Reklama

Z „misją” na juwenalia

Choć formalnie „Misję Warszawy” wieńczył Marsz Gwiaździsty dla Jezusa, jednak akcja ewangelizacyjna w stolicy trwa. W piątek młodzi ludzie z warszawskich wspólnot katolickich będą dzielić się swoją wiarą z uczestnikami juwenaliów na Polach Mokotowskich

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Studenci, którzy pojawią się w piątek na Stadionie Syrenki na juwenaliach Politechniki Warszawskiej, SGH i Uczelni Łazarskiego, trafią na sporą grupkę rówieśników, którzy chcą zachęcić ich do rozmowy. To ewangelizatorzy z warszawskich wspólnot katolickich, uczestniczący w akcji „Ewangelizacja na Juwenaliach”.
Co prawda ten rodzaj ewangelizacji odbywa się w stolicy już od sześciu lat (jej inicjatorką była zmarła przed półtora rokiem Monika Brzoza), ale po raz pierwszy w ramach projektu „Misja Warszawy”. I akcja, i cały projekt mają podobne cele: chodzi o dotarcie ze Słowem Bożym do osób, które utraciły więź z Kościołem, i do tych, które nigdy do niego nie należały.
Młodzi ewangelizatorzy podczas juwenaliów, jak sami mówią, dzielą się z rówieśnikami swoją wiarą. - Nie jest to łatwe - przyznaje Magda Gałązka ze wspólnoty Ruchu Światło-Życie przy kościele św. Anny, koordynator akcji. - Mamy jednak dla kolegów konkretną propozycję. Ta propozycja to wiara.

Ważne dla obu stron

Reklama

„Dzielenie się” nie jest łatwe, bo - jak przyznają sami ewangelizatorzy (do działania w czasie juwenaliów zgłosiło się ponad 150 osób) - trochę tam nie będą pasować do otoczenia. - Ludzie przyjdą w innym celu, poskakać, posłuchać głośnej muzyki, napić się piwa. A tu wychodzi do nich grupa ludzi i proponuje, żeby ich posłuchać - mówi Magda Gałązka. - Nie ma jednak w tym sztuczności, pokazujemy im, co jest radością naszego życia, jak to się dzieje, że nie potrzebujemy narkotyków czy alkoholu, by cieszyć się życiem. Pokazujemy, że można żyć tak, jak my to robimy. To konkretna propozycja dla naszych rówieśników.
Oprócz rozmów jest śpiew i scenki odgrywane przez aktorów z „Grupy Sensowni”, działającej przy Duszpasterstwie Akademickim „Studnia”, ewangelizującej przez teatr. Wystawiają krótkie pantomimy, z konkretną myślą i przesłaniem, często inspirowane Pismem Świętym, ale przenoszone do współczesnego świata.
W tej akcji Magda Gałązka bierze udział po raz czwarty i już wie, że relacja między ewangelizowanymi i ewangelizującymi jest bardziej skomplikowana, niż mogłoby to się wydawać. - To ważne doświadczenie dla obu stron. Po rozmowach zawsze czuję się bogatsza - mówi. Niesamowite dla niej jest to, jak wielka jest potrzeba Pana Boga w jej rówieśnikach i jak bardzo się wtedy otwierają.
Jaki jest efekt takiej ewangelizacji na stadionie? - Tego do końca nie wiemy - mówi jeden z uczestników akcji. - Bo przecież jest rozmowa, a potem ludzie idą dalej. Ale choćby jedna osoba dzięki temu zastanowiła się nad swoim życiem, to już dla niej warto to robić. Rozdajemy studentom, z którymi rozmawiamy, listę wspólnot, do których mogą pójść, żeby na jednej rozmowie się nie skończyło. Czy trafia do nich, to już inna sprawa. Znam relację osoby, która dzięki ewangelizacji na juwenaliach trafiła do Pana Boga. Zresztą z wielu owoców takiej akcji nie zdajemy sobie również sprawy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Dla każdego coś

Co prawda tydzień misyjny, a następnie wieńczący go „Marsz…” odbyły się w końcu kwietnia, jednak i to, i cały rok 2012 ma być dopiero początkiem „permanentnej ewangelizacji” stolicy. A chwili jej zakończenia nie można ani… nie da się, wskazać.
Projekt „Misji …”, będącej częścią europejskiej inicjatywy ewangelizacyjnej „Misja w metropolii”, stworzonej przez Papieską Radę ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, powstał z inicjatywy kard. Kazimierza Nycza i abp. Henryka Hosera. Ma ożywić Kościół warszawski, szczególnie wspólnoty parafialne i akademickie oraz relacje między duszpasterzami a osobami świeckimi w parafii.
- Próbujemy zainteresować proboszczów takimi inicjatywami, jak misje parafialne, kurs alfa czy - to zupełna nowość - system ewangelizacji komórkowej, a także oferujemy kontakt z jakąś konkretną wspólnotą, jeśli taka nie działa w parafii - mówi Marzena Mikosz ze wspólnoty Emmanuel, wywodzącej się z Odnowy w Duchu Świętym, rzeczniczka projektu „Misji…”.
Pierwsze efekty już są. - Większość dziekanów, proboszczów jest zainteresowana działaniami na obrzeżach parafii, takimi jak kurs alfa czy misje parafialne. Wielu jest zainteresowanych duszpasterstwami akademickimi, jak się je tworzy, jak działają - mówi Marzena Mikosz.

Komórki, czyli małe grupy

Zorganizowanie parafii w struktury komórkowe (ewangelizacja odbywa się w małych grupach) to pieśń przyszłości. Tę uznaną przez Watykan metodę ujmowania aktywności świeckich w trwałe - aktywne! - struktury, w pełni realizuje najpewniej dopiero kilka parafii w Polsce. Także dlatego, że jest wymagająca i dla proboszcza, i dla jego wiernych.
Wymaga znalezienia ludzi, którzy chcieliby zostać liderami, rodzi obawy, jak połączyć, włączyć stare formy wspólnoty, np. koła różańcowe, w struktury komórek. Zainteresowanie komórkami wzrośnie po czerwcowej wizycie, pierwszej w Polsce, Don PiGi Periniego, proboszcza parafii św. Eustorgiusza w Mediolanie, rozwijającego tę metodę.
Cel tych wszystkich działań, także tworzenia komórek, jest tyleż prosty, co skomplikowany. - Chodzi o to, żeby osoby świeckie stały się odpowiedzialne za budowanie wspólnoty parafialnej. Żeby zaczęły dostrzegać innych, którzy są daleko lub na obrzeżach Kościoła i żeby - dzięki własnym kontaktom - zaprosili ich do Kościoła - mówi Marzena Mikosz.
Sama pierwsze efekty pierwszych działań „Misji…” widziała w czasie Marszu Gwiaździstego. Pokazał bogactwo Kościoła i jego pogodną twarz - uważa. - Było widać, że nasz Kościół jest dynamiczny, uśmiechnięty i różnorodny - mówi. - Szczególnie dojmujący był dla mnie moment adoracji, gdy w szumie miasta wszyscy na placu uklękli i zapadła cisza. Pomyślałam wtedy, że tym, z czym Kościół ma wyjść do tego miasta, jest cisza i czas. Że będziemy mieli czas dla drugiego człowieka i to, że potrafimy go słuchać.

Centrum wydarzeń

„Startujemy w piątek, 18 maja o godz.16.00 na Stadionie Syrenki, gdzie będzie centrum naszych wydarzeń. Całość zakończymy uwielbieniem w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela o godz. 21.00” - informują organizatorzy ewangelizacji. W akcji wezmą udział także księża. Na ogół są to młodzi kapłani. - Ewangelizować młodych powinni inni młodzi - mówi jeden z uczestników akcji. - Inaczej to wygląda, gdy do skaczących studentów podchodzi ktoś w sile wieku i powie „wiesz, ja inaczej żyję”, a inaczej, gdy to robi ktoś mniej więcej w twoim wieku.
Duchowni będą na Polach Mokotowskich - jak zawsze! - po to, żeby pomagać. - Chodzi o to, żeby byli z nami, żeby miał kto spowiadać, jeśli zajdzie taka potrzeba. Ale także po to, żeby odpowiadać na trudniejsze pytania w czasie rozmów ze studentami. Na takie, na które my nie znajdujemy odpowiedzi - zaznacza Magda Gałązka.
Ewangelizacja kończy się przed początkiem występu gwiazdy wieczoru (w tym roku będzie nią zespół Muńka Staszczyka). Organizatorzy są przekonani, że jak co roku znajdą się tacy, którzy zamiast zostawać na wieczornym koncercie, pójdą z nimi na kończące akcję uwielbienie w kościele przy pl. Zbawiciela.

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trwać przy Bogu

2026-06-02 11:44

Niedziela Ogólnopolska 23/2026, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Karol Porwich/Niedziela

Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: zakończyła się 14. Ogólnopolska Pielgrzymka Żywego Różańca

2026-06-06 18:18

[ TEMATY ]

Jasna Góra

pielgrzymka

Żywy Różaniec

Jasna Góra/facebook.com

„Różaniec nigdy nie oddala od Eucharystii; przeciwnie - prowadzi do niej coraz głębiej” - powiedział abp Antonio Guido Filipazzi podczas Mszy św. na zakończenie 14. Ogólnopolskiej Pielgrzymki Żywego Różańca na Jasnej Górze. Pielgrzymkę poprzedził 3. Ogólnopolski Kongres Różańcowy poświęcony 200. rocznicy kół różańcowych zapoczątkowanych przez bł. Paulinę Jaricot.

Eucharystii kończącej 14. Ogólnopolską Pielgrzymkę Żywego Różańca przewodniczył nuncjusz apostolski w Polsce abp Antonio Guido Filipazzi. Zwracając się do zgromadzonych, zauważył, że obecność przedstawiciela Ojca Świętego podczas obchodów 200. rocznicy dzieła Żywego Różańca ma wymiar symboliczny. Przypomina bowiem o wsparciu, jakiego udzielił temu dziełu ówczesny nuncjusz apostolski we Francji Luigi Lambruschini.
CZYTAJ DALEJ

USA: „cudowne narodzenie” dzięki modlitwom rodziców

2026-06-07 19:56

[ TEMATY ]

modlitwa

wiara

Adobe Stock

Na początku 2025 roku Keishera i Greg Joubert z wielką radością dowiedzieli się, że spodziewają się drugiego syna. Jednak w 19. tygodniu ciąży ich szczęście zostało zachwiane przez druzgocącą diagnozę: u dziecka wykryto zespół wrodzonej niedrożności górnych dróg oddechowych (CHAOS), rzadką i zwykle śmiertelną wadę, w której gruba błona blokuje drogi oddechowe. Małżonkowie, żarliwi katolicy nie zamierzali się poddawać i ich dziecko urodziło się “za drugim razem”. Uważają, że „Bóg przemienił nasze największe cierpienie w postępy nauk medycznych.”

Nadzieję znaleźli u dr. Emanuela Vlastosa z Orlando Health Winnie Palmer Hospital for Women & Babies. Gdy standardowa operacja prenatalna nie zdołała przeciąć blokującej błony, lekarz zaproponował radykalne, pionierskie rozwiązanie. W 25. tygodniu ciąży lekarze częściowo wydobyli małego Cassiana przez cesarskie cięcie, na zewnątrz znalazły się jedynie jego głowa i ramiona. Nadal połączony z łożyskiem matki i otrzymujący dzięki niemu tlen, chłopiec przeszedł niezwykle precyzyjną tracheotomię, która utworzyła drożne drogi oddechowe. Następnie został ponownie umieszczony w łonie matki, aby dalej się rozwijać.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję