Siostry i Bracia!

Słowa Jezusa Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii: "Nie każdy, kto mówi mi: ´Panie, Panie!´, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie" (Mt 7, 21) przynaglają nas do spojrzenia wokół i dostrzeżenia dramatu, w jakim znajduje się wielu spośród naszych braci i sióstr. Jeśli bowiem Bóg nie przenika czynów człowieka, to same tylko błagalne modlitwy pozostają ludzkim słowem, próżnym i bezsilnym. Modlitwy i praktyki religijne stanowią fundament naszych poczynań jedynie pod warunkiem, że nie pozostają pustym dźwiękiem, ale znajdują odzew w naszym praktycznym postępowaniu. Elementarna nieprawość, to brak troski o to, aby z modlitwą zgadzało się życie. A życie wymaga dziś od nas solidarności z naszymi braćmi i siostrami, którzy pozbawieni zostali swojej pracy. Zarówno bowiem zatrważające dane statystyczne wskazujące na eskalację problemu, jak i codzienna obserwacja pogarszającej się jakości życia naszych wiernych obligują nas do podjęcia dzieła pomocy bezrobotnym.

Łatwo jest wczuć się w ich sytuację, gdyż wielu z Was myśli z niepokojem, że ten sam dramat może w przyszłości stać się także Waszym udziałem. Ważne jest, aby wszyscy, którzy teraz czują się bezradni, zagrożeni i niepewni jutra, mieli świadomość, że nie są sami, lecz towarzyszy im nasza chrześcijańska miłość i solidarność.

W obliczu podobnych nieszczęść chcemy pozostać wierni wezwaniu Ojca Świętego Jana Pawła II skierowanemu do nas w 1999 r. w Sosnowcu: "Zmieniają się czasy, zmieniają się ludzie i okoliczności, rodzą się nowe problemy. Kościół nie może tych zmian nie dostrzegać, nie może nie podejmować wyzwań, jakie pojawiają się wraz z nimi. Człowiek jest pierwszą i podstawową drogą Kościoła, drogą jego codziennego życia i doświadczenia. Dlatego Kościół naszej epoki musi być świadomy zagrożeń, świadomy wszystkiego, co wydaje się przeciwne temu, aby ´życie ludzkie stawało się coraz bardziej ludzkie, aby wszystko, co na to życie się składa, odpowiadało prawdziwej godności człowieka ( por. Redemptor hominis, 14). Drodzy Bracia i Siostry! Uczmy się tej wrażliwości na człowieka i na jego sprawy, wpatrując się w życie i posługę patrona waszej diecezji - św. Brata Alberta Chmielowskiego oraz sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej, zwanej Matką Zagłębia. Oni z wrażliwością odkrywali cierpienie i gorycz tych, którzy nie potrafili odnaleźć swojego miejsca w ówczesnych strukturach społecznych i ekonomicznych i nieśli pomoc najbardziej potrzebującym. Program, jaki oni wytyczyli, jest zawsze aktualny. (...) Niech każda parafia staje się wspólnotą ludzi wrażliwych na los tych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji. Poszukujcie coraz to nowych form dla tej pracy. Niech będą zachętą dla wszystkich słowa Pisma Świętego: ´Chętnie dawaj ubogiemu, niech serce twe nie boleje, że dajesz. Za to będzie ci Pan, Bóg twój, błogosławił w każdej czynności i w każdej pracy twej ręki´ (Pwt 15, 10)".

Dla Jana Pawła II problem odpowiedniego zatrudnienia wszystkich zdolnych do pracy jest sprawą podstawową, zwłaszcza w odniesieniu do ludzi młodych. Bezrobocie jest niewątpliwym zaprzeczeniem tego uprawnienia i jawi się zawsze jako zło, a nawet stanowi prawdziwą klęskę społeczną. Wymierzone jest ono w godność człowieka, staje się niejako widzialnym, społecznie potwierdzonym znakiem jego małej wartości, niewystarczalności i zależności od anonimowych mechanizmów społecznych, a także wyrazem społecznej degradacji człowieka. Jeśli dodać do tego biedę, a niejednokrotnie nawet nędzę materialną i moralną, które towarzyszą bezrobociu, rodzi się u dotkniętych tym zjawiskiem poczucie upokorzenia i krzywdy społecznej. Dlatego też Jan Paweł II nie waha się nazwać problemu bezrobocia prawdziwą plagą społeczną, stanowiącą jedno z najgorszych nieszczęść dotykających człowieka.

Aby odpowiedzieć na ów współczesny znak czasu, którym jest nieszczęście bezrobocia, oraz by uczynić wszystko, co możliwe, w celu przyjścia z pomocą najbardziej potrzebującym, Rada Diecezjalna Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Sosnowieckiej przyjęła na moją prośbę uchwałę w sprawie realizacji projektu pod hasłem "Pomagamy dźwigać krzyż bezrobocia".

W ramach tego projektu proszę wszystkie Parafialne Oddziały Akcji Katolickiej, by w ścisłej współpracy z Księżmi Proboszczami i członkami ruchów oraz stowarzyszeń religijnych działających w parafiach diecezji sosnowieckiej rozpoznały sytuację rodzin dotkniętych bezrobociem, szczególnie uwzględniając tych, którzy mają na wychowaniu dzieci.

Wszystkich Was, Drodzy Bracia i Siostry, którzy posiadacie swoje miejsce pracy, proszę o zadeklarowanie ustalonej przez siebie kwoty wsparcia w postaci środków materialnych, żywności, przyborów szkolnych i systematyczne ofiarowywanie ich na fundusz pomocy bezrobotnym w swojej parafii. Ci parafianie, którzy nie są w stanie udzielać wsparcia finansowego, niech czują się zobowiązani w sumieniu do przyniesienia raz w miesiącu 1 kg produktów żywnościowych w postaci mąki, kaszy czy cukru. Dla gromadzenia tych produktów Wasi Księża Proboszczowie wyznaczą odpowiednie pomieszczenie, ogłoszą też harmonogram dyżurów członków Parafialnych Oddziałów Akcji Katolickiej przyjmujących dary. Niech to będzie nawet niewielka ofiara, ale darowana regularnie w duchu chrześcijańskiej miłości.

Zgromadzone fundusze winny być używane do zaspokojenia najpilniejszych potrzeb, takich jak zakup leków, zeszytów i podręczników, posiłków w szkole, wypoczynku wakacyjnego dzieci - zgodnie z odpowiednim rozeznaniem potrzeb rodzin pozostających bez pracy. Zgodnie z przyjętym przez Akcję Katolicką projektem, produkty spożywcze będą dostarczane wprost do wyznaczonych rodzin. Przy dystrybucji darów liczę przede wszystkim na pomoc młodzieży zaangażowanej w duszpasterstwo parafialne.

Nie zapominajmy także o religijnym wymiarze przedsięwzięcia. Podczas niedzielnych Mszy św. jedna intencja modlitwy wiernych niech będzie poświęcona bezrobotnym i niech poleca też Bogu osoby darczyńców.

Prezesów Parafialnych Oddziałów Akcji Katolickiej zobowiązuję do bieżącego informowania Instytutu Diecezjalnego o przebiegu i zakresie pomocy udzielanej rodzinom bezrobotnych. Niech pomoc ta ma charakter zorganizowany.

Choć wiem, że tego rodzaju działanie nie zastąpi rozwiązań strukturalnych spoczywających na właściwej władzy świeckiej, to głęboko wierzę, że to współdziałanie wielu ludzi dobrej woli przywróci odrobinę nadziei tym, którzy najbardziej cierpią z powodu bolesnych zjawisk towarzyszącym przemianom ekonomicznym w naszej Ojczyźnie. Okażmy chrześcijańską troskę o świętość rodzin, tworząc nową więź solidarnej pomocy, która stanie się wyrazem współpracy we wspólnym dźwiganiu krzyża bezrobocia.

Siostry i Bracia!

Dzieło pomocy pod hasłem: "Pomagamy dźwigać krzyż bezrobocia" zapoczątkujemy wspólnie w sobotę 15 czerwca 2002 r., o godz. 18.00, na placu przy ul. Gwiezdnej w Sosnowcu-Zagórzu w trzecią rocznicę historycznej wizyty apostolskiej Ojca Świętego Jana Pawła II w Sosnowcu. Do przeżycia raz jeszcze tego wielkiego wydarzenia serdecznie zapraszam wszystkich Księży oraz wiernych diecezji sosnowieckiej.