosów, ale ten sam wigor, energię i duch młodzieńczy, którego miarą jest jego uśmiech - podkreślił bp Cisło, wdzięczny za utrudzenie kapłańskie w czasie 25 lat pracy w parafii św. Jadwigi ks. kan. Jana Mitury. Dziękując za wymierny wkład w budowanie wspólnoty parafialnej, Ksiądz Biskup pozdrowił członków działających w parafii grup i wspólnot (Rada Duszpasterska, chór parafialny, Legion Maryi, koła różańcowe, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Liturgiczna Służba Ołtarza, wspólnota Ruchu Światło-Życie, schola i Stowarzyszenie Rodzin Katolickich). Przypomniał, że zadaniem parafii jest dbać, aby nikt nie pozostał osamotniony w swoim cierpieniu, stąd członkowie grup i wspólnot winni dbać o rozwój własnej wiary i służyć bliźnim. Słowa wdzięczności otrzymali również księża posługujący w parafii oraz siostry ze Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego. Wszyscy czerpią świadectwo życia żyjącej w XIV wieku patronki parafii, która stanowi przykład twórczej i dynamicznej aktywności świeckich w Kościele.
- Patrząc na nasze życie duchowe i dokonania materialne, uświadamiamy sobie, że jest to Kościół żywy i dokonuje się w nim wiele dobra, ponieważ żyją w nim ludzie oddani Chrystusowi, którzy prowadzą autentyczne życie z wiary, a umacnia ich Eucharystia i Zmartwychwstały Pan” - mówił o swoich wiernych Ksiądz Proboszcz. Parafia św. Jadwigi, z której pochodzi 10 kapłanów i 6 sióstr zakonnych, jest pierwszą, jaka powstała na lubelskim Czechowie. W 1980 r. rozpoczęto starania i prace, aby wybudować kościół i stworzyć wspólnotę parafialną: uzyskano pozwolenie na budowę kościoła od władz miasta, Kuria Metropolitalna przekazała teren pod budowę, bp Bolesław Pylak poświęcił plac kościelny, a pracujący tu kapłani uzyskali jurysdykcję przysługującą administratorom parafii. W następnym roku odbył się pierwszy odpust parafialny ku czci bł. Jadwigi, odprawiony przez bp. Zygmunta Kamińskiego, i zaczęto katechizować. Budowę kościoła, wg projektu inż. arch. Romana Orlewskiego, rozpoczęto w 1982 r. Poświęcenia kamienia węgielnego kościoła dokonał bp Z. Kamiński, a 21 grudnia 1982 r. Biskup Lubelski wydał dekret o utworzeniu parafii bł. Jadwigi Królowej, która powstała z terenów poprzednio należących do parafii Niepokalanego Poczęcia NMP i św. Mikołaja. W 1983 r. wierni przeżywali nawiedzenie Matki Bożej w ikonie częstochowskiej i odbyła się pierwsza Msza św. w nowym kościele. Oficjalne „wprowadzenie się” do kościoła miało miejsce w 1985 r., zaś konsekracja świątyni - dokonana przez abp. Józefa Życińskiego - 8 czerwca 2001 r.
Od początku, parafia prężnie się rozwija, a wierni, wspierani gorliwą służbą duszpasterzy, angażują się w pracę na rzecz parafii, organizując m.in. festyny jednoczące mieszkających na jej terenie oraz tworząc gazetę „Wspólne Drogi”.