Nowy, marmurowy ołtarz, wsparty na ośmiu kolumnach, zastąpił stary, betonowy, obłożony tylko płytkami marmurowymi. „Ołtarz w każdym kościele zajmuje centralne miejsce. Wokół niego gromadzi się wspólnota wiernych podczas sprawowania Eucharystii. Wówczas to na ołtarzu, pod sakramentalnymi znakami, uobecnia się ofiara krzyżowa. Z niego wierni biorą Ciało i Krew Chrystusa. Dlatego już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa widziano w ołtarzu znak samego Chrystusa, obecnego pośród swoich wiernych zarówno jako ofiara złożona dla naszego pojednania, jak i niebieski pokarm, który nam się udziela. Dlatego zatroszczyliśmy się, by w naszym sanktuarium znalazł się godny, estetyczny i trwały ołtarz, pamiętając o jego symbolice” - powiedział „Niedzieli” ks. proboszcz Jan Gaik.
Ojcowie Kościoła mówili, że skoro Chrystus jest prawdziwym Ołtarzem, to my, Jego uczniowie, jesteśmy porównani do duchowych ołtarzy, na których mamy składać ofiarę naszego życia, zgodnego z wyznawaną wiarą i Bożymi przykazaniami. „To właśnie Chrystus uobecniany na ołtarzu stawia przed nami zadania, w myśl których nie możemy podjeść do ołtarza, czyli do Chrystusa, jeśli w sercu żywimy niechęć do naszych braci. W przeciwnym wypadku będziemy tylko na zewnątrz pełnili nasze obowiązki religijne. Będziemy traktowali instrumentalnie naszą wiarę, nie zgłębiając jej istotnych treści” - nauczał bp Adam Śmigielski SDB.
Jako ciekawostkę należy podać, że świętość ołtarza i jego symbolika zostały wzmocnione przez wprowadzenie obrzędu jego poświęcenia w połowie IV wieku. Według pontyfikału rzymskiego biskup namaszczając ołtarz olejem krzyżma, prosi Boga, aby stał się on widzialnym znakiem tajemnicy Chrystusa. Obrzęd ten w sposób szczególny nawiązuje do misterium namaszczenia Chrystusa Duchem Świętym. Ojciec niebieski ustanowił Go najwyższym Kapłanem, aby na ołtarzu Swojego Ciała złożył w ofierze własne życie za zbawienie wszystkich.
Ze względu na szczególne znaczenie ołtarza i jego świętość, należy mu się najgłębsza cześć. Przejawem tej czci jest zwyczaj nakrywania ołtarza co najmniej jednym obrusem, ukłon celebransa wraz z asystą po przyjściu do ołtarza i przed odejściem od niego, ucałowanie go przez kapłana i diakona, okadzenie, gdy liturgia ma charakter uroczysty. Do przejawów czci należy również przyozdabianie ołtarza kwiatami, świecami na artystycznie wykonanych lichtarzach. Na ołtarzu lub w jego pobliżu umieszcza się krzyż, znak Ofiary krzyżowej Chrystusa, która uobecnia się we Mszy świętej.