Noce coraz dłuższe. Chłody coraz dokuczliwsze. Takie okoliczności powodują, że trzeba zdobyć się na niemały wysiłek, by nasz polski Adwent uczynić „czasem radosnego oczekiwania na powtórne przyjście Zbawiciela”. Warto jednak ten wysiłek podjąć. To bowiem, co jest jego owocem, powoduje, że prawdy naszej wiary stają się żywe. Ten, kto pozwoli się ogarnąć nastrojom tego radosnego oczekiwania, podejmie adwentowe refleksje - znajdzie się w kręgu prawd ubogacających jego widzenie siebie w dokonujących się w świecie procesach.
Długowiekowe oczekiwanie Izraela na Mesjasza-Zbawiciela zakończyły narodziny Jezusa, Syna Maryi z Nazaretu, które były wydarzeniem o kosmicznym znaczeniu. Wydarzeniem w pierwszych momentach jego zaistnienia przez ludzkość niedostrzeżonym, które dopiero po 30 latach stało się objawieniem wielkich prawd o Bogu bogatym w miłosierdzie i o Jego Synu, który zstąpił z nieba i zawarł między ludźmi a Bogiem wiekuiste Przymierze: pojednał ich z Bogiem - przybijając do krzyża, anulując wydany po upadku pierwszych rodziców wyrok; przymierze, które zapoczątkowało nadejście ery królestwa Bożego.
Wagę, znaczenie tamtego wydarzenia - od jego zaistnienia w Betlejem do zakończenia na Wzgórzu Wniebowstąpienia - kolejne pokolenia mozolnie i coraz bardziej odkrywały. Stawały - a my pośród nich - coraz bardziej zdumione wobec wielkości daru ofiarowanego każdemu z nas przez Przedwiecznego Stwórcę wszystkich bytów materialnych i duchowych, do którego należą wieki i panowanie.
Mimo zapowiedzi, że czas królestwa jest tuż-tuż, że niebawem ogarnie nie tylko ludzką rzeczywistość, ale i cały kosmos, wszystkie jego elementy - ono wciąż nie nadchodzi. Pytamy: dlaczego? Czy długo przyjdzie nam na nie czekać? Lubię przytaczać na to pytanie odpowiedź pewnego uważnego obserwatora naszych gnuśnych postaw: „Nie nachodzi, ponieważ jeszcze na ten dar nie jesteśmy przygotowani”.
Adwent to sposobny czas, aby zadumać się nad otrzymanymi od Boga darami i nad zapowiedzianą przyszłością, w której dary te zostaną przez Boga jeszcze bardziej pomnożone, zwielokrotnione. Ta nadzieja wyznacza nam kierunek marszu. Ta nadzieja pomaga nam podejmować wspinaczkę ku wyżynom pełni naszego człowieczeństwa. My, chrześcijanie, jesteśmy w dzisiejszym świecie, pośród zagubionych, pytających o sens istnienia ludzi, nosicielami tej nadziei, tej tęsknoty - w nas jarzą się jej iskierki. Wierzymy Chrystusowi, który zapowiedział, że pewnego, niespodziewanego dnia nadzieja ta napełni nas radością, jakiej nie potrafimy sobie nawet wymarzyć, bowiem „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9).
Wierzymy, że już wkrótce nadciągnie świtanie, rozpocznie się brzask; że zegary odmierzają ostatnie godziny dla starego świata. Brzask krainy życia dotknie nas pełnią radości.
Nadejścia tych nowych czasów czeka każdy człowiek - choćby nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, na co czeka. Rzeczą chrześcijan jest pomóc tę tęsknotę wypełnić właściwą treścią. Bardzo wielu ludzi - choć przepełnionych niedowierzaniem - czeka na świadectwo naszej wiary w Nadchodzącego. Adwent jest znakomitym czasem, by świadectwo to złożyć.