134. nr Wieczernika podejmuje trudny temat postu z miłości do ludzi i Boga, a konkretnie zajmuje się dobrowolnym wyrzeczeniem się picia alkoholu. Dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (KWC) obejmuje nie tylko członków Ruchu Światło-Życie. Uczestniczą w nim wszyscy ci, którzy odpowiedzieli pozytywnie na pytanie Jezusa: „Czy miłujesz mnie więcej...” i posłuchali słów Papieża z 1978 r.: „Przeciwstawiajcie się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności”.
W Wieczerniku można poznać skrajnie różne przyczyny, dla których ludzie włączają się do Krucjaty. Są tu ludzie, którzy znają chorobę alkoholową z najbliższej rodziny, i ci, dla których pijany człowiek jest egzotycznym obrazkiem na ulicy. Połączyła ich wspólnie wypowiedziana prośba zawarta w hymnie KWC, o którym można poczytać w kolejnym tekście: „Serce wielkie nam daj, zdolne objąć świat (...) mężne w walce ze złem...”. Do tej właśnie walki „potrzebne jest dzisiaj nowe wojsko Gedeona” - co wyjaśnia Anna Krynicka, przybliżając powyższe słowa założyciela Ruchu - ks. Franciszka Blachnickiego. Jan Halbersztat z kolei zwraca się do tych, którzy już są abstynentami. I oni są bowiem zaproszeni do Krucjaty, a ich niepicie może przekształcić abstynenta w narzędzie Chrystusa; Chrystus nie ma dziś na ziemi innych rąk, tylko twoje (św. Teresa). Ale KWC jest dobrowolnym postem. Ks. Robert Klemens COr obrazkiem z życia ilustruje częsty dylemat człowieka, któremu wszystko wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść - parafrazując słowa św. Pawła. Problem wyboru od innej strony ujmuje ks. Adam Prozorowski - pisząc o sensie i biblijnych korzeniach walki duchowej. Słowo człowieka dane Bogu zobowiązuje. Ks. Andrzej Żur wyjaśnia od strony prawnej, czym jest i jakie niesie konsekwencje ślub złożony Bogu.
Krucjata Wyzwolenia Człowieka budzi wiele pytań. Druga część bloku tematycznego zawiera odpowiedzi na wątpliwości najczęściej poruszane w kontekście KWC. Zostały one podzielone na cztery grupy:
1. Czym jest Krucjata;
2. Wstępowanie i występowanie;
3. Obowiązki członka Krucjaty;
4. Ruch Światło-Życie a Krucjata.
Wierni czytelnicy stałych działów znajdą w numerze jak zawsze: „Czego uczy nas Tora”, „W szkole animatora”, „Skarbnicę Kościoła”, „Siedem rad” i inne.
Życzymy miłej lektury.
Nauczanie i uprawianie teologii w środowisku wspólnoty klasztoru miało w średniowieczu pogłębiać duchowość. W XII wieku wybitnym przedstawicielem teologii monastycznej był Bernard z Clairvaux, opat cystersów, który przysporzył zakonowi ogromną liczbę nowych braci; za jego słowem i postawą poszło wielu, ponadto w ciągu całego życia założył 68 nowych klasztorów i objął swoim kierownictwem 160.
Bernard urodził się k. Dijon – stolicy Burgundii, w roku 1090. Jego rodzice byli pobożni. Ojciec był rycerzem i doradcą księcia Burgundii, matka pochodziła z możnego rodu. Po śmierci matki 17-letni chłopiec oddał się w opiekę Matce Bożej, jednak u progu dorosłości przeżył załamanie wewnętrzne. Trwająca 2 lata walka z pustką duchową przyniosła niezwykłe owoce. 22-letni młody człowiek wrócił do Boga i zapragnął życia w oddaleniu od świata. Uczynił to, pociągając za sobą ojca, kilku krewnych i niemal dwudziestu przyjaciół. Po 3 latach życia w cysterskim opactwie w Citeaux, wybudował i objął klasztor w dzikiej kotlinie Szampanii, a miejscu temu po oswojeniu nadał nazwę Clairvaux – Jasna Dolina. Przez 38 lat był tam opatem, jednak jego działalność nie ograniczyła się ani do tego miejsca, ani do ludzi, którymi przewodził. Zreformował życie klasztorne, brał udział w istotnych wydarzeniach politycznych i kościelnych, wiele podróżował, utrzymywał kontakty z wszystkimi ważniejszymi postaciami swoich czasów. Jego zdanie i poparcie były decydujące m.in. podczas organizowania drugiej wyprawy krzyżowej w 1147 r. Zmarł 20 sierpnia 1153 r. Do chwały świętych wyniósł go Aleksander III w 1174 r. Doktorem Kościoła ogłosił go Pius VIII w 1830 r.
Była nauczycielką, podróżowała po świecie i przez lata należała do partii komunistycznej. W pewnym momencie jej życie całkowicie się zmieniło. Historia Alicji Lenczewskiej stała się inspiracją dla filmu „Mistyczka”, w którym w główną rolę wcieliła się Dorota Chotecka. Pokaz produkcji odbędzie się 23 sierpnia 2026 roku w ramach cyklu „Lato z Rafaelem”.
Przez lata Alicja Lenczewska prowadziła zwyczajne życie. Z czasem zaczęła jednak szukać odpowiedzi na pytania o sens życia i własne miejsce w świecie. Przełomem okazało się doświadczenie duchowe, które skierowało ją na zupełnie inną drogę. Swoje przeżycia zaczęła zapisywać w dziennikach, a po jej śmierci zapiski zostały poddane rozeznaniu przez specjalnie powołaną komisję.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
