Tuż przed Niedzielą Palmowa ukazał się długo oczekiwany "List Biskupów Polskich wobec integracji europejskiej". Ten niezwykle esencjonalny dokument nie jest głosem euroentuzjastów, którzy mówiliby, że wraz z przystąpieniem do Unii Europejskiej Polska znajdzie się w krainie dobrobytu i niczym nie zmąconej szczęśliwości. Nie jest to jednak także głos eurosceptyków straszących utratą wolności oraz panoszeniem się wszelkiego zła.

List Biskupów to przede wszystkim głos realistów, którzy podążając za nauczaniem Ojca Świętego Jana Pawła II, widzą Polskę jako trwałą i pomyślnie rozwijającą się część wspólnej Europy, tę część kontynentu, która bogatym, kulturowym, religijnym i duchowym " wianem" chce się dzielić z innymi narodami, otwierając się jednocześnie na bogactwo ich spuścizny duchowej. Polska chce być tą częścią Europy, która jest "(...) przede wszystkim wspólnotą dziejów, kultury, idei oraz tradycji opartych na trwałych wartościach duchowych judeo-chrześcijańskich, na prawie rzymskim i filozofii greckiej" (z Listu Biskupów), tej Europy, która chce "oddychać obydwoma płucami, łącząc wzajemnie dopełniające się tradycje Wschodu i Zachodu" (tamże).

Biskupi przypomnieli, że "Kościół wspiera działania jednoczące, które respektują fundamentalne prawa człowieka służące integralnemu rozwojowi osoby ludzkiej i promuje dobro wspólne w wymiarze narodowym i państwowym" (tamże). Temu, poprzez instytucje Unii Europejskiej, winna służyć zjednoczona Europa, tym bardziej że jej animatorami byli przecież politycy chrześcijańscy - Ojcowie Nowej Europy (Alcide De Gasperi, Robert Schuman czy Konrad Adenauer). Jako ich obrazę uznano więc (również za Janem Pawłem II) usunięcie z Karty Europy wszelkich bezpośrednich odwołań do religii. To z pewnością można jeszcze naprawić, bo Biskupi - zresztą chyba nie tylko w Polsce - oczekują, że "(...) w przyszłym ustawodawstwie Europy znajdzie się odniesienie do Boga, który dla ludzi wierzących stanowi ostateczną rację istnienia podstawowych wartości, porządku religijno-moralnego i ładu społecznego" (tamże).

W centrum wszystkich wysiłków zmierzających do poszerzenia Unii Europejskiej, a co za tym idzie, pełniejszego zjednoczenia Europy, powinien stać "(...) człowiek i jego niezbywalna godność otrzymana w akcie stworzenia na «obraz i podobieństwo Boga» (Rdz 1, 27) oraz jego szeroko pojęte dobro" (tamże). Kościół, w tym także Kościół w Polsce, deklaruje wolę stania na straży praw osoby ludzkiej i obrony fundamentalnych zasad zawartych w Dekalogu oraz związanych z tym: prawa do życia każdego człowieka od chwili poczęcia do naturalnej śmierci, praw małżeństwa, jako trwałego związku mężczyzny i kobiety oraz praw rodziny.

Kościół oczekuje także ustawowego zagwarantowania wolności religii (a nie tylko sumienia poszczególnych obywateli) oraz statusu prawnego dla siebie, innych Kościołów i związków wyznaniowych. Podejmując razem z instytucjami państwowymi, pozarządowymi i unijnymi działania na rzecz zjednoczenia Europy, Kościół nawołuje także do tworzenie atmosfery wzajemnego zaufania, życzliwości, współpracy oraz modlitwy wiernych do Jedynego Pana dziejów. Sięga do duchowego dziedzictwa św. Wojciecha - Patrona jednego i nie podzielonego Kościoła Wschodu i Zachodu, i do wstawiennictwa Patronów Europy: Świętych Benedykta, Cyryla i Metodego, Katarzyny ze Sieny, Brygidy Szwedzkiej oraz Edyty Stein (Siostry Benedykty od Krzyża).

Przez pośrednictwo Matki Bożej i Świętych Patronów Kościół prosi "(...) Pana naszego, Jezusa Chrystusa, aby «stary kontynent» pozostał nadal dynamiczny i młody duchem Jego Ewangelii, a także, aby stawał się coraz pełniej nie tylko wspólnotą gospodarczą i polityczną, lecz nade wszystko prawdziwą wspólnotą ducha".