Reklama

Szlakiem św. Faustyny i Jana Pawła II

Pod takim hasłem w dniach 8-11 lipca br. odbyła się pielgrzymka na Kresy Wschodnie zorganizowana przez płockie Koło Czcicieli Jezusa Miłosiernego. W programie wędrówki znalazło się więc Wilno wraz z Ostrą Bramą i pięknymi zabytkami, Góra Krzyży, gdzie modlił się Ojciec Święty, Kowno z Mickiewiczowskim gimnazjum i przepiękną katedrą, zamek księcia Witolda w Trokach oraz Merecz - miejsce, w którym zmarł król Polski Władysław IV.

37-osobowa grupa pątników z Płocka, Łodzi, Gdańska, Sopotu, Przasnysza, Nasielska, Staroźreb, Sarnowa i Niechłonina zwiedziła te obiekty, zwracając szczególną uwagę na ich związki z osobami św. Faustyny i Jana Pawła II.

Niezapomniane wrażenie wywarło na wszystkich Wilno. Kto raz był w tym mieście, zakochuje się w nim miłością od pierwszego wejrzenia. Tu - w Ostrej Bramie - analogicznie do Częstochowy - bije serce Kresów Wschodnich. Tu ściągają z całej Litwy, ale także i z Polski, i innych krajów pielgrzymi, by przed cudownym wizerunkiem Pani Ostrobramskiej prosić o potrzebne łaski. Tu krzyżują się szeptane przez łzy modlitwy i śpiewane pełną piersią pieśni chwały, tu jest się u Matki, "która wszystko rozumie".

Ale Wilno to nie tylko Ostra Brama. Inne wielkie miejsca kultu to kościół Świętego Ducha, gdzie znajduje się oryginalny obraz Jezusa Miłosiernego, namalowany przez Eugeniusza Kazimirowskiego według wskazówek św. Faustyny czy kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także piękny kościół św. Anny, który tak spodobał się Napoleonowi, że chciał przenieść go do Paryża. Nie wolno oczywiście pominąć katedry i klasztoru bazylianów wraz z celą Konrada, w której więziony był Adam Mickiewicz.

Odrębnym rozdziałem historii i teraźniejszości Wilna są cmentarze. Przepiękna nekropolia na Rossie, gdzie spoczywa m.in. matka Józefa Piłsudskiego i serce Marszałka, to prawdziwe miejsce pamięci narodowej. Wielcy patrioci, pisarze, poeci, artyści, społecznicy, politycy i naukowcy - ich groby to świadectwo wielkości polskiej myśli na przestrzeni wieków. Obok patriotyczno-historycznego przesłania wileńska Rossa niesie także niesłychane bogactwo artystycznych form starych nagrobków, znajdujących swe zwieńczenie w słynnym Aniele śmierci, który wznosi się do niebiańskiego lotu z tak niezwykłą lekkością, jakby był z obłoków, a nie ze spiżu.

Inna bliska sercu Polaków nekropolia to cmentarz na Antokolu, gdzie spoczywają ciała 1600 polskich żołnierzy poległych w walkach o Wilno. Te święte miejsca narodowej pamięci są na ogół zadbane. Przypadki niszczenia polskich mogił występują rzadko, niemniej zawsze są dla Polaków bolesne. Podczas zwiedzania pielgrzymi mogli ujrzeć kilka grobów, na których poniszczono napisy lub potłuczono porcelanowe XIX-wieczne fotografie.

Z głębokimi przeżyciami wiązała się także wizyta w domku, w którym mieszkała św. Faustyna. Pątnicy odmówili tam Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Z domem tym wiąże się kolejna bolesna dla Polaków sprawa. Otóż często szerzenie kultu Bożego Miłosierdzia bywa odczytywane nawet przez litewskich katolików jako przejaw polskiej ekspansji religijnej na Wschodzie. W ten sposób odziera się sprawę czci Miłosierdzia Bożego z religijnych elementów, sprowadzając ją do wymiaru polityczno-narodowego. Taka postawa wielu ludzi spowodowała, że dom św. Faustyny płonął już trzy razy - za każdym razem tłumaczono, że zapaliły się starocie w mieszkaniu pewnego sędziwego mężczyzny, który zajmował część budynku. Na szczęście Opatrzność Boża czuwa nad tym miejscem: pożary udało się ugasić i nie wyrządziły one większych szkód.

Pielgrzymka pomyślana została przez organizatorów jako wyjazd religijno-turystyczny, stąd w programie znalazło się także zwiedzanie Wilna nocą. Iluminowane monumentalne budowle, mnóstwo przytulnych kafejek i kawiarnianych ogródków, kulturalnie bawiąca się młodzież - wszystko to przyciąga tłumy turystów, którzy czują się tu dobrze i bezpiecznie, oddychając klimatami i Wschodu, i Zachodu, które tu znajdują swój punkt przecięcia.

Jeśli komuś wydaje się, że Wilno to prowincja Europy, ten z całą pewnością nie widział tego miasta. Największa w Europie starówka, odrestaurowana przy wsparciu UNESCO doskonale harmonizuje z nową częścią miasta. Nowo powstające osiedla buduje się tak, by nie niszczyć naturalnej zieleni. Stąd nawet wewnątrz komunistycznych blokowisk znajdziemy cudne skwery, lasy i parki, nierzadko z oczkami wodnymi czy stawami. Nie zakłócano ich naturalnego stanu, a nowe budowle wznoszono dookoła.

Jednym z ważniejszych momentów pielgrzymki była Msza św., odprawiona na papieskim ołtarzu na Górze Krzyży. Monumentalne wzniesienie, na którym wyrasta las ponad 100 tysięcy krucyfiksów różnej wielkości, pozostawia niezatarte wrażenia. Także płoccy pielgrzymi ustawili swój pamiątkowy krzyż, przeniesiony procesjonalnie z ołtarza na wzgórze.

Innym szczególnym miejscem, jakie zwiedzili pielgrzymi, było Kowno, miejsce, gdzie żył i pracował Adam Mickiewicz. Przepiękna kowieńska katedra, w której trwało akurat wystawienie Najświętszego Sakramentu, przywitała pielgrzymów wspaniałym wielogłosowym śpiewem, wykonywanym przez chór parafialny.

Przy takim akompaniamencie łatwiej można było kontemplować piękno tej niezwykłej, monumentalnej budowli. Nie zabrakło także modlitwy przed Jezusem Eucharystycznym. Szczególne wrażenie wywarł na wszystkich piękny ratusz kowieński zwany "Białym Łabędziem", z racji ciekawego kształtu architektonicznego. Wspólnie spędzone w Kownie chwile utrwaliła pamiątkowa fotografia na nabrzeżu Niemna.

Trasa ostatniego dnia pielgrzymki wiodła przez Troki, gdzie wznosi się przepiękny średniowieczny zamek księcia Witolda, a także przez Merecz, gdzie zmarł król Władysław IV. Tam właśnie, pątnicy przeżyli Mszę św. Po Eucharystii autokar wyruszył w stronę litewsko-polskiej granicy.

Kilkudniowa pielgrzymka śladami św. Faustyny i Jana Pawła II pozostawiła niezapomniane wrażenia. Kontakt z wielkimi zabytkami historii, kultury i religii, związanymi przez kilka wieków z Polską, budzi radość, dumę i wzruszenie. Na Kresach Wschodnich czuje się polskość na każdym niemal kroku.

W pełnym przeżyciu bogactwa pielgrzymki przeszkodziła trochę pogoda. Tropikalne upały, jakie akurat trwały we wschodniej Europie, nie pomagały ani w zwiedzaniu, ani podczas jazdy, zwłaszcza że autokar nie posiadał klimatyzacji. Również fakt, że w hotelu przez pierwsze dwa dni brakowało ciepłej wody, sprawił trochę niedogodności. Te niedociągnięcia nie przesłoniły jednak piękna Litwy, o której nasz wieszcz Adam Mickiewicz pisał, iż "jest jak zdrowie".

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rzym: zmarł o. Kazimierz Przydatek SJ, opiekun polskich pielgrzymów

2020-09-28 19:13

[ TEMATY ]

śmierć

jezuici

©MaverickRose – stock.adobe.com

W Rzymie zmarł ojciec Kazimierz Przydatek, wieloletni duszpasterz Polaków w Rzymie i współpracownik Radia Watykańskiego, jezuita. Był związany z rozgłośnią papieską od 1967 do 1981 roku. Od 1970 roku przez cztery lata prowadził cykl pogadanek teologiczno-ascetycznych w rubryce Kurs wiedzy religijnej. Podejmował m.in. tematy: sakramentów, Pisma Świętego, stworzenia, istoty Boga, duszy ludzkiej, grzechu, cierpienia i odkupienia.

O. Kazimierz urodził się w 1933 r. Był synem kpt. Adama Przydatka rozstrzelanego przez Sowietów 16 kwietnia 1940 r. w Katyniu. Wraz z mamą, babcią oraz rodzeństwem został wywieziony na Syberię, gdzie cała rodzina żyła w skrajnie trudnych warunkach. Mama zmarła z wycieńczenia w 1944 r. Do Polski wrócił w 1947 roku. W 1950 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Został wyświecony na kapłana w kościele św. Andrzeja Boboli w Warszawie w 1960 r. przez bp. Zygmunta Choromańskiego. Po dwóch latach pracy z młodzieżą zakonną wyjechał na leczenie i dalsze studia do Rzymu, gdzie uzyskał doktorat z teologii.

W 1974 r. został powołany na sekretarza Roku Świętego 1975, po czym, z nominacji Pawła VI był członkiem Konsulty Duszpasterskiej przy Watykanie i przez kolejne 10 lat zajmował się polskimi pielgrzymami przyjeżdżającymi do Rzymu. Był pierwszym dyrektorem Ośrodka „Corda Cordi” i Domu Pielgrzyma przy via Pfeiffer 13 w Rzymie. W tym okresie niemal codziennie spotykał Jana Pawła II i organizował jego spotkania z polskimi pielgrzymami. Był świadkiem zamachu na papieża 13 maja 1981 roku i natychmiast zorganizował na Placu św. Piotra modlitewne czuwania w intencji Jana Pawła II, ustawiając na pustym tronie papieskim obraz Matki Bożej Częstochowskiej wykonany z nasion – dar pielgrzymów z Wielkopolski, na którym widniały litery: SOS.

Od 1986 roku był rektorem kościoła św. Andrzeja na Kwirynale, gdzie spoczywa ciało św. Stanisława Kostki, patrona Polski. Równolegle przez kilkadziesiąt lat był kapelanem w jednym z rzymskich szpitali. Następnie mieszkał i pracował w przy kościele del Gesù w Rzymie. Potem przeniósł się do Neapolu, gdzie był duszpasterzem i spowiednikiem w jezuickim kościele Il Gesù nuovo. Ostatnie lata swojego życia spędził w infirmerii Towarzystwa Jezusowego przy rezydencji św. Piotra Kanizego w Rzymie.

CZYTAJ DALEJ

Szedł wiernie śladami Jezusa

2020-09-28 23:50

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

beatyfikacja kard. Wyszyńskiego

Archikatedra św.Jana Chrzciciela

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Jego wrogowie potrzebowali bardzo dużo czasu, aby zorientować się, że z nim nie można wygrać, bo jest osobą, która na co dzień żyje Bogiem i przesłaniem Ewangelii – mówił o kard. Stefanie Wyszyńskim w homilii w archikatedrze warszawskiej ks. prał. Bogdan Bartołd.

W czasie wieczornej Mszy św., jak każdego 28. dnia miesiąca, modlono się o dobre owoce beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia. W koncelebrowanej Eucharystii uczestniczyły członkinie Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, Rycerze Jana Pawła II, przedstawiciele Archikonfraterni Literackiej oraz wiele osób, które co miesiąc wytrwale przychodzą prosić Boga o dar rychłej beatyfikacji kard. Wyszyńskiego.

W homilii proboszcz parafii archikatedralnej podkreślił, że Prymas Wyszyński zasłużył sobie jak mało kto na wszystkie zaszczytne tytuły, jakimi go jeszcze za życia obdarowywano, co potwierdzają wszyscy, którzy pamiętają jeszcze czasy reżimu komunistycznego. - Kim był Prymas Wyszyński dla wszystkich ludzi, żyjących w Polsce, pozbawionych godności, nadziei, perspektyw, tych, o których mówiono, że są pracującymi miast i wsi? Był przede wszystkim ojcem – zauważył ks. Bartołd. Odwołał się do dramatycznego okresu trzyletniego uwięzienie Prymasa i entuzjastycznego powitania po powrocie z więzienia do Warszawy, przez co kard. Wyszyński stał się ojcem narodu i najwyższym autorytetem. - To był punkt odniesienia, nasz przewodnik na drogach wiary. Komuniści już wtedy nie stosowali tak krwawych represji, ale wciąż używali całego wachlarza prześladowań i trzeba było przestawić się na długofalowy sprzeciw – przypomniał ks. Bartołd i przytoczył wielkie programy i akcje duszpasterskie Prymasa, jak Wielka Nowenna, Tysiąclecie Chrztu Polski czy peregrynacja Matki Bożej w Obrazie Nawiedzenia. Kard. Wyszyński w tamtym czasie, nie zważając na trudności walczył o budowę nowych kościołów, erygował nowe parafie, organizował katechizację dzieci i młodzieży, opiekował się rodzinami.

- Czyż nie byliśmy dumni, że mamy takiego pasterza? Mimo różnych przeciwności czuliśmy się bezpieczni – zaznaczył proboszcz archikatedry i przywołał swoje osobiste wspomnienia z momentu, gdy kard. Wyszyński przyjmował go do seminarium. - Wyprostowana sylwetka, twarz pięknie rozświetlona blaskiem, myśl bardzo logiczna, spokojna i wierność Prawdzie. To budziło respekt. Jak się pojawił Ksiądz Prymas Wyszyński, to od razu czuło się Boży pokój. On swoją obecnością dodawał sił do codziennych zmagań - wspominał.

- Jego wrogowie potrzebowali bardzo dużo czasu, aby się zorientować, że z nim nie można wygrać, bo jest to osoba, która na co dzień żyje Bogiem, przesłaniem Ewangelii. Ileż na Prymasa Wyszyńskiego nasyłano agentów, szpiegów. Naprzeciwko Pałacu Prymasowskiego na Miodowej zainstalowano komórkę Służby Bezpieczeństwa, która inwigilowała go 24 godziny na dobę i nic kompromitującego nie odkryli. Nic nie wskórali. W końcu wynieśli się stamtąd, uznali, że przegrali. Sami przyznali: przegraliśmy z człowiekiem Bożym – mówił ks. Bartołd.

Podkreślił, że Prymas Wyszyński, choć był pozornie człowiekiem słabym, wątłym, słabo uzbrojonym, jednak rozpoczął walkę z Goliatem, jakim był komunizm, wykazując się przy tym wielką odwagą. Wynikała ona z bezgranicznego zaufania Bogu. Nigdy nie cofnął się ani nie zdradził Chrystusa. - Ci, którzy go znają mówią, że źródłem jego siły była niezłomna wiara, wielkie zaufanie Bogu. Tajemnica zwycięstwa Prymasa Tysiąclecia tkwi w tym, że szedł wiernie śladami Mistrza – Jezusa. Był synem i niewolnikiem Matki Bożej. Gdy miał jakieś wątpliwości, gdy nieraz potrzebował jasnego światła, by podjąć dobrą decyzję, szedł do Maryi po radę, nie zważając na krytykę nawet sobie najbliższych bardzo mocno stawiał na każdego człowieka – zaznaczył ks. Bartołd i dodał, że ludzie prowadzeni przez kard. Wyszyńskiego nie zawiedli go. - W tych trudnych czasach pozostawali wierni, modlili się po domach, odmawiali różaniec. Mimo różnego rodzaju szykan uczestniczyli we Mszach św. w kościele. Wychowali dzieci wbrew koniunkturze i zakazom władz. A po nocach ludzie wychowani przez Prymasa Wyszyńskiego bez pozwolenia budowali świątynie, stawiali się na wszystkie uroczystości kościelne i tłumnie wypełniali kościoły – powiedział kaznodzieja.

Przypomniał, że gdy kard. Wojtyła został papieżem, to ci ludzie wyszli, policzyli się i przestali się bać. Założyli „Solidarność” i rozpoczęli swoją niesłychaną wędrówkę z niewoli do obiecanej ziemi wolności. – Kiedy umierał tuż po zamachu na Jana Pawła II Prymas Wyszyński, mieliśmy przekonanie, że umierał święty człowiek, który dzięki niezwykłej wierze i przymierzu z Matką Bożą i Jezusem stał się opoką i ocalił swój lud mieszkający na polskiej ziemi.

Po Komunii tradycyjnie fragment nauczania kard. Wyszyńskiego – tym razem poświęcony ochronie życia dzieci nienarodzonych – odczytała Barbara Dobrzyńska. Po Mszy św. celebransi i wierni przeszli do kaplicy, w której znajduje się grób Sługi Bożego. Tam modlitwę poprowadził ks. prał. Tadeusz Sowa, moderator wydziałów duszpasterskich Kurii Archidiecezji Warszawskiej i dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego. Na zakończenie odśpiewano Apel Jasnogórski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję