I

Roratnia świeca w ciemności czekania
na promień gwiazdy nad ubóstwem żłobu
swym światłem Stary i Nowy Czas spaja
wciąż adwentową pokazując drogę.

II

Na wigilijnym stole zapalona
ciepły blask kładzie na białe opłatki
pod oddechami drży w kolędy tonach
i ukazuje świetlisty cień Matki.

III

Gromnicy światłem wilki zła odgania
na trudnej drodze przejścia ubezpiecza
Matka strwożona w dniu Ofiarowania
w blaskach proroctwa
chłodnym błyskiem miecza.

IV

I tak zna każdy ludzki lęk i troskę
niezmiennie wierna w Początku i Końcu
codzienne światło spraw naszych i Boskich
służebnica pokorna - obleczona w słońce.