Reklama

Toronto2002

XVII Światowy Dzień Młodzieży

To jezioro jest tak wielkie, że widać je nawet z przestrzeni kosmicznej. Gdy patrzy się na północną półkulę z wysokości, widać jakby trzy błękitne palce - to trzy z pięciu Wielkich Jezior. Jedno z nich - jezioro Ontario stało się 25 lipca 2002 r. jeziorem Genezaret XXI wieku. Tutaj przyjechał Ojciec Święty, aby przewodniczyć oficjalnej ceremonii otwarcia XVII Światowego Dnia Młodzieży.

Pierwsze spotkanie

25 lipca 2002 r. zobaczyliśmy Papieża. Był uśmiechnięty i pogodny, kilkakrotnie podnosił się z fotela, gdy jechał papamobilem wśród wiwatujących tłumów młodzieży. A ta dopisała nadzwyczajnie. Według wstępnych danych, na Exhibition Place przyszło ok. 400 tys. osób - to znaczy dwa razy tyle, ile zarejestrowało się na całe uroczystości. Jan Paweł II był wyraźnie zbudowany entuzjazmem młodzieży. Chętnie słuchał wiwatów, a na okrzyki rodaków odpowiedział po polsku: "Słyszę Wasze radosne głosy, Wasze okrzyki, Wasze śpiewy i dostrzegam w tym głębokie pragnienie Waszych serc: chcecie być szczęśliwi!..."
Ojciec Święty mówił, że młodzi otrzymują bardzo wiele uwodzących ich propozycji: "Wielu mówi o radości, którą można zdobyć dzięki pieniądzom, dzięki sukcesowi, dzięki władzy. Przede wszystkim mówią Wam o radości, która ma płynąć z przelotnej przyjemności".
Jan Paweł II nie wahał się przypomnieć o wieku, którego brzemię nosi: "Drodzy Przyjaciele, na to Wasze pragnienie szczęścia stary papież, który ma wiele lat, ale jest młody sercem, odpowiada słowem, które nie jest jego". Jan Paweł II nawiązał do Ewangelii o ośmiu błogosławieństwach zaczynających się od słowa "Błogosławieni", czyli "Szczęśliwi": Słowem kluczem do nauczania Jezusa jest zwiastowanie radości: "Szczęśliwi".

Między radością a pustką

Reklama

Kilkanaście godzin wcześniej rozmawiałem ze znanym muzykiem Salem Solo, który w latach 80. zdobywał pierwsze miejsca na listach przebojów jako członek słynnego zespołu Classics Nouveau. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że Papież będzie mówił o szczęściu, ale temat tej rozmowy idealnie pasował do tego, co stało się przedmiotem rozważań Ojca Świętego.
- Znałem Boy George´a i Duran Duran i w pewnym momencie zorientowałem się, że oni, prowadząc takie życie, nie są szczęśliwi - mówił mi Sal Solo. - A mnie się wydawało, że będę szczęśliwy, gdy stanę się bogaty i sławny. Kiedy wszedłem w ten świat, zobaczyłem, że są w nim narkotyki, że niektórzy koledzy popełniają samobójstwo. Inni zaś idą do jakichś innych dziwnych religii - jak Hare
Kriszna i inne zbudowane na tradycji Wschodu. Wtedy powiedziałem Bogu: Jeśli jesteś, to chciałbym się o tym dowiedzieć. Jakieś pół roku po tych wszystkich przemyśleniach odbyłem pielgrzymkę do Włoch. Znalazłem się w zupełnie innej rzeczywistości: bez konferencji prasowych, kamer i koncertów, i Bóg wtedy przemówił do mnie.
- Czy wcześniej wierzyłeś?
- Byłem w katolickiej szkole, znałem praktyki religijne, ale nie wiedziałem, że można z Nim mieć osobisty kontakt. Wydawało mi się, że to Ktoś, Kto żył tysiące lat temu.
- Nie lubiłeś Pana Boga?
- Niezupełnie. Wydaje mi się że nie byłem przeciwko religii, tylko uważałem, że wszystko, co jest związane z rozrywką, co jest ciekawe - jest uważane za złe i pochodzące od diabła. Natomiast byłem przekonany, że wszystko związane z Bogiem jest śmiertelnie nudne, więc trzymałem się od Niego z daleka. Nie chciałem po prostu, aby zepsuł mi zabawę. A potem, gdy nawiązałem z Nim osobisty kontakt, okazało się, że możemy bawić się razem, i to jest o wiele lepsza zabawa niż ta, którą uprawiałem kiedyś.
- Jak Ci się wydaje, dlaczego Papież przyciąga więcej ludzi niż gwiazdy muzyki rockowej?
- To może zabrzmieć jak truizm, ale myślę, że każdy szuka Boga. Jezus chodził po ziemi i były wokół niego tłumy. Faryzeusze chcieli Go zabić dlatego, że był popularniejszy od nich. Dziś widzimy to samo. Papież - to stabilność i kontynuacja, której gdzie indziej się nie znajdzie. Widać to nawet po samej długości jego pontyfikatu. To ludzi uspokaja. Nawet teraz, gdy jest taki chory. Widzimy, ile go kosztuje zejście po stopniach samolotu, ale to jest właśnie bardzo potężne świadectwo .
Dookoła siebie widzimy młode, zdrowe, interesujące gwiazdy, a tu mamy kogoś, kto jest słaby. Ale to, co jest w nim w środku, przerasta to, co widzimy na zewnątrz. Pracuję na co dzień wśród młodych ludzi i widzę, jak oni pragną mieć piękne wnętrze. Wiedzą, że zawsze znajdzie się ktoś piękniejszy od nich, ktoś bardziej atrakcyjny, ktoś, kto budzi większy podziw. A oni chcą wiedzieć, że jest ktoś, kto kocha ich takimi, jakimi są w rzeczywistości. Nie za to, jak wyglądają, ale za to, kim są. I dlatego szukają też kontaktu z Bogiem.

Wezwanie znad jeziora

W oczach Ojca Świętego jezioro Ontario tego wieczoru stało się Jeziorem Tyberiadzkim, "na którego brzegach Pan Jezus przedstawił pociągającą propozycję swoim uczniom, wśród których prawdopodobnie byli także ludzie młodzi jak Wy" - mówił Jan Paweł II podczas ceremonii powitalnej. "Chcecie być szczęśliwi! (...) Macie prawo do tego pragnienia. Odpowiedzią na Wasze pragnienia jest Chrystus. On prosi, abyście Mu zaufali. Prawdziwe szczęście trzeba zdobywać, a tego nie osiągnie się bez długiej i trudnej walki. Chrystus zna sekret tego zwycięstwa" . Długą i trudną walkę widzieliśmy także w tych pierwszych dniach spędzanych przez Papieża w Kanadzie. Gdy przyjeżdżał, był bardzo słaby. Ale zdecydował, że wychodząc z samolotu, nie użyje windy hydraulicznej. Podbił tym serca młodych, a nawet dziennikarzy, którzy niejedno widzieli w swojej karierze. Następnego dnia, gdy podróżował statkiem po jeziorze Simcoe, nieopodal Wyspy Truskawkowej, zdecydował, że podpłynie do grupy niepełnosprawnych, którzy byli w pobliżu na pontonach. Nie myślał o swoim prawie do wypoczynku, ale o tych, którym mógł sprawić radość. A nazajutrz nad jeziorem Ontario prosił, aby ci, którzy przyszli na spotkanie z nim, stali się "ludźmi błogosławieństw": "Panie Jezu ( ...) ucz ich tej prawdy i pięknej wizji, którą ogłosiłeś na Górze. ( ...) Spraw, aby światło Twojej mądrości przyświecało im, tak aby słowem i czynem rozpowszechniali na świecie światło i sól Ewangelii"

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święci Archaniołowie – Michał, Rafał i Gabriel


Książę niebieski, święty Michale,
Ty sprawy ludzkie kładziesz na szale;
W dzień sądu Boga na trybunale
Bądź mi patronem, święty Michale.

29 września Kościół katolicki obchodzi święto Świętych Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała.
Imię Michał, wzięte z hebrajskiego Mika´el, znaczy "Któż jak Bóg". Św. Michał w Piśmie Świętym wymieniany jest pięć razy. W najbardziej wymowny sposób czyni to Autor ostatniej księgi Pisma Świętego czyli Apokalipsy - św. Jan Apostoł: "I nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, ale nie przemógł i już się miejsce dla nich w niebie nie znalazło. I został strącony na ziemię, a z nim zostali strąceni jego aniołowie" (Ap 12, 7-9). Po zwycięstwie nad zbuntowanymi duchami św. Michał Archanioł został wodzem zastępów niebieskich. Jest on duchem czystym, oddanym bez reszty Stwórcy, wielbicielem Matki Boga. Doznaje on wielkiej radości z wypełnienia woli Bożej i pomaga ludziom w ich uszczęśliwianiu. Przed przyjściem Chrystusa na ziemię, nazywano św. Michała księciem narodu wybranego. Prorok Daniel zalicza go do jednego z pierwszych książąt. Zapewnia, że tylko Michał Archanioł może pomóc w walce z wrogiem. W Nowym Testamencie św. Michał kontynuuje te rolę obrońcy jako Patron i Anioł Stróż Kościoła. Przychodzi z pomocą wiernym w najtrudniejszych dla nich chwilach.
Pierwsze znane święto ku czci świętego Michała Archanioła sięga połowy czwartego wieku. Obchodzono je 8 maja na Monte Sant´Angelo na półwyspie Gargano we Włoszech, gdzie miał się objawić Książę chórów anielskich. Św. Papież Bonifacy I w V w. poświęcił św. Michałowi bazylikę w Rzymie i nakazał corocznie, dnia 29 września obchodzić rocznicę tego faktu. Święto rozciągnięto na Kościół powszechny i do dziś je obchodzimy. Świętego Michała obrały sobie za szczególnego patrona Niemcy, Austria i Francja. Belgia w kulcie świętego Michała stara się dorównać Francji. Ruś zasłaniająca Kościół przed niewiernymi ze Wschodu, obrała go sobie za szczególnego opiekuna. W Ameryce północnej kult świętego Michała wyraża się między innymi przez budowanie licznych kościołów ku jego czci, a także nadawanie przy chrzcie imion Michał i Michalina.
W Polsce kult św. Michała Archanioła był bardzo żywy. Rycerstwo polskie doznawało cudownej pomocy św. Michała w walkach z niewiernymi. Powstały bractwa i cechy rzemieślników pod jego wezwaniem, budowano także ku jego czci kościoły i kapliczki, poświęcano mu instytucje kościelne i świeckie. Znane są przysłowia ludowe związane z imieniem lub świętem św. Michała Archanioła: "Gdy noc jasna na Michała, to nastąpi zima trwała", "Na Michała łowcy chwała", "Jaki Michał, taka wiosna". Święty Michał Archanioł jest obecnie znany i czczony przez cały świat katolicki. Dał on się poznać jako zwycięski wódz w walce dobra ze złem, jako obrońca chwały prawdziwego i wielkiego w swej mocy i potędze Boga.
Imię Gabriel znaczy: "Mąż Boży" lub "Wojownik Boży". Z tym imieniem spotykamy się w Starym Testamencie, w księdze proroka Daniela. Najpiękniejszą jednak misję spełnił św. Gabriel w Nowy Testamencie, kiedy zwiastował Zachariaszowi w świątyni w Jerozolimie narodzenie syna - św. Jana Chrzciciela oraz kiedy Najświętszej Maryi Panny zwiastował narodzenie Pana Jezusa - Syna Bożego. Te dwa wydarzenia szczegółowo opisał św. Łukasz w swojej Ewangelii. Niektórzy z pisarzy kościelnych nazywają św. Gabriela aniołem stróżem Świętej Rodziny. Prawie wszystkie obrządki chrześcijańskie umieściły wspomnienie świętego Gabriela tuż przed lub po uroczystości Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie. Tak było i w liturgii rzymskiej do roku 1969, kiedy to przełożono pamiątkę na dzień 29 września. Papież Pius XII w 1951 r. ogłosił św. Gabriela patronem telegrafu, telefonu, radia i telewizji. Kult św. Gabriela jest znacznie mniejszy niż kult św. Michała. Imię Gabriel jest już coraz rzadziej spotykane.
Hebrajskie imię Rafał: "Bóg uleczył". Jest ono związane z biblijną opowieścią o Tobiaszu. W tej opowieści święty Rafał mówi sam o sobie: "Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański"(Tb 12, 15). Święty Rafał doznawał czci jako patron chorych i podróżnych. W Polsce imię Rafał należy do dość popularnych. Wśród znanych postaci imię to nosili: błogosławiony ojciec Rafał z Proszowic, św. Rafał Kalinowski, błogosławiony ojciec Rafał od św. Józefa - karmelita, którego beatyfikował w 1983 roku papież Jan Paweł II.

CZYTAJ DALEJ

Szedł wiernie śladami Jezusa

2020-09-28 23:50

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

beatyfikacja kard. Wyszyńskiego

Archikatedra św.Jana Chrzciciela

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Jego wrogowie potrzebowali bardzo dużo czasu, aby zorientować się, że z nim nie można wygrać, bo jest osobą, która na co dzień żyje Bogiem i przesłaniem Ewangelii – mówił o kard. Stefanie Wyszyńskim w homilii w archikatedrze warszawskiej ks. prał. Bogdan Bartołd.

W czasie wieczornej Mszy św., jak każdego 28. dnia miesiąca, modlono się o dobre owoce beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia. W koncelebrowanej Eucharystii uczestniczyły członkinie Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, Rycerze Jana Pawła II, przedstawiciele Archikonfraterni Literackiej oraz wiele osób, które co miesiąc wytrwale przychodzą prosić Boga o dar rychłej beatyfikacji kard. Wyszyńskiego.

W homilii proboszcz parafii archikatedralnej podkreślił, że Prymas Wyszyński zasłużył sobie jak mało kto na wszystkie zaszczytne tytuły, jakimi go jeszcze za życia obdarowywano, co potwierdzają wszyscy, którzy pamiętają jeszcze czasy reżimu komunistycznego. - Kim był Prymas Wyszyński dla wszystkich ludzi, żyjących w Polsce, pozbawionych godności, nadziei, perspektyw, tych, o których mówiono, że są pracującymi miast i wsi? Był przede wszystkim ojcem – zauważył ks. Bartołd. Odwołał się do dramatycznego okresu trzyletniego uwięzienie Prymasa i entuzjastycznego powitania po powrocie z więzienia do Warszawy, przez co kard. Wyszyński stał się ojcem narodu i najwyższym autorytetem. - To był punkt odniesienia, nasz przewodnik na drogach wiary. Komuniści już wtedy nie stosowali tak krwawych represji, ale wciąż używali całego wachlarza prześladowań i trzeba było przestawić się na długofalowy sprzeciw – przypomniał ks. Bartołd i przytoczył wielkie programy i akcje duszpasterskie Prymasa, jak Wielka Nowenna, Tysiąclecie Chrztu Polski czy peregrynacja Matki Bożej w Obrazie Nawiedzenia. Kard. Wyszyński w tamtym czasie, nie zważając na trudności walczył o budowę nowych kościołów, erygował nowe parafie, organizował katechizację dzieci i młodzieży, opiekował się rodzinami.

- Czyż nie byliśmy dumni, że mamy takiego pasterza? Mimo różnych przeciwności czuliśmy się bezpieczni – zaznaczył proboszcz archikatedry i przywołał swoje osobiste wspomnienia z momentu, gdy kard. Wyszyński przyjmował go do seminarium. - Wyprostowana sylwetka, twarz pięknie rozświetlona blaskiem, myśl bardzo logiczna, spokojna i wierność Prawdzie. To budziło respekt. Jak się pojawił Ksiądz Prymas Wyszyński, to od razu czuło się Boży pokój. On swoją obecnością dodawał sił do codziennych zmagań - wspominał.

- Jego wrogowie potrzebowali bardzo dużo czasu, aby się zorientować, że z nim nie można wygrać, bo jest to osoba, która na co dzień żyje Bogiem, przesłaniem Ewangelii. Ileż na Prymasa Wyszyńskiego nasyłano agentów, szpiegów. Naprzeciwko Pałacu Prymasowskiego na Miodowej zainstalowano komórkę Służby Bezpieczeństwa, która inwigilowała go 24 godziny na dobę i nic kompromitującego nie odkryli. Nic nie wskórali. W końcu wynieśli się stamtąd, uznali, że przegrali. Sami przyznali: przegraliśmy z człowiekiem Bożym – mówił ks. Bartołd.

Podkreślił, że Prymas Wyszyński, choć był pozornie człowiekiem słabym, wątłym, słabo uzbrojonym, jednak rozpoczął walkę z Goliatem, jakim był komunizm, wykazując się przy tym wielką odwagą. Wynikała ona z bezgranicznego zaufania Bogu. Nigdy nie cofnął się ani nie zdradził Chrystusa. - Ci, którzy go znają mówią, że źródłem jego siły była niezłomna wiara, wielkie zaufanie Bogu. Tajemnica zwycięstwa Prymasa Tysiąclecia tkwi w tym, że szedł wiernie śladami Mistrza – Jezusa. Był synem i niewolnikiem Matki Bożej. Gdy miał jakieś wątpliwości, gdy nieraz potrzebował jasnego światła, by podjąć dobrą decyzję, szedł do Maryi po radę, nie zważając na krytykę nawet sobie najbliższych bardzo mocno stawiał na każdego człowieka – zaznaczył ks. Bartołd i dodał, że ludzie prowadzeni przez kard. Wyszyńskiego nie zawiedli go. - W tych trudnych czasach pozostawali wierni, modlili się po domach, odmawiali różaniec. Mimo różnego rodzaju szykan uczestniczyli we Mszach św. w kościele. Wychowali dzieci wbrew koniunkturze i zakazom władz. A po nocach ludzie wychowani przez Prymasa Wyszyńskiego bez pozwolenia budowali świątynie, stawiali się na wszystkie uroczystości kościelne i tłumnie wypełniali kościoły – powiedział kaznodzieja.

Przypomniał, że gdy kard. Wojtyła został papieżem, to ci ludzie wyszli, policzyli się i przestali się bać. Założyli „Solidarność” i rozpoczęli swoją niesłychaną wędrówkę z niewoli do obiecanej ziemi wolności. – Kiedy umierał tuż po zamachu na Jana Pawła II Prymas Wyszyński, mieliśmy przekonanie, że umierał święty człowiek, który dzięki niezwykłej wierze i przymierzu z Matką Bożą i Jezusem stał się opoką i ocalił swój lud mieszkający na polskiej ziemi.

Po Komunii tradycyjnie fragment nauczania kard. Wyszyńskiego – tym razem poświęcony ochronie życia dzieci nienarodzonych – odczytała Barbara Dobrzyńska. Po Mszy św. celebransi i wierni przeszli do kaplicy, w której znajduje się grób Sługi Bożego. Tam modlitwę poprowadził ks. prał. Tadeusz Sowa, moderator wydziałów duszpasterskich Kurii Archidiecezji Warszawskiej i dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego. Na zakończenie odśpiewano Apel Jasnogórski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję