To tytuł wydanej przez Wydawnictwo „Jedność” książki zawierającej zbiór esejów autorstwa Tadeusza Boruty (rocznik 1957) - malarza i teoretyka sztuki, absolwenta krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz Papieskiej Akademii Teologicznej. Uprawia on z powodzeniem malarstwo, rysunek i rzeźbę oraz - z nie mniejszą pasją i zaangażowaniem - publicystykę kulturalną. Jego eseje zamieszczały: Tygodnik Powszechny, Znak, Res Publica Nowa i Życie Duchowe.
Zarówno bardzo osobista twórczość plastyczna Tadeusza Boruty, ukształtowana w specyficznym środowisku, jakim jest środowisko krakowskie, jak i działalność literacka koncentrują się wokół trudnych, wymagających dużej wiedzy, wyczucia, a zwłaszcza wrażliwości i otwarcia na temat, wątków religijnych. Potrzeba pogłębionej znajomości Pisma Świętego, wewnętrzne przekonanie, że na polu współczesnej sztuki religijnej jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia, towarzyszą mu od początku jego kariery artystycznej.
Teksty publikowane w książce to - zgodnie z tytułem - prawdziwa szkoła patrzenia na arcydzieła malarstwa religijnego, obrazujące najważniejsze święta kościelne. Arcydzieła widziane i opisane przez Tadeusza Borutę podczas jego podróży zagranicznych zdominowane zostały przez bliskie mu (stylistycznie i duchowo) obrazy powstałe w okresie sztuki nowożytnej, gdy malarstwo, zerwawszy z krępującymi je więzami narzuconymi przez średniowiecze, rozwinęło się we wszystkich możliwych kierunkach. Artysta nie tylko opisuje, co dany obraz przedstawia (czyniąc to zresztą w sposób syntetyczny i zrozumiały dla każdego), ale - co najważniejsze - przez wnikliwą analizę zarówno jego rozbudowanej warstwy malarskiej (wychwytując z powodzeniem to, co dla warsztatu danego twórcy najbardziej charakterystyczne, co decyduje o jego odrębności i oryginalności), jak i równie bogatej treści wydobywa, a zarazem interpretuje w sposób zadziwiająco klarowny i jasny ukryte przesłanie, które towarzyszyło autorom obrazów w momencie ich tworzenia.
Trzydzieści trzy krótkie - zaledwie pięcio-, sześciostronicowe - eseje o dobrej dramaturgii, napisane z werwą i ogromną erudycją, a zarazem z myślą o wyrobionym czytelniku, pozwalają odkryć w pozornie znanych kompozycjach (jak chociażby słynne, prezentowane jesienią 1996 r. w Muzeum Narodowym w Warszawie Złożenie do grobu Caravaggia - z Muzeum Watykańskiego w Rzymie; Kobieta trzymająca wagę Jana Vermeera van Delft - z National Gallery of Art w Waszyngtonie; Trójca Święta - fresk z kościoła Santa Maria Novella we Florencji pędzla Masaccia czy Adoracja Baranka Jana van Eycka - z katedry św. Bawona w Gandawie) wątki i wartości niedostrzegane przez większość z nas lub pozostające najczęściej poza naszą ogólną - jakże, niestety, skromną - wiedzą na tematy plastyczne.

Tadeusz Boruta, Szkoła patrzenia. Obrazowanie świąt kościelnych w dziełach wielkich mistrzów, Wydawnictwo „Jedność”, Kielce 2003, ss. 304.