Przeczytałem uważnie artykuł Stefana Pomianowskiego w Niedzieli
(nr 3/2002, s. 13) pt. Przestroga argentyńska. Uważam, że ta sprawa wygląda bardzo poważnie i Polska podąża w tym samym kierunku, co Argentna. Duży państwowy przemysł argentyński został z polecenia Międzynarodowego Funduszu Walutowego sprywatyzowany. Prywatyzowano wszystko, co się dało sprywatyzować przy towarzyszącej temu procederowi silnej korupcji. Następnie zniesiono opłaty celne, a argentyński peso oparto na dolarze (1 peso = 1 dolar). Przy takiej polityce finansowej waluta argentyńska stała się bardzo mocna, żadnego towaru nie opłaciło się eksportować, a wszystko zaczęto importować. W wyniku takiej gospodarki zadłużenie Argentyny zaczęło szybko wzrastać i teraz wynosi ponad 130 miliardów dolarów. Nie ma wielkich szans na ich spłacenie, ponieważ prawie nic się nie eksportuje, a jednocześnie bezrobocie wynosi ok. 20%. Dopiero teraz zdewaluowano peso.
W Polsce sytuacja jest podobna. Także stopniowo prywatyzuje się wszystko, co można sprywatyzować, często za 10% wartości danego obiektu i przy silnym udziale korupcji. Pisze o tym Kazimierz Poznański w książce Wielki przekręt. Klęska polskich reform.
W Polsce także złotówka jest bardzo mocna i w związku z tym zalewa nas import, eksport nie ma szans rozwoju i bezrobocie rośnie. Towary z Unii Europejskiej przywożone są do Polski bez cła. Nawet towary importowane przez Niemcy z Chin są przywożone do Polski jako towary unijne - także bez cła (wiadomość z audycji telewizyjnej Sprawa dla reportera). Rada Polityki Pieniężnej słucha tylko Międzynarodowego Funduszu Walutowego, a stan gospodarczy Polski jej nie interesuje. Słyszymy, że najważniejszą sprawą jest stłumienie inflacji. W Argentynie inflację obniżono do zera i wtedy nastąpił krach. My szybkimi krokami zbliżamy się do tego samego punktu.