Przyjęcie typu „herbatka” jest przyjęciem, które rozpoczyna się z reguły o godz. 17 i nie trwa dłużej niż godzinę - półtorej. Jest przeznaczone zwykle dla kilku osób. Nie może być czysto męskie, natomiast może być tylko dla kobiet. Jest na nim wymagana stała obecność gospodyni.
W trakcie tego przyjęcia podaje się herbatę, ciasta i ciastka, ewentualnie wino deserowe, oraz kanapki.
Do I wojny światowej nie podawano na tym przyjęciu kanapek. Pojawiły się one dopiero po tej wojnie, gdy przybywający goście często byli głodni. Gość głodny pojawiający się na herbatce, zapytany: „Czy jest pan głodny?”, odpowiada z reguły krótko: „Nie”. Problem rozwiązano w ten sposób, że nie zadając zbędnych pytań, oferuje mu się - tak na wszelki wypadek - kanapki.
Fakt, że podczas „herbatki” gospodyni nie może opuszczać gości, pociąga za sobą takie konsekwencje, że wszystko, co będzie podawane, znajduje się na stole już w momencie przybycia pierwszego gościa. Problemem może tu być podawanie wrzątku. Pytania o to pojawiały się w prasie kobiecej już w latach 20. XX wieku. Odpowiedź była zawsze taka sama: W pokoju powinien znajdować się elektryczny czajnik.
Stół, przy którym będą siedzieć goście, powinien być przykryty najpierw specjalnym grubym materiałem (może go zastąpić koc). Dopiero na tym materiale kładziemy kolorowy obrus. Przykrycie materiałem powoduje, że stół się nie niszczy (gdyby np. coś się wylało) i przede wszystkim stabilizuje wszystkie naczynia i eliminuje ich brzęk.
Na środku stołu wydzielamy tzw. strefę ozdobną, w której umieszczamy zazwyczaj kwiaty w różnego typu naczyniach, głównie wazonikach, które nie mogą być za wysokie - nie mogą one zasłaniać gościom osób siedzących naprzeciwko - ale mogą też być szklane kulki, porcelanowe figurki, można postawić również paterę z owocami.
Matka Urszula Ledóchowska w pamięci potomnych zapisała się jako założycielka nowej rodziny zakonnej, edukującej kolejne pokolenia młodzieży, mało natomiast wiadomo o jej wielkiej akcji promującej Polskę, gdy ważyły się losy odrodzenia państwa polskiego.
Specjalistka od historii szarych urszulanek s. Małgorzata Krupecka USJK, autorka biografii Założycielki, w książce „Ledóchowska. Polka i Europejka” zwraca uwagę na fakt, że do wielkiej akcji promującej Polskę, zwłaszcza w latach 1915–1918, gdy ważyły się losy kraju jako niepodległego państwa, przyszła Święta była doskonale przygotowana niejako „z urodzenia” – w jej żyłach płynęła krew kilku europejskich narodów. Po matce, Józefinie Salis-Zizers, odziedziczyła szwajcarsko-południowoniemiecko-nadbałtycką krew, wśród jej przodków byli lombardzcy, wirtemberscy i inflanccy szlachcice. Pradziadek Julii – baron von Bühler – był rosyjskim ministrem. Z kolei polscy przodkowie ojca, Antoniego Ledóchowskiego, brali udział w wyprawie wiedeńskiej, obradach Sejmu Czteroletniego i Powstaniu Listopadowym. Urodzenie i koligacje otwierały przed nią drzwi do europejskich elit, a fenomenalne zdolności językowe pozwalały jej wypowiadać się w językach skandynawskich.
Podczas konferencji "Gotowi na Dobro" w panelu poświęconym wierze i empatii posłanka Dominika Chorosińska, znana aktorka i matka sześciorga dzieci, podzieliła się osobistym świadectwem. Z prostotą i głębią opowiedziała, jak wiara kształtuje jej życie, daje pokój w świecie pełnym niepewności i pomaga pełniej realizować powołanie żony, matki i kobiety publicznej.
Pytana na samym początku o to, czym dla niej jest wiara, Dominika Chorosińska nie szukała efektownych słów:
Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny Pani Kazimierskiej
Zamykamy naszą wielką jubileuszową pętlę, powracając tam, gdzie bije serce lubelskiej ziemi. Z Łódzkich Łagiewnik przenosimy się do Kazimierza Dolnego, by wspiąć się na Plebanią Górę. Tutaj, w otoczeniu renesansowych kamienic i wiślanych przełomów, wznosi się kościół Ojców Reformatów. To miejsce szczególne – sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania, w którym niebo od stuleci spotyka się z ziemią w tajemnicy radosnego „fiat”.
Wchodząc do tej barokowej świątyni, stajemy przed cudownym obrazem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny z 1600 roku. Maryja, klęcząca przy pulpicie, z pokorą przyjmuje nowinę od Archanioła Gabriela. To wizerunek, który uczy nas słuchania Boga w ciszy serca. Kazimierska Pani Zwiastowania, ukoronowana koronami papieskimi w 1986 roku, od wieków przyciąga artystów, pątników i zagubionych wędrowców, oferując im to, co najcenniejsze: pokój i pewność, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Jej dłonie, otwarte na Boży plan, są dla nas znakiem najgłębszego zaufania.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
