Pierwsza z proponowanych w projekcie Klubu Poselskiego Lewicy zmian sugeruje traktowanie środków antykoncepcyjnych jako specyfików leczniczych. Jest to wyraźne nadużycie, ponieważ antykoncepcja nie leczy żadnego schorzenia, a wręcz przeciwnie - jej zadaniem jest niszczenie zdolności rozrodczej człowieka czy wręcz niszczenie życia już poczętego! Dla chrześcijanina każde poczęte życie jest święte, nie może on zatem akceptować działań, które je niszczą. Autorzy projektu szacują koszty tej propozycji na około 300-500 mln zł - przy założeniu utrzymania aktualnego poziomu sprzedaży. Jest to niewątpliwie bardzo zaniżony koszt...
Druga propozycja zawarta w lewicowym projekcie odbiera rodzicom podstawowe prawo decydowania o sposobie wychowania swoich dzieci w kwestiach moralnych, co jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym w Polsce oraz z dokumentami międzynarodowymi.
Obowiązujące obecnie rozporządzenie ministra edukacji o wprowadzeniu do szkół przedmiotu „Wychowanie do życia w rodzinie” daje rodzicom lub opiekunom dziecka pełne prawo decydowania o uczestnictwie dziecka w tych zajęciach. Przedmiot ten jednak nigdy nie był obowiązkowy. Obecnie przedmiot „Wychowanie do życia w rodzinie” realizowany jest od V klasy szkoły podstawowej. Jego treści obejmują szeroki wachlarz zagadnień związanych m.in. z relacjami osobowymi w rodzinie i grupie rówieśniczej, problemami okresu dojrzewania z elementami seksuologii, odpowiedzialnego rodzicielstwa oraz wychowania do miłości, i dostosowane są do etapu rozwoju psychofizycznego dziecka. W realizowanym obecnie rozwiązaniu wiedza o życiu seksualnym człowieka stanowi tylko część treści przedmiotu. W projekcie natomiast jest to element dominujący. Takie biologiczno-informacyjne podejście, zastosowane m.in. w USA oraz w Anglii, wywołało skutki odwrotne do zamierzonych.
W szerokim uzasadnieniu zmian autorzy projektu stwierdzają, że wiedza jest czynnikiem, który zmniejszy liczbę ciąż nastolatek, zagrożenie chorobami przenoszonymi drogą płciową oraz przemoc seksualną wobec dzieci. Doświadczenie pedagogiczne zdecydowanie przeczy tej tezie. Wiedza jest ważnym i niezbędnym czynnikiem zmiany ludzkich postaw, lecz czynnikiem niewystarczającym. Niezbędny jest proces wychowania, czyli oddziaływania rodziców, wychowawców i otoczenia w kierunku wyboru systemu wartości i życie zgodne z nim.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, tj. od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800. rocznicą śmierci św. Franciszka. Odpust mogą uzyskać osoby, które spełnią określone warunki.
Jak informuje Penitencjaria Apostolska w komunikacie, Papież Leon XIV postanowił ogłosić okres od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 Rokiem Świętego Franciszka. W tym bowiem roku przypada 800. rocznica śmierci Biedaczyny z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.