Rok 2010 śmiało można nazwać rokiem jubileuszy, ważnych dla naszej tożsamości społecznej, narodowej i religijnej. U progu nowego roku spojrzyjmy raz jeszcze na te rocznice. Naszym przewodnikiem po tych wydarzeniach będzie kard. Stanisław Dziwisz.

20. rocznica reaktywacji Caritas Archidiecezji Krakowskiej

„Postawmy zasadnicze pytanie: dlaczego Kościół podejmuje się dzieł miłosierdzia, których symbolem jest Caritas? Kościół podejmuje się tych dzieł, bo jest wspólnotą miłości. Miłość należy do istoty Kościoła i zakorzeniona jest w posłannictwie Jezusa Chrystusa, który odsłonił nam miłosierne oblicze Boga. Caritas to nie zwykła działalność filantropijna. Taką działalność mogą prowadzić i prowadzą również niewierzący. Chrześcijańska Caritas wpisuje się w całą zbawczą misję Kościoła. (...) Drodzy bracia i siostry, Kościół krakowski ma wspaniałe tradycje posługi miłości. Troska o ubogich przez całe wieki wpisywała się w jego misję. Wymieńmy tylko św. Jadwigę Królową, ks. Piotra Skargę i założone przez niego Arcybractwo Miłosierdzia oraz św. Brata Alberta Chmielowskiego. Dziś dziękujemy Bogu za krakowską Caritas, założoną przez kard. Adama Stefana Sapiehę. Sześćdziesiąt lat temu to dzieło służące ubogim skazano na unicestwienie. A jednak odrodziło się ono w wolnej Polsce. Dokładnie dwadzieścia lat temu kard. Franciszek Macharski dokonał jego reaktywacji”. (Łagiewniki, 29 stycznia 2010)

70. rocznica Zbrodni Katyńskiej

„Oprócz żalu po stracie naszych rodaków, jeszcze niepogrzebanych, gromadzi nas dziś trudna data, jedna z najtrudniejszych w naszej najnowszej historii: 70. rocznica Zbrodni Katyńskiej. Zbrodni straszliwej, nie tylko z racji jej rozmiarów, ale i sposobu jej dokonania: zaplanowany i precyzyjnie zrealizowany, bezduszny, tajemny i skryty, cyniczny sam w sobie i jeszcze cyniczniej rozgrywany po ujawnieniu, wpisany w kłamstwo. (...) Ojciec Święty uczy, że «ani pojednanie, ani jedność nie mogą zaistnieć poza prawdą lub wbrew niej». To jest warunek sine qua non. Trzeba jasno powiedzieć: zakrywanie lub zakłamywanie prawdy nigdy nie służy pojednaniu. Przeciwnie, jest zawsze znakiem nieufności, braku zawierzenia, strachu. Jest zaprzeczeniem postawy odpowiedzialności i próbą manipulowania drugim człowiekiem, a nie budowania z nim dojrzałych i prawdziwie ludzkich relacji. Bez wyświetlenia całej prawdy o Zbrodni Katyńskiej i bez przełożenia tej prawdy na formy przekazu właściwe powszechnej edukacji mówienie o pojednaniu pozostanie nieuczciwością. Osobny problem - to wypracowanie takich postaw, które umożliwią wszystkim przyjęcie i zmierzenie się z odkrytą prawdą: «prawdę należy czynić w miłości»”. (Bazylika Mariacka, 13 kwietnia 2010)

50. rocznica obrony krzyża nowohuckiego

„Przyszliśmy, aby przeżyć godzinę wdzięczności, aby wszystkim, którzy za wiarę ojców, przyniesioną na tę ziemię ze wszystkich zakątków Ojczyzny, i za umiłowanie Krzyża Chrystusowego, będącego dla nich znakiem tego, w co wierzą, cierpieli, przelewali krew, ryzykowali życie - aby im wszystkim powiedzieć «Bóg zapłać»!
Przyszliśmy im powiedzieć: to także wam zawdzięczamy i kościół «Arki Pana», i pomnik tamtych dni - kościół Najświętszego Serca Jezusowego, i wszystkie kościoły w Nowej Hucie, która miała być miastem bez kościołów i bez Boga. Kościoły, o których mówił Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, że są: «wystane, wyklęczane, wymodlone, wycierpiane, waszą wiarą, waszą żarliwą, niezłomną postawą»”. (Kraków - Os. Teatralne, Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, 27 kwietnia 2010)

600. rocznica Bitwy pod Grunwaldem

„Siostry i bracia, niech wspomnienie ważnego zwycięstwa pod Grunwaldem pomoże nam jeszcze bardziej angażować się w sprawy, w których zwycięstwo powinien odnosić człowiek, jego godność i dobro. Niechaj to wspomnienie pomoże nam angażować się w sprawy, w których zwycięstwo powinna odnosić miłość, sprawiedliwość i solidarność. Niechaj to wspomnienie zaowocuje troską o życie i pokój. Niech zaowocuje pojednaniem i braterstwem narodów”. (Katedra Wawelska, 15 lipca 2010)

Stulecie harcerstwa

„Kościół w Polsce dostrzega w harcerstwie wielkiego sprzymierzeńca w dziele ewangelizacji współczesnego świata. Przecież autentyczne harcerstwo chce formować umysły i serca młodych. Chce wydobywać z nich to, co najlepsze, co najbardziej szlachetne. Chce formować ich altruistyczne postawy. Chce ich wychowywać do służby drugiemu człowiekowi, społeczeństwu i całemu Narodowi. Polskie harcerstwo szuka inspiracji u źródeł, a więc w Bogu, w Ewangelii, w Kościele jako wspólnocie uczniów zmartwychwstałego Pana, który cały był «dla innych»”. (Wzgórze Wawelskie, 22 sierpnia 2010)

30 lat „Solidarności”

„Ojczyzna, w której żyjemy, pomimo odzyskanej wolności ciągle cierpi z powodu naszych słabości. Drążą nas choroby społeczne, jak: niewrażliwość na potrzebujących i słabych, obojętność wobec przeszłości narodowej, egoizm, niepotrzebne i bolesne podziały, osłabiające naszą wzajemną solidarność. Dominuje chciwość na pieniądze i władzę, chęć robienia kariery zamiast uczciwego pełnienia służby społecznej. We wzajemnych relacjach brakuje ludzkiego ciepła i życzliwości. Postawy agresji i przemocy wysuwają się na pierwsze miejsce w debatach parlamentarnych i samorządowych, we wspólnotach i środowiskach lokalnych, w mediach i w rodzinach. Zawiści i insynuacje zajęły miejsce bezinteresownej życzliwości, jakbyśmy zapomnieli, że jesteśmy od tysiąca lat narodem chrześcijańskim.
Rodzi się wrażenie, jakbyśmy pogubili się na drogach wolności; jakbyśmy nie wiedzieli, co myśleć, kogo wybierać, jakim wartościom służyć. Wolność stała się dla wielu z nas raczej pokusą niż wyzwaniem.
Analiza sytuacji, w jakiej znaleźliśmy się po trzydziestu latach od przełomu solidarnościowego, uświadamia nam potrzebę powrotu do pierwotnego etosu «Solidarności»”. (Katedra Wawelska, 4 września 2010)

W tekście wykorzystano fragmenty homilii kard. Stanisława Dziwisza