Komunikatem z 30 listopada 2000 r. nuncjusz apostolski w Polsce - abp Józef Kowalczyk powiadomił, że nowym biskupem Kościoła katolickiego w Finlandii, z siedzibą w Helsinkach, został mianowany przez Ojca Świętego ks. doc. dr hab. Józef Wróbel - sercanin.
Ksiądz Nominat urodził się 18 października 1952 r. na terenie obecnej diecezji bielsko-żywieckiej, w parafii Bestwina. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Bestwinie i Liceum Ogólnokształcącego w Żywcu wstąpił do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego, gdzie złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych otrzymał święcenia kapłańskie 12 czerwca 1980 r. Następnie wyjechał na studia specjalistyczne do Rzymu, które ukończył w 1985 r. na Akademii św. Alfonsa, otrzymując tytuł doktora teologii. Po pobycie we Fryburgu szwajcarskim wrócił do kraju i w 1985 r. objął wykłady z teologii moralnej w Wyższym Seminarium Księży Sercanów w Stadnikach. W 1987 r. został zatrudniony również w sekcji teologii moralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wśród różnych zadań w łonie Zgromadzenia, pełnił w latach 1990-93 funkcję rektora w Seminarium w Stadnikach. W 1999 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Człowiek a medycyna. Teologiczno-moralne podstawy ingerencji medycznej (Kraków 1999). Pozycja ta stanowi poważnej miary wydarzenie naukowe i czyni ks. dr. Wróbla wybitnym specjalistą w kręgu ogólnokatolickiej teologii moralnej. Nic więc dziwnego, że po przeprowadzonym przewodzie habilitacyjnym, bardzo wysoko ocenionym tak w środowisku moralistów, jak i medycyny, Katolicki Uniwersytet Lubelski powierzył mu świeżo utworzoną katedrę teologii życia. W konsekwencji ks. dr hab. Józef Wróbel stał się na terenie kraju ekspertem problematyki skrzyżowania teologii i medycyny. W obecnym momencie nasuwa się więc pytanie, czy i jak Biskup Nominat będzie w stanie kontynuować umiłowaną i z dużym poświęceniem uprawianą dyscyplinę naukową, godząc to z nowymi odpowiedzialnymi obowiązkami, związanymi z kierowaniem niełatwą diecezją.
Kościół katolicki w Finlandii stanowi klasyczną diasporę. Na liczący prawie 5 mln mieszkańców kraj, 80% z nich przynależy do Kościoła luterańskiego, natomiast wiernych katolickich jest obecnie ok. 8 tys., a więc niecałe 0,5% mieszkańców.
Początki Kościoła katolickiego w Finlandii były więcej aniżeli skromne. Wiązało się to z sytuacją polityczną, w jakiej znalazła się Finlandia po 1908 r. Wtedy to bowiem weszła w obręb carskiej Rosji jako księstwo obdarzane raz mniejszą, raz większą niezależnością. Do 1908 r. stanowiła bowiem integralną część Królestwa Szwecji, której zawdzięczała całkowitą właściwie luteranizację. Już jednak w 1902 r. udało się konsekrować jedyny wtedy kościół katolicki w Finlandii w porcie Vyborg (Karelia). Większą swobodę zyskali tu katolicy dopiero w latach sześćdziesiątych XIX wieku, i to w części na skutek żądań katolików polskich, którzy znaleźli się w Finlandii jako wojskowi albo urzędnicy Imperium Rosyjskiego. I tak w 1860 r. wybudowany został w Helsinkach kościół św. Henryka (obecna katedra). Wtedy był tylko kościołem garnizonowym, zależnym jurysdykcyjnie od arcybiskupa w Mohylewie. Wspólnota katolicka, która skupiała się wokół tego kościoła, liczyła zaledwie kilkaset osób, w dużej części Polaków.
Księża Sercanie z Holandii pojawili się w Finlandii w 1907 r., ale zostali stamtąd wydaleni już w 1911 r., ażeby powrócić tam po rewolucji bolszewickiej w 1917 r. Trzy lata później został ustanowiony wikariat apostolski w Finlandii, zaś po II wojnie światowej został on podniesiony do rangi biskupstwa (25 lutego 1955 r.), z ks. Wilhelmem Cobbenem jako pierwszym biskupem. W ten sposób Kościół w Finlandii przestał być terenem misyjnym, a zyskał status diecezji ze stolicą w Helsinkach.
Godny uwagi jest fakt, że w okresie perypetii w latach 1911-17 Zgromadzenie Księży Sercanów zetknęło się na terenie fińskim z rodzącym się wtedy właśnie Zgromadzeniem Sióstr Urszulanek Szarych oraz bł. Matką Urszulą Ledóchowską. Tak jak Księża Sercanie zostały one wysiedlone z Petersburga, przenosząc swoją szkołę do Merentahti. Zwróciły się z prośbą do założyciela Księży Sercanów - sługi Bożego o. Leona Dehona o dwóch kapelanów dla prowadzonej przez bł. Urszulę szkoły. Ojciec Dehon dojrzał w tym szansę osiedlenia się założonego przez siebie Zgromadzenia i chętnie zgodził się na propozycję. W ten sposób - u samych początków obydwa Zgromadzenia spotkały się w wielkich osobowościach swoich Założycieli. Potem, oczywiście, drogi się rozeszły, by po kilkudziesięciu latach spotkać się na nowo w Juvaaskyla w 1976 r. i Helsinkach w 1982 r., w trudnej, ale owocnej pracy apostolsko-duszpasterskiej.
Wracając do dziejów diecezji w Helsinkach - po 1921 r. funkcję administratora apostolskiego objął sercanin - o. Johannes Michael Buckx, po którym tę funkcję od 1945 r. przejął mianowany biskupem proboszcz w Turku, wzmiankowany już o. Wilhelm Cobben. Jego koadiutorem został mianowany w 1964 r. o. Paweł Verschuren, konsekrowany na biskupa w 1967 r. On też został następcą bp. Cobbena w tymże - 1967 r. i biskupem ordynariuszem Helsinek. W 1997 r. bp Verschuren zapadł na ciężką chorobę, w związku z czym złożył rezygnację z funkcji biskupa w Helsinkach. Umarł 23 lutego 1999 r., a 27 listopada br. Ojciec Święty mianował jego następcę, którym jest właśnie ks. doc. dr hab. Józef Wróbel.
Obecny stan diecezji, która została powierzona Księdzu Biskupowi Nominatowi, obejmuje 7 parafii, z których 6 prowadzonych jest przez Księży Sercanów, a jedna przez Ojców Dominikanów, przybyłych do Finlandii w latach pięćdziesiątych, odpowiedzialnych również za Studium Catholicum i doskonale zaopatrzoną bibliotekę w Helsinkach. Siedziba biskupa i katedra pw. św. Henryka znajdują się w Helsinkach, gdzie istnieje jeszcze jedna parafia, prowadzona przez Księży Sercanów - pw. Matki Bożej Wniebowziętej. W Helsinkach również, oprócz rezydencji biskupa, istnieje dom zakonny Księży Sercanów i rozwijają bogatą działalność apostolską Urszulanki SJK. Prowadzą one wielowyznaniowe przedszkole oraz katechezę dla dzieci katolickich dyplomatów, uczą języka polskiego i służą pomocą pojedynczym rodzinom. Podobną działalność prowadzą one również przy parafii św. Olafa w Juvaaskyla. Działalność duszpasterska Kościoła w Finlandii skupia się, oczywiście, wokół parafii, ale równocześnie obejmuje wyjazdy do punktów duszpasterskich rozsianych po całej Finlandii. Księża Sercanie obsługują 14 takich punktów. Grono wiernych stanowią przede wszystkim Finowie, ale i spora grupa imigrantów pochodzących z różnych krajów, w tym przybysze z Dalekiego Wschodu, a także i, oczywiście, Polacy. Liczba wiernych systematycznie, choć bardzo powoli, wzrasta.
Bardzo dobrze układają się stosunki z Kościołem luterańskim, stanowiącym jak powiedziano - przygniatającą większość społeczeństwa tego pięknego i zasobnego kraju. Nie inaczej wygląda sprawa z Kościołem prawosławnym, który stanowi 1,2% ludności kraju. Wyrazem tych dobrych stosunków z prawosławiem jest między innymi możliwość korzystania w oddalonych od katolickich parafii punktach kraju ze świątyń prawosławnych. Do odnotowania wreszcie są dobre kontakty Kościoła w Finlandii, zwłaszcza w okresie pasterzowania bp. Verschurena, z biskupami skandynawskimi. Bp Verschuren był nawet przez dwie kadencje przewodniczącym Episkopatów w tych krajach.
Ten niepełny obraz diecezji w Helsinkach i jej działalności ukazuje, jak ważną rolę będzie miał do odegrania na tym skomplikowanym terenie bp nominat Józef Wróbel, a także i prowincja polska Księży Sercanów, której wspólnota fińska Księży Sercanów jest urzędowym regionem. Wprawdzie na terenie Finlandii, oprócz Księży Sercanów, pracuje jeszcze na różnych odcinkach duszpasterskich 8 kapłanów diecezjalnych, to przecież trzon pracy duszpasterskiej spoczywa w rękach Księży Sercanów. Toteż z radością, pomimo trudnego terenu, jakim jest Finlandia, starają się oni iść z pomocą Kościołowi w Finlandii, ale równocześnie myślą o powołaniach miejscowych. Napełnia więc radością fakt, że jeden z kandydatów, rodowity Fin, studiuje obecnie w Stadnikach.
Faktem wszakże pozostaje, że Księdza Biskupa Nominata czeka poważne i jednocześnie bardzo trudne zadanie, z uwagi na trudny język oraz specyfikę pracy duszpasterskiej na terenie Finlandii.
Znając wszakże niespożytą energię ks. Józefa Wróbla, jego ogromną pracowitość oraz wszechstronną wiedzę teologiczną, można być pewnym, że przy poparciu Współbraci z prowincji polskiej nie tylko podoła powierzonej mu misji, ale i przyczyni się do dalszego rozwoju tego małego, ale bardzo dynamicznie rozwijającego się, a blisko Polski leżącego Kościoła.
Ks. prof. Józef Wróbel otrzyma sakrę biskupią w Helsinkach. Głównym konsekratorem będzie kard. Edward Cassidy - przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.