Gdy dokładnie 80 lat temu powstawały dwa pierwsze parki: Białowieski i Pieniński, Polska miała już wielowiekowe tradycje w ochronie przyrody. Zapoczątkował ją Bolesław Chrobry, który w XI wieku wprowadził ochronę bobra. Kazimierz Wielki uznał potrzebę ochrony lasów, w tym tzw. drzew bartnych z pszczołami. Władysław Jagiełło wprowadził ochronę cisa, a za panowania Zygmunta Starego ochroną objęto zagrożonych wybiciem m.in. tura i żubra, a także sokoła wędrownego i łabędzia niemego.
Prace nad powołaniem parków narodowych podjęto w 1920 r., wkrótce po odzyskaniu niepodległości. Pierwsze miały być parki w Puszczy Białowieskiej i Pieninach, i rzeczywiście powstały. Starania o stworzenie kolejnych, w Tatrach, w masywie Babiej Góry i Czarnohorze przerwała wojna. Nawet najstarsi górale pewnie już nie pamiętają, że powoływanie np. w 1954 r. Tatrzańskiego Parku Narodowego rozpoczęło się 15 lat wcześniej, gdy w połowie 1939 r. w Tatrach powołano Park Przyrody.