Otrzymałem sporo e-maili, w których pytają Państwo o wiele spraw związanych z lekturą Pisma Świętego. Sukcesywnie zatem będę na nie odpowiadał na łamach naszego tygodnika. Zachęcam też do wysyłania korespondencji drogą elektroniczną bądź w tradycyjny sposób.
Autor jednego z e-maili zapytał, co też takiego Jezus z Nazaretu mógł pisać palcem na ziemi, o czym jest mowa w perykopie zaczerpniętej z Ewangelii wg św. Jana (8, 1-11), która traktuje o kobiecie pochwyconej na cudzołóstwie. Internauta zasugerował, że mogły to być cyfry symbolizujące Boże przykazania, a konkretnie cyfra 5, gdyż przypisana jest ona zakazowi zabijania i znajduje się niejako pośrodku Dekalogu (ciekawa rzecz, że owa kobieta została postawiona właśnie „na środku” zgromadzenia - w. 3 i 9). Bez wątpienia jest to intrygująca i jedna z możliwych interpretacji.
Niemniej wydaje się, że autor tego ewangelicznego opowiadania raczej nie był zainteresowany tym, co Jezus pisał bądź rysował (zostały tam zastosowane greckie słowa „kategrafen” i „egrafen”, które oznaczają „zapisywał”, „napisał” bądź „rysował”, „narysował”, odnosząc się do jednorazowej skończonej czynności). Gdyby był, z pewnością by o tym nie omieszkał nas poinformować. Skoro tego nie zrobił, nie było to dla niego aż tak ważne, aby zaprzątać tym głowę czytelnikom.
W każdym razie najważniejsze w historii kobiety pochwyconej na cudzołóstwie jest to, że Prorok z Galilei, który nauczał w świątyni jerozolimskiej (w. 2), daje uczonym w Piśmie i faryzeuszom (w. 3) oraz późniejszym czytelnikom bardzo jasno do zrozumienia, że osądzać czyjeś grzechy może tylko sam Bóg. Żaden z ludzi nie ma do tego prawa, ponieważ nie jest bez grzechu („Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem” - w. 7). Tylko Bóg jest święty.
Ponadto sprawa dotyczyła rzeczy najważniejszej. Gra toczyła się o ludzkie życie („…Mojżesz nakazał nam takie kamienować” - w. 5). Jezus staje po stronie życia. Praktycznie nic nie mówiąc, ratuje życie bezbronnej kobiecie, wobec której chciano zastosować bezduszny przepis żydowskiego prawa. Panem czyjegoś życia bądź śmierci jest Stwórca. On je daje. On też jedynie ma niejako prawo je zabrać.
Dla Bożego Syna człowiek i jego dobro są priorytetem. Żadne ludzkie ustawodawstwo nie może być skierowane przeciwko człowiekowi. Jeśli w niego godzi, na pewno jest złe i nie wolno mu się podporządkowywać.
Papież jest poruszony śmiercią dwóch kobiet z chrześcijańskiej wspólnoty Gazy. „Jak długo, Panie?” – napisał Leon XIV do proboszcza parafii Świętej Rodziny o. Gabriela Romanellego po kolejnym izraelskim ataku na miasto. Ojciec Święty zapewnił o modlitwie za ofiary, ich rodziny i całą wspólnotę. Przed rocznicą ataku Hamasu z 7 października 2023 łaciński patriarcha Jerozolimy kard. Pierbattista Pizzaballa ocenia, że sytuacja humanitarna w Strefie Gazy pod pewnymi względami jeszcze się pogorszyła.
W wiadomości skierowanej do o. Romanellego Leon XIV odniósł się bezpośrednio do śmierci dwóch chrześcijanek. „Dzień dobry, ojcze Gabrielu. Odkąd dotarła do mnie bolesna wiadomość o śmierci Maysy i Mary, modlę się do Boga za nie, za ich rodziny i za całą wspólnotę Gazy. Jak długo, Panie? Dziękuję, że towarzyszysz parafii i tak wielu osobom, które pragną żyć w pokoju. Błogosławieństwa, serdecznie pozdrawiam” – napisał Papież.
Kinowa „Lalka” Macieja Kawalskiego ma rozmach, piękne kostiumy i znakomitych aktorów. Zabrakło w niej jednak sceny, w której Prus zawarł być może swoje najważniejsze przesłanie: śmierci Ignacego Rzeckiego – ostatniego romantyka – i trzech łacińskich słów odnalezionych w jego kieszeni.
Podziel się cytatem
W końcowym, powieściowym wątku „Lalki” Prusa doktor Szuman wypowiada do Ignacego Rzeckiego, wciąż czekającego na powrót Napoleona i Wokulskiego, znamienne słowa: „Romantycy muszą wyginąć, to darmo: dzisiejszy świat nie dla nich….Powszechna jawność sprawia to, że już nie wierzymy ani w anielskość kobiet, ani w możliwość ideałów. Kto tego nie rozumie, musi zginąć albo dobrowolnie sam ustąpić…”. Rzecki zostaje potem sam. Wkrótce umiera. W jego pokoju - z okrągłym stołem z czarnym kałamarzem, ćwierćwiekową pajęczyną i ćwierćwiekową firanką - gromadzą się dawni znajomi. Na koniec zostają tylko Szuman i Ochocki. „Przypatrz mu się pan - mówi doktor Szuman - ostatni to romantyk! Jak oni się wynoszą… Jak oni się wynoszą….”. Ochocki pochyla się, by ująć „zimną już rękę Rzeckiego”, gdy nagle w bocznej kieszeni zmarłego dostrzega list Węgiełka z nakreśloną strofą Horacego: Non omnis moriar (Nie wszystek umrę).
W wieku 109 lat zmarł kapitan Tadeusz Lutak, ps. „Pancerz” - poinformowały w poniedziałek wieczorem Wojska Obrony Terytorialnej. Kpt. Lutak był najstarszym kombatantem Wojska Polskiego i najstarszym mężczyzną żyjącym w Polsce.
„Odszedł żołnierz i patriota, dla którego służba Ojczyźnie była wartością całego życia. Człowiek, którego doświadczenie, postawa i pamięć o historii miały szczególne znaczenie dla kolejnych pokoleń” - czytamy we wpisie WOT na platformie X.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
