W archidiecezji wrocławskiej wszystkie wydarzenia związane z tym dniem przeniosły się do internetu. Obraz rejestrowano z Domu Edyty Stein przy ul. Nowowiejskiej. Pierwszym punktem programu była opowieść o książce "Przewodnik po żydowskim Dolnym Śląsku. Rejon wałbrzyski", którą zaprezentowali autorka Tamara Włodarczyk i Andrzej Przytulecki.
Warsztat o Mezuzie w tradycji żydowskiej poprowadził Jerzy Kichler. Uczestnicy tego wydarzenia dowiedzieli się jak powinien wyglądać żydowski dom, czym się charakteryzuje i jakie znaczenie dla wyznawców judazimu ma mezuza.
Następnie w dwugłosie wystąpili ks. prof. Mariusz Rosik z Papieskiego Wydziału Teologicznego oraz wspomniany wcześniej Jerzy Kichler, były przewodniczący Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Polsce. Tematem dyskusji było hasło tegorocznego Dnia Judaizmu. - Trzeba sobie zdać sprawę, że mamy do czynienia, zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie z takim zjawiskiem, które nazywamy rozwojem Objawienia. Pan Bóg nie objawia nam od razu całej prawdy. W swojej pedagogii objawia nam stopniowo pewne prawdy i czyni to właśnie w sposób pedagogiczny – mówił ks. prof. Mariusz Rosik.
Dzień Judaizmu w Kościele katolickim zakończyła liturgia Słowa Bożego, której przewodniczył bp Siemieniewski oraz koncert pt. "Pieśni żydowskie".
Dzień Judaizmu w Kościele katolickim we Wrocławiu organizuje Archidiecezja Wrocławska wraz z partnerami: Gminą Wyznaniową Żydowską we Wrocławiu, Ośrodkiem "Pamięć i Przyszłość", Domem Edyty Stein oraz Papieskim Wydziałem Teologicznym. Patronat honorowy nad wydarzeniem objął Arcybiskup Józef Kupny, Metropolita Wrocławski.
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Nauczanie i uprawianie teologii w środowisku wspólnoty klasztoru miało w średniowieczu pogłębiać duchowość. W XII wieku wybitnym przedstawicielem teologii monastycznej był Bernard z Clairvaux, opat cystersów, który przysporzył zakonowi ogromną liczbę nowych braci; za jego słowem i postawą poszło wielu, ponadto w ciągu całego życia założył 68 nowych klasztorów i objął swoim kierownictwem 160.
Bernard urodził się k. Dijon – stolicy Burgundii, w roku 1090. Jego rodzice byli pobożni. Ojciec był rycerzem i doradcą księcia Burgundii, matka pochodziła z możnego rodu. Po śmierci matki 17-letni chłopiec oddał się w opiekę Matce Bożej, jednak u progu dorosłości przeżył załamanie wewnętrzne. Trwająca 2 lata walka z pustką duchową przyniosła niezwykłe owoce. 22-letni młody człowiek wrócił do Boga i zapragnął życia w oddaleniu od świata. Uczynił to, pociągając za sobą ojca, kilku krewnych i niemal dwudziestu przyjaciół. Po 3 latach życia w cysterskim opactwie w Citeaux, wybudował i objął klasztor w dzikiej kotlinie Szampanii, a miejscu temu po oswojeniu nadał nazwę Clairvaux – Jasna Dolina. Przez 38 lat był tam opatem, jednak jego działalność nie ograniczyła się ani do tego miejsca, ani do ludzi, którymi przewodził. Zreformował życie klasztorne, brał udział w istotnych wydarzeniach politycznych i kościelnych, wiele podróżował, utrzymywał kontakty z wszystkimi ważniejszymi postaciami swoich czasów. Jego zdanie i poparcie były decydujące m.in. podczas organizowania drugiej wyprawy krzyżowej w 1147 r. Zmarł 20 sierpnia 1153 r. Do chwały świętych wyniósł go Aleksander III w 1174 r. Doktorem Kościoła ogłosił go Pius VIII w 1830 r.
W pierwszym półroczu 2026 r. lekarze wystawili 14,1 mln zwolnień lekarskich, to o 2,7 proc. mniej niż analogicznym okresie ubiegłego roku - wynika z danych ZUS. W ciągu roku wzrósł udział absencji związanej z urazami i zatruciami, a także z zaburzeniami psychicznymi. Średnia długość L4 to 10 dni.
W pierwszym półroczu 2026 r. ZUS zarejestrował 14,1 mln zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy na łączną liczbę 147,7 mln dni absencji chorobowej. Rok wcześniej było to 14,5 mln zwolnień i 148,1 mln dni absencji. Oznacza to mniej zwolnień o 2,7 proc. oraz niewielki spadek liczby dni absencji o 0,3 proc.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
