Reklama

Czy dojrzały już owoce Synodu?

20. rocznica otwarcia II Polskiego Synodu Plenarnego skłania do postawienia pytań o bilans. Jan Paweł II całym sercem popierał inicjatywę, która miała pomóc Kościołowi w sprostaniu wymogom czasu. Czy zdaliśmy papieski egzamin?

W dniu 8 czerwca przypada 20. rocznica otwarcia II Polskiego Synodu Plenarnego, którego dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II w 1991 r., podczas IV pielgrzymki do Ojczyzny, a 11 czerwca 1999 r. dokonał jego zamknięcia. Przeprowadzenie, zakończenie i uchwalenie postanowień tego Synodu to wielkie wydarzenie w życiu Kościoła, ale równocześnie to początek drogi, na którą Kościół wkroczył, aby sprostać wielorakim potrzebom obecnej rzeczywistości.
Rozpoczynając wielkie przedsięwzięcie w Warszawie, Jan Paweł II życzył, aby przez Synod „odnowił się Kościół na naszej ojczystej ziemi na miarę czasów, ku którym idziemy”. Konferencja Episkopatu Polski po zakończeniu II Polskiego Synodu Plenarnego wydała dokumenty, w których przedstawione zostało nauczanie Kościoła dotyczące następujących zagadnień: 1. Potrzeba i zadania nowej ewangelizacji na przełomie II i III tysiąclecia chrześcijaństwa; 2. Powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie; 3. Szkoła i uniwersytet w życiu Kościoła i narodu; 4. Kościół wobec życia społeczno-gospodarczego; 5. Kościół wobec rzeczywistości politycznej; 6. Ewangelizacja kultury i środków społecznego przekazu; 7. Misyjny adwent nowego tysiąclecia; 8. Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich; 9. Kapłaństwo i życie konsekrowane jako wspólnota życia i posługi z Chrystusem; 10. Liturgia Kościoła po Soborze Watykańskim II; 11. Posługa charytatywna Kościoła; 12. Świętość. Dar i zadanie; 13. Duszpasterstwo polskie za granicą; 14. Maryja w tajemnicy Chrystusa i Kościoła.
Pod koniec XX wieku Kościół stanął przed wyzwaniem nowych czasów. Chodziło m.in. o zmiany w dotychczasowych formach duszpasterstwa. Jak można się domyślać, treść dokumentów zawierała odpowiedź na najbardziej palące potrzeby Kościoła. Na początku Synodu zostały powołane Komisje Synodalne, które miały ująć w świetle nauki Soboru najważniejsze problemy Kościoła w Polsce.

Na służbę Jego Królestwa

Reklama

Ojciec Święty bardzo pragnął odnowienia i pogłębienia życia członków Kościoła, dlatego m.in. tak wielkie znaczenie nadawał życiu konsekrowanemu. Jak wiadomo, w Kościele Chrystusowym istnieją różne formy życia konsekrowanego. Życie konsekrowane prowadzą osoby żyjące w instytutach zakonnych, w stowarzyszeniach życia apostolskiego, ale również w instytutach świeckich.
Instytuty świeckie zostały uznane kanonicznie przez papieża Piusa XII konstytucją „Provida Mater Ecclesia” (2 lutego 1947 r.) i są znane w Kościele już od połowy XIX wieku. Bliższe przyjrzenie się temu zagadnieniu ułatwi dokument 9. II Polskiego Synodu Plenarnego - „Kapłaństwo i życie konsekrowane jako wspólnota życia i posługi z Chrystusem”. Ażeby lepiej określić pojęcie „życie konsekrowane”, należy odnieść się do jego opisu zawartego w punkcie 15. tego dokumentu, który stwierdza: „Życie konsekrowane jest uznanym przez Kościół stałym stanem życia, który opiera się na profesji rad ewangelicznych. Stan ten nie dotyczy hierarchicznej struktury Kościoła. Stanowiąc jednak dla Kościoła i w Kościele cenny bodziec do coraz większej wierności Ewangelii, jest integralną częścią jego życia i świętości”. Natomiast w punkcie 16. czytamy: „Istnieją różne formy życia konsekrowanego: w instytutach zakonnych, instytutach świeckich, w stowarzyszeniach życia apostolskiego i innych. Chociaż formy życia konsekrowanego są rozmaite i wciąż mogą powstawać nowe, to niezmienna pozostaje jego istota, wyrażająca się w radykalnym darze z siebie z miłości do Pana Jezusa i na służbę Jego Królestwa”.

Świeccy - jak obudzić śpiącego olbrzyma?

Obecnie interesujemy się życiem konsekrowanym osób świeckich, albowiem - jak wspomniano - jest ono mało znane. W punkcie 19. tego dokumentu czytamy: „Członkowie instytutów świeckich (...) przeżywają swoje oddanie Bogu w świecie poprzez praktykę rad ewangelicznych w kontekście zwyczajnego życia zawodowego, kulturalnego i społeczno-politycznego, aby w jego ramach być zaczynem mądrości i świadkami łaski. Poprzez syntezę świeckości i konsekracji, która jest ich specyficzną cechą, przepajają oni społeczeństwo nowymi energiami Królestwa Chrystusowego i przemieniają je od wewnątrz mocą Błogosławieństw. Dzięki temu instytuty świeckie zapewniają Kościołowi, każdy zgodnie z własnym charakterem, bardziej skuteczną obecność w kontekście życia społecznego”.
Za pontyfikatu naszego Papieża odbyło się wiele różnych synodów biskupów, ale jednym z bardzo ważnych był Synod poświęcony osobom konsekrowanym, który odbył się w Rzymie w dniach 2-29 października 1994 r. Ojcowie synodalni w pełni docenili zadania osób konsekrowanych w Kościele, stwierdzając na zakończenie, że „posługa wobec Ludu Bożego i całego społeczeństwa w różnych dziedzinach ewangelizacji - w duszpasterstwie, oświacie, opiece nad chorymi, ubogimi i opuszczonymi - objawia macierzyńskie oblicze Kościoła”.
Bardzo charakterystyczne dla nauczania Jana Pawła II na temat życia konsekrowanego były jego katechezy środowe, prowadzone w latach 1994-95. Było ich w sumie 19 (od 28 września 1994 r. do 29 marca 1995 r.). Nie można jednak w niewielkim artykule ująć ogromu myśli i wskazówek zawartych w tych katechezach. Można przybliżyć jedynie jedną, bardzo pouczającą i ciekawą katechezę z 5 października 1994 r., w której Ojciec Święty mówił o formach życia konsekrowanego w czasach współczesnych: „Dziś istnieją również w Kościele nowe, widzialne formy stowarzyszeń osób konsekrowanych, uznane i uregulowane przez prawo kanoniczne. Są nimi przede wszystkim instytuty świeckie, w których według Kodeksu Prawa Kanonicznego, «wierni żyjący w świecie dążą do doskonałej miłości i starają się przyczynić do uświęcenia świata, zwłaszcza od wewnątrz» (KPK, kan. 710). Członkowie tych instytutów wypełniają obowiązki związane z radami ewangelicznymi, harmonizując je jednak z życiem prowadzonym pośród świeckich zajęć i instytucji”. W dalszej części swej katechezy Ojciec Święty mówił, że Kościół „potrzebuje osób konsekrowanych, zwracających się bezpośrednio do świata, by go ewangelizować - potrzebuje również, a może jeszcze bardziej, ludzi, którzy szukają, zgłębiają i dają świadectwo obecności i bliskości Boga, i czynią to w celu uświęcenia ludzkości. Są to dwa aspekty życia konsekrowanego, objawiające się w Jezusie Chrystusie, który szedł do ludzi, by nieść im światło i życie, a jednocześnie szukał samotności, by oddawać się kontemplacji i modlitwie”.
Dużo można by mówić o głębi wypowiedzi na ten temat naszego nowego Błogosławionego, szczególnie podczas katechezy 4 stycznia 1995 r., kiedy mówił o praktyce modlitwy w życiu konsekrowanym. Centralne miejsce w życiu osoby konsekrowanej musi zajmować modlitwa, aby osoba ta mogła odpowiedzieć na Boże powołanie i sprostać wymaganiom tego powołania. Jan Paweł II nie tylko mówił o modlitwie, ale bardzo żarliwie się modlił, co może potwierdzić każdy z nas, studiując jego całe życie, które od zarania aż do śmierci było przepojone jedną nieustanną modlitwą.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Koncert "Abba Ojcze" pod patronatem "Niedzieli" z Feniksem 2021!

2021-09-26 07:41

[ TEMATY ]

koncert

Feniks

Łukasz Krzysztofka /Niedziela

Uroczysta gala wręczenia nagród Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks 2021 odbyła się w sobotę w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Nagrodę główną otrzymał ks. prof. Jerzy Szymik, teolog i poeta, profesor nauk teologicznych. Wśród nagrodzonych w tym prestiżowym plebiscycie znalazły się TVP S.A. i Klasztor Jasnogórski za widowisko muzyczne "Abba Ojcze - Pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pawła II", który odbył się w 2020 r. pod patronatem "Niedzieli"

Podczas gali wyróżnienie zdobyła również książka "Selfie smartfonem Boga" naszego redakcyjnego kolegi Damiana Krawczykowieskiego. 

CZYTAJ DALEJ

Ogólnopolskie czuwanie Odnowy w Duchu Świętym trwa na Jasnej Górze

2021-09-25 13:02

[ TEMATY ]

Odnowa w Duchu Świętym

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa o jedność w różnorodności i o nową iskrę nie tylko dla wspólnot, ale dla całego Kościoła, towarzyszy ogólnopolskiemu czuwaniu Odnowy w Duchu Świętym. 25. spotkanie trwa na placu przed Szczytem. Z powodu pandemii przeniesione z maja, jest też okazją do przypomnienia wezwania papieża, by budować Charis czyli służbę jedności.

- Ze względu na różnorodność naszych wspólnot bardzo tego ogólnopolskiego czuwania potrzebujemy, by stworzyć jeden strumień światła, który oświetli cały Kościół we wszystkich jego wymiarach - powiedział bp Andrzej Przybylski z Częstochowy, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Odnowy w Duchu Świętym. Podkreślił, że zwłaszcza po pandemii budowanie i manifestowanie tej jedności jest bardzo oczekiwane. - Chcemy też, by z tego spotkania poszła nowa iskra, że jesteśmy potrzebni Kościołowi, że Odnowa się nie zestarzała, ale także by ta iskra dotknęła nas, byśmy byli iskrą Ducha, bo wszyscy potrzebujemy odnowy - zauważył bp Przybylski. Przypomniał, że w każdej rzeczywistości Kościoła najbardziej potrzeba mocy Ducha, „bez niej nic nie zrobimy, choć byśmy mieli wiele środków, mnóstwo pomysłów, nawet i duszpasterskich”. - Dlatego prosimy o ogień Ducha Świętego nie tylko dla wspólnot Odnowy, bo my się czujemy sługami całego Kościoła, ale o moc dla wszystkich ludzi w Kościele i dla tych, którzy są poza Kościołem - podkreślił bp Przybylski.

CZYTAJ DALEJ

Abp Ryś na Jasnej Górze: Rodzina znakiem Bożej miłości w świecie

2021-09-26 14:47

[ TEMATY ]

rodzina

Karol Porwich/Niedziela

O tym, że rodzina ma być wśród świata znakiem i szkołą miłości Boga, zwłaszcza wobec najsłabszych: dzieci, starszych, niepełnosprawnych, w różny sposób wykluczanych i tych bez domu, mówił w homilii abp Grzegorz Ryś. Metropolita łódzki przewodniczył Mszy św. z udziałem uczestników 37. Pielgrzymki Małżeństw i Rodzin. Pielgrzymka stanowiła centralne w Polsce obchody Roku św. Józefa i Roku Rodziny Amoris laetitia.

Abp Ryś podkreślił w homilii, że rodzina jest i powinna być podstawową i najważniejszą przestrzenią, w której uczymy się troski, uważności na najmniejszych; dzieci, w tym te poczęte a jeszcze nienarodzone, starszych, chorych, niepełnosprawnych. - W tym względzie rodzina spełnia niesłychaną rolę wobec całych społeczeństw. Dramatyczne jest społeczeństwo, które się tego nie uczy od rodziny. Dramatyczne jest społeczeństwo, które zamiast zatroszczyć się o tych, co są najsłabsi, potrafi ich zabijać. Niesłychane jest społeczeństwo, które nie dało się wychować rodzinie jako tej podstawowej ludzkiej wspólnocie, od której wszystkie inne powinny czerpać sposoby myślenia, działania. Państwo, Kościół, wszyscy się w jakiś sposób uczymy od rodziny, a uczymy się wtedy, kiedy mamy w sobie tę koncentrację na najmniejszych – mówił abp Ryś.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję