Kontynuując prezentację tematyki sprzed dwóch tygodni, która dotyczyła swoistych maksym wypowiadanych przez Jezusa, warto trochę czasu i miejsca poświęcić paradoksalności niektórych przypisywanych Mu wypowiedzi. Właśnie w owych logiach ten paradoksalny element przekracza granice czystego porównania i staje się już hiperbolą. Ta zaś, według popularnych encyklopedycznych definicji, jest w literaturze zwyczajnym wyolbrzymieniem relacjonowanej sytuacji lub przedmiotu. Dzisiejszym przykładem tego typu tekstów może być np. często słyszane wyrażenie „pękać ze śmiechu”.
Otóż końcowi redaktorzy Ewangelii również znali to literackie zjawisko. Przykładami hiperbolicznych wypowiedzi Jezusa mogą być następujące zdania: „Bo kto ma, temu będzie dodane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma” (por. Mk 4, 25) lub „Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je” (por. Łk 17, 33).
Zastosowanie hiperbol w ewangelicznych tekstach przypomina nam zatem, że Bóg jest od nas totalnie inny. Jego zaś sposób postępowania i myślenia, jeśli można tak powiedzieć, nie ma nic wspólnego z nami i z naszym ludzkim stereotypowym postrzeganiem rzeczywistości. Innymi słowy, autorzy biblijni chcą nam zakomunikować, że pomiędzy Bogiem a człowiekiem istnieje jakościowa różnica, która może zostać pokonana tylko i wyłącznie dzięki Jego łaskawości. Inicjatywa zawsze wychodzi od Stwórcy i owo pokonanie dystansu pomiędzy Nim a nami odbywa się w pierwszym rzędzie za pośrednictwem Ewangelii. Przylgnięcie do Boga i wkroczenie w rzeczywistość Bożego Królestwa prowadzi do rewolucyjnych wręcz zmian w życiu człowieka wierzącego. W Ewangelii według św. Jana zmiana ta została porównana do „powtórnych narodzin” (por. J 3, 1-21). Św. Paweł natomiast odwołuje się do obrazu „umierania” dla grzechu, aby żyć w wolności i radości dzieci Bożych (por. Rz 6, 1-14).
A zatem hiperboliczny styl niektórych wypowiedzi Jezusa ma bardzo podobne znaczenie, którego po prostu trzeba być świadomym. W przeciwnym razie ryzykowalibyśmy przetransformowanie Jezusowych powiedzeń w literalny legalizm, którego nikt nie byłby w stanie wytrzymać (pomyślmy np. o tekstach Łk 14, 26 czy Mt 18, 8-9, gdzie jest mowa o nienawiści do rodziców i samego siebie oraz o odcinaniu ręki bądź nogi).