Z dalekiej Kenii pragnę jeszcze raz sobie i Wam przypomnieć, że dzisiaj, po 20 wiekach, aktualne są słowa Jezusa: "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" ( Mt 25, 40).
Podajmy sobie ofiarne braterskie dłonie. Otwórzmy serca szeroko, obejmijmy nimi wszystkich ludzi wołających o pomoc na Czarnym Lądzie. Dostrzeżemy małe rączki, wyciągające się ku nam. Otrzyjmy głodnym dzieciom choć jedną łzę, a zobaczymy, jak piękne są święta Bożego Narodzenia. Doświadczymy wtedy siły białej Hostii, dzielonej z Jezusem ukrytym w skrzywdzonych i biednych. Spiesząc z pomocą, w łączności z naszą misją w Kenii doświadczycie bogactwa tych cudownie rodzinnych świąt. Sami, często biedni, potraficie dzielić się jak opłatkiem - i tak okazać miłość. Nie możni tego świata, nie wielkie instytucje, ale Wy - sami potrzebujący - rozumiecie swoich braci.
Dzięki Wam, Kochani, odwiedzając chorych, samotnych i najbiedniejszych, zawsze możemy obudzić w ich sercach nadzieję. Razem z grupami charytatywnymi św. Brata Alberta idziemy do trędowatych, wdzięcznych za obecność i serce. Niewidomi "patrzą" swoimi oczami z taką mocą, jakby chcieli nam powiedzieć, że widzą lepiej i wnikają w głąb serc. Budując chaty bezdomnym, staramy się wczuć w ból Józefa i Maryi, którzy jak najgodniej chcieli przyjąć Zbawiciela, a nie mieli nic prócz stajni. Wznosząc więc chatę dla Niego, czujemy się jak budowniczy kościoła, bo tyle uwielbień płynie z serca - dotąd bezdomnego człowieka - ku Bogu. Najpiękniejsza jest radość dzieci, które widząc odrobinę żywności, zamiast jeść - skaczą i tańczą. Ileż wdzięczności emanuje z twarzy dzieci, którym zapewniłem - dzięki Waszym ofiarom - edukację. Nie zapomnę niewidomego, który dotykał wszystkiego, co mu przynieśliśmy, i wielokrotnie powtarzał: "buty, koszula, koc, kukurydza... Niech Bóg będzie uwielbiony!".
Kochani, to Wasze serca otwierają nasze serca. Radujmy się Bożym Narodzeniem, bo Bóg znalazł mieszkanie wśród nas!