Reklama

Wiara

Skłonność do popadania w zło

Wiele osób nieświadomie wchodzi w praktyki, które otwierają na działanie złego ducha. Wróżki, bioenergoterapeuci, czytanie horoskopów, noszenie przeróżnych amuletów. Należy otworzyć oczy. „Czuwajcie, abyście nie ulegli pokusie” – mówił Pan do swoich uczniów. My również powinniśmy czuwać. O skłonności do popadania w zło z ks. Eugeniuszem Derdziukiem, egzorcystą diecezji zamojsko-lubaczowskiej, rozmawia Aneta Kwaśniewska

Niedziela zamojsko-lubaczowska 7/2015, str. 4-5

[ TEMATY ]

Zamość

wróżby

zło

Graziako

ANETA KWAŚNIEWSKA: – Temat egzorcyzmów, opętań, duchowego pogubienia i skłonności do popadania w zło wciąż jest aktualny. Nie jest to relikt przeszłości kojarzony ze Średniowieczem, bo współczesne zagrożenia mogą być równie mocne.

KS. EUGENIUSZ DERDZIUK: – Od połowy lat 90. XX wieku ten temat wraca w Kościele. Ojciec Święty Jan Paweł II pod koniec lat 90. opracował odnowiony rytuał egzorcystów (został przetłumaczony także na język polski), który został wydany w 2002 r.. W czasach, gdy świat i Europa odchodzi od Pana Boga i co dziwnie – popada w zabobon. A te zabobony są powrotem do pogaństwa i otwierają pole działania złemu duchowi. A jako, że jest on ojcem kłamstwa, wciąga w swoje sieci ludzi chcąc ich zniszczyć, by cierpieli, by rozpadały się ich rodziny. Wszystko co prowadzi do destrukcji, co jest antypokojem, antymiłością i antyrozwojem jest dziełem złego.
Kończąc seminarium w 1976 r. myśleliśmy, że wszystko, co jest związane z posługą egzorcysty odeszło do lamusa. Pojawiły się nawet takie teorie teologiczne, oczywiście poza Kościołem, nieortodoksyjne, że nie ma zła osobowego, nie ma złych duchów, co oczywiście jest bzdurą. Wielką rolę w odkrywaniu rzeczywistości duchowej po Soborze Watykańskim II wniosła Odnowa w Duchu Świętym. Z jednej strony doświadczanie mocy Ducha Świętego, że nasz Pan żyje, działa i te znaki, które były w początkach Kościoła jakoś wracają. Zresztą, to nic nowego, bo już św. Jan od Krzyża mówił, że gdy ludzie odchodzą od Pana Boga, to tym obficiej Bóg rozsypuje swoje perły. Będzie pokazywał, że żyje, będzie się pochylał nad człowiekiem i pragnąc go ratować. Odnowa w Duchu Świętym pomogła odkryć tę rzeczywistość mocy działania Ducha Świętego, a z drugiej strony odkryć działanie złego ducha, który się kamufluje i ukrywa, ale wobec mocy miłości Boga w Trójcy Jedynego nie może wytrzymać i ujawnia się. Zaczęły się manifestacje na różnego rodzaju spotkaniach i doszło do powrotu tego, co zawsze było obecne w Kościele. To wszystko jest prawdziwe, a mistrz kamuflażu działa.

– Ów mistrz kamuflażu, złu duch, teraz może ma jeszcze łatwiejszą drogę dostępu do człowieka. XXI wiek, doba mediów elektronicznych, Internetu, który dociera do ogromnej ilości osób, to otwarta furtka do działania złego. W takim świecie zdarzają się przypadki, że potrzeba egzorcyzmów? Czym jest opętanie, a kto wymaga modlitwy o uwolnienie od złego ducha?

– Egzorcyzm jest zarezerwowany do najtrudniejszych przypadków zwanych opętaniem. To są przypadki rzadkie. Wielki egzorcyzm według rytuału może być sprawowany tylko przez kapłana wyznaczonego przez biskupa do tej posługi i jest dosyć rzadko sprawowany. Z mojej praktyki większość posługi to otwieranie ludziom oczu, modlitwa o uwolnienie, o przecięcie więzów ze złem, tych wynikających ze złamania pierwszego przykazania, jak wróżbiarstwo, bioenergoterapia, złorzeczenia, przekleństwa, gusła, rodzaj muzyki satanistycznej, nie mówiąc już o udziale w złych obrzędach.
Z drugiej strony jest też pokusa żeby wszystko tłumaczyć działaniem złego i ducha i traktować kapłana egzorcysty jako uzdrowiciela. Dziecko ma kłopoty, źle się zachowuje – to zaraz jest skojarzenie, że zły duch działa. Owszem, może się i tak zdarzyć. Ale mogą to być również przyczyny zupełnie naturalne, wynikające z rozwoju młodej osoby. Trzeba do tego docierać i wytłumaczyć je. Dopiero, gdy widzimy, że była interwencja duchowa, otwieranie się na działanie złego ducha, wtedy nie ma wątpliwości, że za tym stoi ojciec kłamstwa. Podkreślam, że działanie złego ducha dokonuje się na trzech płaszczyznach: kuszenie, któremu podlegamy wszyscy; wchodzenie w grzechy – to poziom nieco wyższy; dręczenie, zniewalanie, opresje – osoba doświadcza dziwnej obecności, myśli, natręctw, lęków, depresji, małych manifestacji. I poziom najwyższy – opętanie, kiedy człowiek jest totalnie bezwolny wobec mocy złego ducha, który zawłaszcza wolną wolę i wtedy potrzebna jest interwencja egzorcysty.

– Jakie znaczenie mają Msze św. o uzdrowienie, które są sprawowane coraz częściej w wielu miejscach?

– W moim przekonaniu jest to działanie Ducha Bożego. Człowiek szuka uzdrowienia i to wystarczy, aby przyjść na taką Mszę św. Ważna jest ewangelizacja, która dokonuje się na takich Eucharystiach. W czasie tych modlitw uczestnicy doświadczają mocy Ducha Świętego. Najpiękniejszą łaską, którą można uzyskać po takich modlitwach, jest odkrycie istnienia i bliskości naszego Boga i zaproszenie Go do naszej codzienności. Świadomość, że nie jesteśmy sami jest czymś pięknym. Cieszę się, że w naszej diecezji jest wiele miejsc, gdzie takie Eucharystie się odbywają. Niedawno było też spotkanie przedstawicieli tych parafii z przewodniczącym Wydziału Duszpasterskiego w Krasnobrodzie, aby skoordynować działania i wspólnie się modlić. To, co Boże jest w świetle. Szatan jest ojcem kłamstwa i księciem ciemności. Słowo okultyzm znaczy to, co zakryte. Nasze Msze św. uzdrawiające są jasne, odkryte i dla wszystkich.

– Magia, spirytyzm, wróżbiarstwo mogą się pojawiać nawet w szkole. Ponadto, wydawane są całe serie czasopism, które mają zgubny wpływ na dzieci. Potrzeba mądrości rodziców, aby to w porę zauważyć.

– Tak, teraz bardzo otwiera się dzieci na różnego rodzaju straszydła. Audycje dla dzieci są naszpikowane agresją, monstrami, a manipulacja jest ukryta i ma przyzwyczajać do antypiękna, antydobra i antymiłości. To otwarcie na sferę okultystyczną, wyrobienie podatnego gruntu na kolejne niebezpieczne treści. Posługa egzorcysty ma być pomocna w otwieraniu oczu również na takie rzeczy.

2015-02-12 13:23

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Egzorcyści przypominają: realne istnienie diabła to prawda wiary

[ TEMATY ]

egzorcyzmy

zło

SZTAJNER BOŻENA

Rzeczywiste istnienie diabła jako bytu osobowego, który myśli i działa, i który dokonał wyboru, buntując się przeciw Bogu, jest prawdą wiary, która od zawsze należała do doktryny chrześcijańskiej – przypomina Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów. W wydanej wczoraj deklaracji egzorcyści ucinają wszelkie dywagacje na temat realnego istnienia diabła, które pojawiły się w Kościele po wywiadzie, którego udzielił ostatnio przełożony generalny Towarzystwa Jezusowego.

Odwołując się do magisterium Soboru Laterańskiego IV, a także nauczania Pawła VI i Papieża Franciszka, egzorcyści przypominają, że Kościół opierając się na Piśmie Świętym i Tradycji Apostolskiej oficjalnie naucza, że demon jest stworzeniem i bytem osobowym, przestrzegając przed tymi, którzy uważają go jedynie za symbol.

CZYTAJ DALEJ

Portret idola

Nie nosił wcale czapki z pomponem, ani czerwonego kubraczka z czarnym paskiem ozdobionym wielką klamrą. Nie wspomnę już o saniach, reniferach i stałym adresie zamieszkania w dalekiej śnieżnej Laponii. Jeśli chodzi o św. Mikołaja wiemy niewiele - że jest postacią autentyczną, że znany był ze szlachetności, że ponoć lubił robić niespodzianki i wrzucał biednym ludziom przez mury ich domostw worki pełne niespodzianek. Antropolodzy na podstawie badań jego grobu w Bari twierdzą, że był niewielkiego wzrostu (167 cm), ale krępej budowy ciała. Gdy umarł miał ok. 80 lat, co na tamte czasy jest wiekiem rekordowym.
Żył, wedle historyków, między 270 a 345 r. i był późnym dzieckiem wymodlonym przez rodziców, ludzi zamożnych i wpływowych. Nadano mu imię Mikołaj, co po grecku znaczy: „zwycięski lud”, a odmienia się jako: Nikolas, Niklas, Klaus, Mikulasz, Miklos, Nichos. Od maleńkości słynął z niezwykłej pobożności i umiejętności współodczuwania. W średniowiecznej hagiografii notowano nawet, że pościł już w łonie matki. Nie ominął obojętnie żebraka, wynosił z domu jadło dla głodnego, zapraszał zbłąkanych wędrowców do domu, opatrywał rany biedakom. Gdy rodzice zmarli spotęgował swoją działalność, używając sporego majątku do wspierania potrzebujących. Czynił to w sposób oryginalny i nietuzinkowy. Do słynnych jego „akcji dobroczynnych” należało wydanie za mąż trzech córek ubogiego szlachcica, czyli mówiąc językiem epoki - zasponsorowanie im posagu. Uczynił to w charakterystyczny sposób - podrzucił nocą trzy sakiewki pod próg domu biedaków. O tym wydarzeniu wspomniał nawet słynny poeta Dante.
Gdy Mikołaj został biskupem Miry, małego miasteczka w dzisiejszej Turcji, ludzie kochali go nie tylko za duszpasterską troskę o ich dusze, ale za owo dobre i szczodre serce, szeroki gest i zdolność współczucia. To właśnie te cechy przyszłego Świętego stały się legendarne, podobnie jak czynione przez niego cuda. Gdy cesarz Konstantyn Wielki skazał trzech młodych ludzi na śmierć za jakieś wykroczenie, Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, a to kawał drogi, by wybronić młodzieńców. Ratował ponoć ze sztormów marynarzy i rybaków, dlatego jest także ich patronem. Miał czynić to w sposób nadnaturalny, na oczach zebranych na brzegu tłumów. Ta nadnaturalność nie polegała jednak na jakiś spektakularnych gestach czy efektach specjalnych. Mikołaj stał spokojnie i modlił się, a z morskich czeluści marynarze wracali cali i zdrowi. Podanie głosi, że Mikołaj wskrzesił trzech podróżnych, zabitych za niezapłacony rachunek przez wściekłego hotelarza. W czasach szalejącej zarazy, która dziesiątkowała ludzi, leczył chorych nie zważając na niebezpieczeństwo.
Gdy umarł, a było to 6 grudnia, pochowano go w ukochanej Mirze. Cuda działy się nadal, a Mirę zagarnęli Turcy. Niemal jak powieść sensacyjna czyta się stary dokument opowiadający o wywiezieniu z Miry relikwii Świętego i przeniesieniu ich do znaczniejszego miasta, do włoskiego Bari. Natomiast w Mirze do dnia dzisiejszego zachowały się ruiny kościoła św. Mikołaja, archeolodzy odkryli tam ślady bazyliki pierwotnej, więc prawdopodobnie był to kościół, w którym proboszczem był św. Mikołaj. Natomiast w Bari, już w XII w., wybudowano wspaniała bazylikę, chroniącą relikwie św. Mikołaja. Miejsce to otacza wiele starych legend i opowieści o cudach. Przed grobem Świętego palą się stale setki świec. Skarbem bazyliki jest też „święta kolumna”, przy której miał według miejscowej tradycji być biczowany Pan Jezus. Kultu wszakże specjalnego słup ten nie odbiera. Wszyscy przyjeżdżają tu dla św. Mikołaja, nazywanego czasem „Patronem spełnionych marzeń”.
Najwcześniej „docenili” Mikołaja mieszkańcy Konstantynopola, w którym cesarz Justynian wybudował mu wspaniałą bazylikę. Kolejny cesarz Bazyli Macedończyk (w. VII) kazał urządzić kaplice pod wezwaniem św. Mikołaja w swoim pałacu. W stolicy chrześcijaństwa, w Rzymie, Mikołaj miał dwie świątynie, wystawione już w wieku IX. Papież św. Mikołaj I Wielki (858-867) ufundował ku czci swojego patrona na Lateranie osobną kaplicę. Z czasem liczba kościołów św. Mikołaja w Rzymie doszła do kilkunastu! W całym chrześcijańskim świecie św. Mikołaj miał tak wiele świątyń, że pewien pisarz średniowieczny notował: „Gdybym miał tysiąc ust i tysiąc języków, nie byłbym zdolny zliczyć wszystkich kościołów, wzniesionych ku jego czci”. Popularność św. Mikołaja zdystansował dopiero św. Antoni, patron rzeczy zagubionych, ale postać dobrodusznego biskupa jest nadal kluczowa w naszej cywilizacji.
W Polsce kult św. Mikołaja jest także bardzo mocny. Jego imię nosi 327 kościołów. W Wielkopolsce co siódmy kościół był wystawiony ku czci św. Mikołaja. Do najokazalszych należą kościoły w Gdańsku i w Elblągu. Ilość ołtarzy figur i obrazów liczy się w tysiące. Miał również św. Mikołaj z Miry swoje sanktuaria w Polsce. Do głośniejszych należało w Pierściu na Śląsku Cieszyńskim (do wieku XIX) i na Pomorzu w okolicy Koszalina (do wieku XVI). Topografia polska zna 62 miejscowości, które od imienia Mikołaja mogły zapożyczyć swoje nazwy. Wśród nich są miasta Mikołajki i Mikołów. Świętego szczególnie upodobały sobie: panny, marynarze, rybacy, dzieci, więźniowie i piekarze. Zaliczany był do 14 Orędowników. Zanim jego miejsce zajął św. Antoni Padewski, św. Mikołaj był wzywany we wszystkich naglących potrzebach. Istniały także bractwa ku czci św. Mikołaja, jak np. w Benicach, Maniewie czy Żydowie.

CZYTAJ DALEJ

Skromniejsza zbiórka żywności

2022-12-06 15:55

archiwum Caritas AK

Zbiórkę żywności zorganizował m.in. Parafialny Zespół Caritas parafii św. Katarzyny w Nowym Targu

Zbiórkę żywności zorganizował m.in. Parafialny Zespół Caritas parafii św. Katarzyny w Nowym Targu

    W prawie 60 sklepach na terenie archidiecezji krakowskiej w piątek i sobotę 2 i 3 grudnia odbyła się przedświąteczna zbiórka żywności organizowana przez Caritas.

    Przeprowadzali ją wolontariusze Parafialnych Zespołów Caritas i Zespołów Charytatywnych przy pomocy młodzieży ze Szkolnych Kół Caritas.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję