Heros wiary i miłości

Św. Jan Paweł II był człowiekiem wielkiej miłości do Boga i do każdego człowieka. Spotykał się z odzewem miłości. Dziś tyle miłości ślemy mu z naszych serc, dziękując za dziedzictwo, które nam zostawił w słowie oraz świadectwie heroicznej wiary i miłości - powiedział bp Mieczysław Cisło. 18 maja biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej sprawował dziękczynną Mszę św. w koście pw. Świętej Rodziny w Lublinie z racji stulecia urodzin św. Jana Pawła II.

Parafia pw. Świętej Rodziny w Lublinie to szczególne miejsce na mapie Lublina. Papież - Polak w 1987 r. przy murach wznoszonej na Czubach świątyni przewodniczył Mszy św. z udziałem milionowej rzeszy pielgrzymów. To było ostatnie w historii miasta osobiste spotkanie Ojca Świętego z Lublinem, w którym przez 24 lata pracował jako wykładowca na KUL. Parafia, która już na zawsze zyskała przydomek „papieska”, urodzinowe obchody rozpoczęła w niedzielny wieczór uroczystym koncertem i czuwaniem modlitewnym. 18 maja w świątyni przy ul. Jana Pawła II trwała nieustanna modlitwa. Całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu, połączona z nabożeństwem różańcowym, zakończyła się Apelem Jasnogórskim i śpiewem „Barki” pod Krzyżem Papieskim, świadkiem historycznej Mszy św. sprzed 33 lat.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodzinowa modlitwa

Reklama

Centralną częścią obchodów była wieczorna Msza św. pod przewodnictwem bp. Mieczysława Cisło. W związku z aktualną sytuacją epidemiczną, w świątyni przebywało ok. 130 osób; znacznie więcej zgromadziło się przed monitorami komputerów i ekranami telewizorów, bowiem Liturgia transmitowana była w mediach społecznościowych. Mszę św. śpiewem ubogacił Bogusław Morka, znany polski tenor, który stulecie urodzin Jana Pawła II zdecydował się obchodzić z mieszkańcami Lublina. Wraz z mistrzem śpiewała Maria Kopińska, utalentowana stypendystka Centrum Jana Pawła II. W Mszy św. uczestniczyli m.in. Lech Sprawka - wojewoda lubelski z małżonką Ewą Dumkiewicz - Sprawką, Sebastian Trojak - wicemarszałek województwa oraz Marian Król, przewodniczący regionu NSZZ „Solidarność”, któremu towarzyszył poczet sztandarowy. Wśród osób modlących się znajdowały się licznie reprezentowane siostry ze Zgromadzenia Rodziny Betańskiej, które przy kościele pw. Świętej Rodziny mają swój dom generalny.

Wezwanie do służby

- Z radością rozpoczynamy Eucharystię, która jest dziękczynieniem za dar św. Jana Pawła II, wielki dar dla naszej Ojczyzny i dla całego świata. W stulecie urodzin gromadzimy się w parafii, która miała szczęście gościć Ojca Świętego, gdy wśród milionowej rzeszy wiernych, przy murach tej świątyni sprawował Mszę św. Naszej modlitwie towarzyszą relikwie Świętego - powiedział we wprowadzeniu do Liturgii ks. dr prał. Tadeusz Pajurek. Proboszcz przypomniał także, że systematycznie, w każdy pierwszy czwartek miesiąca, w parafii odbywa się nabożeństwo za wstawiennictwem św. Jana Pawła II, a mieszkańcy dzielnicy Czuby codziennie przychodzą na indywidualną modlitwę przy Krzyżu Papieskim. Podając intencje, ks. Pajurek prosił o modlitwę dziękczynną za Jana Pawła II, ale też za chorych, cierpiących i przeżywających strach oraz niepewność z powodu pandemii. - Dziękując za dziedzictwo, które św. Jan Paweł II nam zostawił, prośmy o Boże błogosławieństwo, byśmy umieli służyć. Do służby Bogu i ludziom tu nas wezwał św. Jan Paweł II - przypomniał Ksiądz Proboszcz.

Chodzimy po śladach Świętego

Reklama

- Kilka tygodni temu wspominaliśmy 15. rocznicę odejścia do domu Ojca św. Jana Pawła II. Dziś radośnie świętujemy dzień jego urodzin, dziękując Bogu, że dał ojca katolikom, chrześcijanom i niewierzącym. Jan Paweł II był człowiekiem wielkiej miłości do Boga i każdego człowieka; spotykał się z odzewem tej miłości na całym świecie. Dziś dziękujemy mu za dziedzictwo, które nam zostawił w słowie i świadectwie heroicznej wiary i miłości - powiedział bp Mieczysław Cisło. Zapewnił, że Jubilat jest z nami duchowo, a także w kropli krwi umieszczonej w relikwiarzu. Przypomniał, jak Jan Paweł II ucałował ziemię, gdy po raz pierwszy przyjechał jako papież do Ojczyzny. Później dopowiedział, że złożył ten pocałunek jak na rękach matki, bo polska ziemia jest jego matką. - Składamy pocałunek na relikwiach Papieża, dotykamy jego osoby. To nie jest przesąd średniowieczny. Kto kocha, rozumie również ten gest - wyjaśniał Ksiądz Biskup. Jak podkreślał, w Lublinie „chodzimy po śladach Jana Pawła II, tych które zostawił jako profesor KUL, i tych które zostawił w 1987 r. jako papież”. - Jesteśmy spadkobiercami jego pontyfikatu, tego niezwykłego dziedzictwa, które zostawił dla świata i Kościoła. Czyńmy rachunek sumienia, czy jesteśmy tego świadomi? Czy mamy przed oczyma jego życie? Kiedyś Jan Paweł II mówił do młodych, że jeśli chcą poznać Boga, muszą poznać życiorysy świętych, bo one są jak 5 Ewangelia. Życie świętych to świadectwo działania Boga, przemiany życia człowieka. Naszym powołaniem jest powołanie do świętości - mówił Pasterz, zachęcając wiernych do czerpania inspiracji z życia św. Jana Pawła II.

Dziedzictwo, które się nie starzeje

W homilii bp Mieczysław Cisło zwrócił uwagę, że św. Jan Paweł II był człowiekiem wielu talentów, z przebogatą osobowością. Papież otworzył swoje serce na działanie Ducha Świętego, a łaska Boża poprowadziła go przez życie niczym dobry wiatr żeglarza. - Największym talentem Jana Pawła II był talent wiary i heroicznej miłości. Jego wiara była niezłomna i niewzruszona. Był przekonany, że to, co spotyka go w życiu, ma sens, także cierpienie i osamotnienie. Idąc za głosem Chrystusa, złożył dar życia. Zostawił wszystko, a Kościół stał się jego domem i rodziną - mówił. Ksiądz Biskup podzielił się osobistym wspomnieniem, gdy 16 października 1978 r. przebywał na placu św. Piotra w Rzymie i wraz z całym Kościołem, a zwłaszcza z Polakami, cieszył się z wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Mówił o odwadze, którą Jan Paweł II dał światu. Jako ten, który doświadczył dwóch totalitaryzmów, doskonale znał zagrożenia współczesnego świata i dążenie człowieka do prawdziwej wolności. Jego długi, 27-letnmi pontyfikat upłynął pod znakiem apostołów Jana i Pawła. Ojciec Świętym, niczym Jan spod krzyża, ukochał Maryję i cały się Jej oddał, ale i cierpiał pod krzyżem, przeżywając zamach i chorobę. Dla Chrystusa był gotów oddać swoje życie. Jak Paweł przemierzał kontynenty, by nieść wszystkim Ewangelię. Odwiedzał milionowe zgromadzenia wiernych, i garstki chrześcijan, których ubogacał słowem głoszonym i pisanym. Niósł przebaczenie i pojednanie. - Żadna synteza nie wyczerpie próby opisania św. Jana Pawła II, ale ten heros wiary i miłości pozostawił nam dziedzictwo, które się nie starzeje - podkreślał bp Cisło.

Na zakończenie jubileuszowej uroczystości ksiądz biskup zaapelował, by wyrazem wierności św. Janowi Pawłowi II była wierność Chrystusowi, wierność Bożym przykazaniom, odważne przyznawanie się do Jezusa i dzieła miłosierdzia (pomoc duchowa i materialna).

Od 2006 r. w Centrum pracuje zespół socjologów, który analizuje ślady, jakie pontyfikat Jana Pawła II odcisnął na życiu społecznym w Polsce. W tym roku, do tego gremium dołączyli badacze z Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego (ISKK), którzy w pierwszej części sympozjum przedstawili wyniki swoich prac. Natomiast w drugiej części głos zabrali socjologowie skupieni wokół CMJP2. Ks. dr Wojciech Sadłoń z ISKK zaprezentował hipotezy nt. wpływu Jana Pawła II na polskie społeczeństwo i Kościół. Jego zdaniem, do 1989 r. oddziaływanie Jana Pawła II miało charakter ogólnonarodowy, poprzez ruchy niepodległościowe, w tym „Solidarność”. Było to wzajemne wzmocnienie dążenia do wolności i wiary oraz religijności Polaków. Przejawem tego (co znajduje potwierdzenie w danych statystycznych) były liczne pielgrzymki na Jasną Górę i do grobu ks. Jerzego Popiełuszki, które najwięcej osób przyciągały w latach 80. Ponadto – jak zauważył - po roku 1979 liczba udzielanych chrztów w Polsce nagle przekroczyła liczbę urodzeń. - To oznacza, że osoby, które wcześniej nie były ochrzczone, po wyborze Jana Pawła II na papieża zdecydowały się na chrzest – wyjaśnił ks. dr Sadłoń. Socjolog z ISKK zwrócił też uwagę, że po przemianach 1989 r. wyraźny był wpływ Jana Pawła II zwłaszcza na Kościół a okres ten można nazwać „wiosną struktur Kościoła”. Natomiast po śmierci papieża-Polaka żywe są pytania: na ile realnie jego dziedzictwo przetrwało, na ile jest realnie obecne w polskim społeczeństwie? Zdaniem ks. dr Sadłonia, to dziedzictwo w pełni zostało przyjęte tylko przez mniejszość społeczeństwa polskiego. - Pozostaje pytanie: na ile ta mniejszość jest twórcza i na ile będzie potrafiła oddziaływać na pozostałe grupy społeczne? – mówił prelegent z ISKK. Z kolei dr Rafał Lange, socjolog z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, związany również z ISKK omówił strategie wychowania religijnego. Przytoczył dane, według których, tylko 8 proc. polskiego społeczeństwa uważa, że nie trzeba wychowywać własnego potomstwa w wierze religijnej. Wskazał też na trzy najczęstsze strategie dotyczące stosunku do nauki religii. Instytucjonalna polega głównie na posyłaniu dzieci na lekcje religii, instytucjonalno-osobista – wiąże się m.in. z chodzeniem wspólnym na Mszę św., wspólną modlitwą z dzieckiem itp., natomiast pozainstytucjonalna – koncentruje się np. na rozmowach na tematy religijne, dawaniu przykładu itp. Dr Lange zwrócił uwagę, że wybór danej strategii może być również próbą racjonalizacji odejścia od Kościoła, jak w przypadku strategii pozainstytucjonalnej, gdzie motywem jej wyboru może być też np. przeświadczenie, że Kościół jako instytucja jest niepotrzebny, gdyż wystarczy osobisty kontakt z Bogiem. Natomiast w przypadku osób religijnych, które preferują strategie instytucjonalne, wprawdzie widoczne jest zaufanie do Kościoła, ale osoby te nierzadko delegują obowiązek religijnego wychowania potomstwa poza rodziną. Prof. Krzysztof Koseła z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego podkreślił w referacie pt. „Wiara bez konsekwencji? Polska po Janie Pawle II”, że badacze współczesnych społeczeństw dystansują się wobec tezy o nieuchronnym charakterze sekularyzacji i krytycznie oceniają wartość tego pojęcia. Mówił, że trzeba w nowy sposób myśleć o przemianach religijności i nie ograniczać się do pojęcia „sekularyzacji”, gdyż przestaje ono być adekwatne. Według prof. Koseły na poziomie zasad, struktur, statutów, systemu społecznego dokonała się zmiana polegająca na desekularyzacji. – Wyjałowione z religijnych odniesień zasady Polski Ludowej upadły, a w ich miejsce pojawiły się nowe reguły, w myśl których jest miejsce na krzyż w Sejmie, na religijny charakter przysięgi oraz na lekcje religii w szkole – mówił. Z drugiej strony – jak zauważył – socjologowie obserwują działania ludzi odniesione do sfery publicznej i pozapublicznej, dostrzegając w nich motywacje religijne. - W obszarze zasad społecznych widzimy cofanie sekularyzacji, natomiast w obszarze działania i praktyk – falowanie, odwroty i powroty troski o realizację woli Bożej u członków naszego nowoczesnego społeczeństwa. Motywacje ludzi w dziedzinie życia gospodarczego, polityki, edukacji, rozrywki, życia rodzinnego są raz mniej, innym razem bardziej motywowane religijnie – wyjaśniał prof. Koseła. Socjolog zwrócił też uwagę, że w żadnym kraju religijność nie jest tak dobrze dokumentowana jak w Polsce, gdzie badania na ten temat prowadzi ISKK oraz 12 razy w roku CBOS. Z kolei Paweł Gierech z Centrum Myśli Jana Pawła II poruszył temat „Polskiej pamięci o dziedzictwie Jana Pawła II”. Jego zdaniem, w dziedzinie pamięci mamy jako wspólnota zarówno sukcesy, jak i zaniedbania. W odniesieniu do postaci Jana Pawła II, pamięć kulturowa, przyszła zbyt wcześnie (np. ogólnonarodowe obchody rocznic, pomniki i inne formy upamiętnienia, które pojawiały się już za życia Jana Pawła II i pojawiają się do dzisiaj). Równolegle jest tzw. pamięć komunikatywna, udokumentowana wynikami badań CMJP2 i innych ośrodków badawczych. Ok. 90 proc. Polaków uważa Jana Pawła II za autorytet, ok. 70 proc. stara się kierować jego wskazaniami. Daty „papieskie” – 2 kwietnia i 16 października należą obok Święta Niepodległości – 11 listopada – do triady rocznic uważanych za najważniejsze w historii nowożytnej Polski. Zdaniem Gierecha, w przypadku Jana Pawła II pamięć komunikatywna zaczęła współwystępować z kulturową, inaczej niż to przewiduje teoria Jana Assmana. Socjolog z CMJP2 wskazał też na ogromną siłę mediów, które – jak się wyraził – coraz silniej decydują o tym, jakie treści wiążemy z przekazem pamięci Polaków, w tym pamięcią o pontyfikacie Jana Pawła II. – Dlatego nieobojętnym jest czy np. książka „Pamięć i tożsamość” pozostanie szkolną lekturą, czy też zniknie z kanonu, gdyż ma to konswekwencje dla kształtu pamięci naszej wspólnoty, podobnie jak to, czy zamiast przypomnienia słów pobudzających nas do krytycznej refleksji nad najważniejszymi papieskimi wezwaniami, zobaczymy po raz setny „papieskie kremówki” bez wspólnotowego kontekstu wadowickiej homilii – mówił. Zdaniem Gierecha, w dyskusji o dziedzictwie Jana Pawła II nie powinno chodzić o wybór, czy stawiać pomniki czy czytać encykliki. Pamięć kulturowa wymaga materialnych nośników, również pomników. Same jednak nośniki nie przemówią. - Kiedy przyprowadzimy pod pomnik nowe pokolenie musimy sami wiedzieć, o czym mówić, co uznajemy w tej spuściźnie za szczególnie ważne – zaznaczył. Podczas sympozjum socjologicznego w Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie poinformowano, że wczesną jesienią ukaże się książka pt. „Wiara bez konsekwencji? Polska po Janie Pawle II – studium socjologiczne".