Ostatnia niedziela przed świętem Paschy - Wielkanocy, to Niedziela Palmowa. Owszem, lubimy brać udział w procesji z palmami. Z uwagą słuchamy Ewangelii o wjeździe Jezusa do Jerozolimy, gdzie jej mieszkańcy z radością witali Pana Jezusa, a swe płaszcze rzucali na drogę. Trzymając w rękach gałązki palm wołali: "Hosanna Synowi Dawidowemu!". Nic w tym dziwnego, bo Jezus Chrystus wjeżdżał do Jerozolimy jako zwycięzca. Objawił, że jest zwycięzcą nad złem.

W czasie procesji w Niedzielę Palmową my również trzymamy palmy, śpiewamy radosne pieśni. Cieszymy się, że Chrystus "zwycięzca śmierci, piekła i szatana" jest wśród nas. Po prostu lubimy być z tymi, którzy są silni i wygrywają. Chętnie pokazujemy swoją twarz, by zamanifestować swą jedność i lojalność ze zwycięzcą. Ale w czasie Mszy św. w tę niedzielę słuchamy także opowiadania Ewangelisty o męce i śmierci Chrystusa. Niestety, wobec przegranych i pokonanych stać nas najczęściej jedynie na współczucie i litość, bo uważamy, że to nas nie dotyczy. Gdy ktoś zwycięża chętnie sobie przypisujemy to zwycięstwo. Gdy zaś przegrywa, uważamy, że nie jesteśmy temu winni, ani za to odpowiedzialni, że nie mamy z tym nic wspólnego. Umiemy sobie zawsze znaleźć miejsce. Tak się zachowuje i rozumuje tłum, którym można manipulować i wykorzystywać jego najciemniejsze strony. Raczej należałoby powiedzieć, że tłum nie rozumuje, ale reaguje i krzyczy: "Ukrzyżuj Go!". A może to nieprawda...

Jezu, od pospólstwa zelżywie

Przed Annaszowym sądem znieważany,

Jezu, mój kochany!