Reklama

Zasłużeni dla diecezji

Kościół to wspólnota ludu Bożego pielgrzymująca ku niebieskiemu Jeruzalem. To tam jest nasza Ojczyzna wieczna i to Niebo jest dla nas, wierzących, największą i jedyną nagrodą. W tej drodze pomagamy sobie wzajemnie. Jakże często słyszymy od bliźniego słowo „dziękuję” za pomoc i wsparcie. Kapłani i wierni świeccy swoim zaangażowaniem na rzecz Kościoła lokalnego pomnażają dobro wspólnoty diecezjalnej

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W naszej diecezji jest zwyczaj, że niektórzy spośród wiernych świeckich, którzy wyróżnili się szczególnym oddaniem i zaangażowaniem w życie Kościoła, zostają odznaczeni przez biskupa diecezjalnego specjalnym medalem. Jest on wyrazem wdzięczności biskupa i całego Kościoła lokalnego za dobro, które czynią odznaczeni. W tym roku medale zostaną wręczone w katedrze gorzowskiej w poniedziałek 10 września o godz. 18. Na uroczystość są zaproszeni sami odznaczeni wraz z księżmi proboszczami, rodziny zasłużonych oraz przedstawiciele parafii. W tej uroczystości mogą także uczestniczyć wszyscy diecezjanie. Mszy św. przewodniczyć będzie i medale wręczy biskup diecezjalny Stefan Regmunt. W tym roku medale otrzymają:

SŁAWOMIR GRUSZEWSKI

Urodził się 25 lipca 1965 r. w Sławie. Pochodzi z parafii pw. św. Michała Archanioła w Sławie. Zamieszkały w miejscowości Przybyszów. Stanu wolnego. Prowadzi własną działalność w branży budowlanej.
Zaangażowany w działalność lokalnego środowiska. Jest zakrystianem w kościele filialnym w Przybyszowie. Zatroskany o dobro Kościoła. Wkłada wiele pracy w należyte utrzymanie świątyni. Osobiście malował kościół oraz dba o jego otoczenie. Aktywnie uczestniczy w życiu religijnym swojej wspólnoty.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

IRENEUSZ STANISŁAW KULCZYŃSKI

Reklama

Urodził się 5 stycznia 1961 r. we Wrocławiu. Związany z parafią pw. św. Jakuba Apostoła w Jakubowie. Zamieszkały w miejscowości Sucha Górna na terenie parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Polkowicach. Żonaty z Małgorzatą, ojciec Tomasza i Katarzyny. Radca prawny.
Przyczynił się do erygowania sanktuarium pielgrzymkowego św. Jakuba Starszego Apostoła. Współautor statutu sanktuarium. Wspiera prawnie działalność Stowarzyszenia Bractwo św. Jakuba. Jako wiceprezes OSP dba o piękno uroczystości kościelnych w sanktuarium.

MARIA I STANISŁAW KOWALKOWSCY

Maria Kowalkowska z domu Jesionowska urodziła się 10 czerwca 1937 r. w Paniewie Pomorskim. Stanisław Kowalkowski urodził się 8 marca 1938 r. we Lwowie. Sakramentalny związek małżeński zawarli w katedrze 2 czerwca 1962 r. Pochodzą z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie. Rodzice czterech synów.
Od początku powstania parafii i rozpoczęcia budowy kościoła państwo Kowalkowscy czynnie uczestniczą w życiu miejscowej wspólnoty. P. Maria dbała o czystość szat i paramentów liturgicznych oraz o wystrój kościoła i terenu kościelnego. Pracowała także w Instytucie Formacji Katolickiej dla Świeckich. Członek Bractwa Męki Pańskiej.
P. Stanisław od początku budowy kościoła parafialnego włączył się w prace przy świątyni. Przez 27 lat był zakrystianem, pełniąc swoją funkcję z dużym oddaniem.

JAN WYSOKIŃSKI

Reklama

Urodził się 25 maja 1958 r. w Ciemicach. Pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Leśniowie Wielkim. Zamieszkały w miejscowości Łagów gmina Dąbie. Żonaty z Zofią. Ojciec Łukasza, Mariusza i Krzysztofa. Pracownik Urzędu Gminy w Dąbiu.
Zaangażowany w sprawy Kościoła. Pełni funkcję zakrystiana. Pomaga we wszystkich pracach remontowych i porządkowych przy kościele w Łagowie oraz pomaga przy kościele parafialnym w Leśniowie. Mając uprawnienia sędziowskie, często udziela się przy organizowaniu i sędziowaniu lokalnych zawodów. Angażuje się także w pielgrzymki i uroczystości religijne.

KAZIMIERZ BOCH

Urodzony 3 marca 1949 r. w Zgorzelcu. Mieszka w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie Bobrzańskim. Jest mężem Krystyny i ojcem córki Barbary. Obecnie przebywa na emeryturze.
Od 47 lat bezinteresownie służy w parafii jako organista. Angażuje się również w wiele prac w kościołach całej parafii. Jest bardzo skromny i ofiarny.

BOGDAN LUBAS

Urodził się 19 listopada 1943 r. w Okuluszu. Pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Leśniowie Wielkim. Zamieszkały w miejscowości Łagów gmina Dąbie. Żonaty z Lucyną. Ojciec Sławomira, Małgorzaty i Mirosława. Obecnie na emeryturze. Sołtys.
Zaangażowany w sprawy Kościoła. Kierował pracami przygotowawczymi do generalnego remontu kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Św. w Łagowie. Systematycznie pomaga przy wszystkich pracach przy kościele w Łagowie. Pomaga również przy kościele parafialnym w Leśniowie Wielkim. Od ponad 20 lat pełni funkcje sołtysa i żywo angażuje się w sprawy lokalnej społeczności.

GRZEGORZ KNOSKI

Reklama

Urodził się 10 stycznia 1958 r. w Krośnie Odrzańskim. Pochodzi z parafii pw. Świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika w Maszewie Lubuskim. Zamieszkały w Lubogoszczy. Żonaty z Marią. Ojciec dwojga dzieci. Prowadzi własną działalność w branży budowlanej.
Bardzo mocno zaangażowany w życie wspólnoty parafialnej. Mobilizuje mieszkańców Lubogoszczy, którzy dzięki jego zaangażowaniu podjęli budowę zakrystii, remont dachu oraz malowanie prezbiterium i całego kościoła. Na forum parafii pełni bezinteresownie funkcję inspektora nadzoru przy inwestycjach parafialnych w Rybakach i Maszewie.

LEOKADIA MAJ

Urodzona w 1934 r. Pochodzi z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Żarach.
Od początku istnienia parafii czynnie uczestniczyła w tworzeniu wspólnoty parafialnej. Przez długie lata, prowadząc parafialny sklepik, wspierała finansowo budowę kościoła, dodatkowo sama dbała o czystość obrusów ołtarzowych, alb i komży. Nadal troszczy się o wystrój kościoła, szczególnie dbając o układanie kwiatów. W nowej parafii zakładała struktury Żywego Różańca i jest zelatorką jednej z nich i koordynatorką zaangażowania wszystkich róż w życie parafii. Należy również do Trzeciego Zakonu św. Franciszka.

HELENA JAGODA

Urodzona 2 sierpnia 1932 r. w Będnowie. Mieszka wraz z mężem Antonim w parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze. Mama trójki dzieci: Mirosława, Małgorzaty i Piotra. Jest emerytowaną ekonomistką.
Od kilkunastu lat inicjuje różnego rodzaju działania na rzecz Radia Maryja i TV Trwam. Współorganizowała wiele transmisji radiowych i telewizyjnych w różnych parafiach miasta. Przez szereg lat, gdy była sekretarzem zespołu charytatywnego i parafialnej Caritas, organizowała wypoczynek i posiłki dla dzieci z parafii oraz wiele parafialnych pielgrzymek. Od 2008 r. jest poważnie chora. Swoje cierpienia ofiarowuje w intencji Ojca Świętego, Kościoła i Radia Maryja.

JANINA NOWICKA

Reklama

Urodzona 2 stycznia 1938 r. w miejscowości Gruszka Duża. Mieszka w parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu. Żona Zenona i matka trójki dzieci: córki Elżbiety i dwóch synów kapłanów - o. Jerzego (redemptorysta, zmarły w 2002 r.) i ks. Tomasza pracującego w naszej diecezji.
Od ponad 20 lat zaangażowana w dzieło Żywego Różańca, do którego należy 150 osób. Należy również do grupy „Przyjaciół Paradyża” propagując w parafii modlitwę o powołania kapłańskie i zakonne. Aktywnie działa w Parafialnym Zespole Caritas oraz dba o wystrój kościoła parafialnego.

STANISŁAW ŁOZIŃSKI

Urodził się 2 maja 1952 r. w Strzełkowie. Mieszka w parafii św. Michała Archanioła w Olbrachtowie. Jest mężem Danuty oraz ojcem trzech synów: Piotra, Pawła i Konrada. Z zawodu jest technikiem budowlanym.
Od ponad 40 lat służy przy ołtarzu i jest opiekunem ministrantów. Od 20 lat opiekuje się kościołem w Olbrachtowie, od 6 lat współtworzy Radę Parafialną, a od 5 lat jest nadzwyczajnym szafarzem Komunii św. Nie tylko sam jest zaangażowany w życie parafii, ale mobilizuje do tego innych. Tak było ostatnio m.in. przy remoncie kościoła filialnego w Piotrowie.

TADEUSZ SURYNT

Urodził się 25 września 1960 r. w Zielonej Górze. Mieszka w parafii św. Jadwigi Śląskiej w Koźli Kożuchowskiej. Żonaty, ma dwoje dzieci. Z zawodu jest stolarzem.
Należy do Rady Parafialnej. Przez szereg lat świadczy wieloraką pomoc stolarską w pracach remontowych we wszystkich kościołach parafii. Wykonuje ławki, ołtarze, ambonki i elementy ozdobne także w innych parafiach.

ZOFIA I ROMAN BOROWSCY

Oboje pochodzą z Wrocławia. Zofia urodziła się 15 stycznia 1958 r., a Roman 23 lipca 1958 r. Sakrament małżeństwa przyjęli 4 lipca 1981 r. Od 30 lat mieszkają w Żaganiu w parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Mają czworo dzieci: Krzysztofa, Alicję, Joannę i Piotra.
Od ponad 20 lat zaangażowani w Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie. W latach 2006-2010 byli parą diecezjalną tego ruchu. Animowali tworzenie wspólnot Domowego Kościoła w wielu parafiach. Należą do Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Zaangażowani w budowanie dobra duchowego i materialnego parafii, dla swojej rodziny są wzorem chrześcijańskiego życia.

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Św. Joanna d´Arc

[ TEMATY ]

Joanna d'Arc

pl.wikipedia.org

Drodzy bracia i siostry, Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią. Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989). Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących. Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki. Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę. 22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica. Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy. Podziel się cytatem
CZYTAJ DALEJ

Majowe podróże z Maryją: Kazimierz Dolny. U stóp Pani Zwiastowania

2026-05-29 20:50

[ TEMATY ]

Kazimierz Dolny

Majowe podróże z Maryją

franciszkanie-ofm-kazimierz.pl

Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny Pani Kazimierskiej

Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny Pani Kazimierskiej

Zamykamy naszą wielką jubileuszową pętlę, powracając tam, gdzie bije serce lubelskiej ziemi. Z Łódzkich Łagiewnik przenosimy się do Kazimierza Dolnego, by wspiąć się na Plebanią Górę. Tutaj, w otoczeniu renesansowych kamienic i wiślanych przełomów, wznosi się kościół Ojców Reformatów. To miejsce szczególne – sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania, w którym niebo od stuleci spotyka się z ziemią w tajemnicy radosnego „fiat”.

Wchodząc do tej barokowej świątyni, stajemy przed cudownym obrazem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny z 1600 roku. Maryja, klęcząca przy pulpicie, z pokorą przyjmuje nowinę od Archanioła Gabriela. To wizerunek, który uczy nas słuchania Boga w ciszy serca. Kazimierska Pani Zwiastowania, ukoronowana koronami papieskimi w 1986 roku, od wieków przyciąga artystów, pątników i zagubionych wędrowców, oferując im to, co najcenniejsze: pokój i pewność, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Jej dłonie, otwarte na Boży plan, są dla nas znakiem najgłębszego zaufania.
CZYTAJ DALEJ

Lublin. Święcenia kapłańskie

2026-05-30 16:07

Paweł Wysoki

W sobotę, 30 maja, w archikatedrze lubelskiej 5 diakonów Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie z rąk abp. Stanisława Budzika przyjęło święcenia prezbiteratu.

– Uroczystość święceń kapłańskich jest jednym z najważniejszych wydarzeń w ciągu roku liturgicznego. W tym dniu widać, ile wiary jest w ludzie Bożym, ile jest we wspólnocie Kościoła odwagi i nadziei, która młodym ludziom może dać siłę i radość z poświęcenia się Panu – powiedział metropolita. Do Andrzeja, Michała, Karola, Mateusza i Rafała skierował Chrystusowe słowa: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i aby owoc wasz trwał” (J 15,16).
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję