Niech Chrystus stanie się naszym pokarmem, w rodzinach, miejscach pracy, w naszych środowiskach. Niechaj będzie zawsze obecny w naszym mieście i w łódzkim Kościele, by nikomu nie zabrakło sił w wędrówce przez tę ziemię do domu Ojca - apelował abp Władysław Ziółek podczas obchodów uroczystości Bożego Ciała. Msza św., której przewodniczył Ksiądz Arcybiskup, zgromadziła w bazylice archikatedralnej kapłanów, kleryków, siostry zakonne, liturgiczną służbę ołtarza, dzieci pierwszokomunijne, a także dużą rzeszę miejscowych parafian oraz licznych gości.
Na początku słowa pasterskiego Metropolita łódzki przywołał pozdrowienie, które wypowiedział Jan Paweł II, kiedy 13 czerwca 1987 r. stanął na łódzkiej ziemi: „W imię Eucharystii, która jest chlebem żywota, pozdrawiam ten Kościół, miasto i diecezję.” Abp Władysław Ziółek zwrócił uwagę, że Ojciec Święty przypominał wówczas, byśmy nie tracili sprzed oczu tego, co jest ostatecznym przeznaczeniem każdego człowieka. Cóż pomoże człowiekowi, iż zyska wiele, „ustawi” się w życiu, skoro będzie pusty w środku? Jeśli w pogoni za pozyskaniem świata zapomni o modlitwie, Mszy św. niedzielnej, o sakramentach, o Bogu. Skoro utraci wiarę on i jego rodzina. Pasterz łódzki podkreślił, że nie wolno nam zapomnieć, iż największym skarbem, jaki Bóg złożył w nasze ludzkie ręce jest Eucharystia - chleb, w którym mieści się Chrystus. Chleb, który możemy brać i spożywać, aby mieć życie w sobie. - Kiedy wspominamy dziś z wielką wdzięcznością pozdrowienie Jana Pawła II w imię Eucharystii, odczytajmy raz jeszcze dany nam wtedy znak i jak najlepiej wykorzystajmy ofiarowany nam niezwykły dar - wzywał Pasterz Kościoła łódzkiego.
Po Mszy św. z bazyliki archikatedralnej wyszła procesja eucharystyczna i podążyła do czterech ołtarzy usytuowanych przy ulicach sąsiadujących ze świątynią katedralną. Monstrancję z Najświętszym Sakramentem niósł abp Władysław Ziółek. Procesyjny orszak zatrzymywał się przy każdym z ołtarzy, by rozważać fragmenty Nowego Testamentu, nawiązujące do obecności Chrystusa w Eucharystii.
Gdy procesja powróciła do bazyliki archikatedralnej wszyscy jej uczestnicy na kolanach adorowali Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Na zakończenie aktu adoracji abp Władysław Ziółek pobłogosławił całe zgromadzenie Jezusem Eucharystycznym.
Matka Boska Gromniczna, rysunek Michała Andriollego przedstawiający wypalanie gromnicą znaku krzyża na belce stropowej chaty w dzień Matki Bożej Gromnicznej
Święto Ofiarowania Pańskiego aż do drugiej połowy minionego stulecia nosiło nazwę Purificatio – Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny. W Polsce mówiono o święcie Matki Bożej Gromnicznej. Nazwa ta pochodziła od świec (gromnic), zabieranych w tym dniu do kościołów i tam poświęcanych.
Dawniej wielkie zagrożenie dla domów w Polsce stanowiły burze, a zwłaszcza pioruny, które wzniecały pożary i niszczyły głównie drewniane domostwa. Właśnie przed nimi miała strzec domy świeca poświęcona w święto Ofiarowania Chrystusa. Gromnicę wręczano również konającym, aby ochronić ich przed napaścią złych duchów. Dwie z wyżej wspomnianych nazw uwypuklały bardziej maryjny charakter święta. Dopiero ostatnia reforma liturgiczna nadała mu charakter uroczystości Pańskiej, co szło w parze ze zmianą nazwy na Praesentatio, czyli Przedstawienie, Okazanie Pana Jezusa w świątyni. W języku polskim zamiast dosłownego tłumaczenia tego łacińskiego terminu przyjęło się określenie Ofiarowanie Pańskie.
2 lutego obchodzone jest w Kościele święto Ofiarowania Pańskiego, potocznie zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Bardzo pięknie o tym święcie pisze Anselm Grün - mnich benedyktyński: "Święto Ofiarowania
Pańskiego zaprasza nas, by przyjąć Chrystusa do wewnętrznej świątyni naszego serca. Wesele między Bogiem i człowiekiem odbywa się wtedy, gdy pozwalamy wejść Chrystusowi do wewnętrznej świątyni zamku naszej
duszy. Znajduje to swój wyraz podczas święta w procesji ze świecami. Na rozpoczęcie Eucharystii wspólnota zbiera się w ciemnym przedsionku kościoła. Kapłan święci świece i zapala je. Następnie wszyscy
wchodzą z płonącymi świecami do kościoła. Jest to obraz tego, że do świątyni naszej duszy wchodzi światło Jezusa Chrystusa i rozświetla wszystko, co jest tam jeszcze ciemne i jeszcze nie wyzwolone".
Nazwy tego święta są dość zróżnicowane. Lekcjonarz armeński podaje, że obchodzono je w "czterdziestym dniu od narodzenia naszego Pana Jezusa Chrystusa". W V w. pojawiły się w brzmieniu greckim określenia
hypapante, tzn. święto spotkania i heorte ton kataroion - święto oczyszczenia. Te dwa określenia rozpowszechniły się w Kościele zarówno na Wschodzie jak i na Zachodzie. W liturgii bizantyjskiej do dziś
nosi ono nazwę hypapante. Nazwę tę spotykamy także w Sakramentarzu gregoriańskim w tradycji rzymskiej. Określeniem "oczyszczenia" posłużył się Mszał z 1570 r. Mszał Pawła VI opowiedział się za In presentatione
Domini - Ofiarowanie Pańskie.
Różna była data obchodzenia tego święta. Wschód liczył 40 dni od Objawienia Pańskiego, natomiast Zachód od 25 grudnia, które było i jest świętem Narodzenia Pańskiego. Stąd Kościoły wschodnie świętowały
Ofiarowanie Pańskie 14 lutego, zaś liturgia rzymska - 2 lutego. Mszał papieża Pawła VI przewiduje na ten dzień oddzielną prefację, która sławi Boga za to, że Maryja przyniosła do świątyni Jezusa, przedwiecznego
Syna Bożego, że Duch Święty ogłosił Go chwałą ludu Bożego i światłem dla narodów. Motyw ten leży u podstaw tego święta, pojawia się w modlitwach i w Ewangelii: "Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia
według Prawa Mojżeszowego, Maryja i Józef przynieśli Dzieciątko do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć
w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego" (Łk 2, 22-23).
Motyw światła jest charakterystyczny do tego stopnia, że w niektórych krajach Msza św. 2 lutego nosi nazwę Mszy światła. W tym dniu w jakiejś mierze dominuje procesja ze świecami podczas śpiewania
antyfony: "Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela".
„Kościół dziękuje dziś Panu i wam za waszą obecność i zachęca was, abyście tam, dokąd posyła was Opatrzność, byli zaczynem pokoju i znakiem nadziei” - powiedział Leon XIV podczas Eucharystii sprawowanej w bazylice watykańskiej z okazji obchodzonego po raz trzydziesty Światowego Dnia Życia Konsekrowanego. Zachęcił osoby konsekrowane, by poprzez ofiarę swego życia były gotowe „spalać się w miłości”.
Dzisiaj, w święto Ofiarowania Pańskiego, Ewangelia mówi nam o Jezusie, który w Świątyni zostaje rozpoznany i ogłoszony Mesjaszem przez Symeona i Annę (por. Łk 2, 22-40). Ukazuje nam ona spotkanie dwóch poruszeń miłości: Boga, który przychodzi, by zbawić człowieka, oraz człowieka, który z czujną wiarą oczekuje Jego przyjścia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
