Jesteśmy zanurzeni w kulturze, która uważa , że nie ma ani Nieba, ani Piekła. Trudno dziś poruszać się w świecie z wizją wskazaną przez Boga.

Może trudno, ale to wcale nie znaczy, że nie jest to możliwe. Najlepsze dzieła sztuki często powstawały właśnie w takich trudnych czasach, bo trudności zmuszają do szukania nowych dróg. Myślę, że mamy w Polsce wiele świetnych prac sakralnych, o których niewiele wiemy, bo państwowe i prywatne galerie ich nie wystawiają. Kiedy siedem lat temu rozpoczynałem działalność „Galerii na krużgankach” myślałem, że będę miał ogromne trudności w organizacji wystaw sztuki sakralnej, okazało się to na szczęście nie prawdą. Myślę, że artysta który nie walczy z Bogiem, ale jest otwarty na Jego obecność w świecie i w swoim życiu, wcześniej czy później namaluje coś, jeśli nie czysto religijnego, to przynajmniej bliskiego mistycznej tajemnicy, którą każdy wrażliwy na dobro człowiek gdzieś wyczuwa wokół siebie. Przecież w akwarelowych obrazach będących Pani relacjami z odwiedzin parków narodowych Stanów Zjednoczonych, tą właśnie mistykę świata można wyczuć, a przecież nie są to obrazy z założenia sakralne.

Na wystawie nie ma Księgi wpisów. Czy Ojciec pamięta wypowiedzi zwiedzających wystawę? Czy wystawę zwiedzili artyści z Krakowa?

Jak już wspomniałem bardzo cenię intymny kontakt widza z obrazem. Galeria na krużgankach jest do tego niemal idealna. Cisza klasztoru i długa przestrzeń ścian podzielonych przez rytmy łuków i sklepień układających się w czworobok, z dużą ilością dziennego światła dzięki stosunkowo licznym i dużym oknom otwierających się na wirydarz, dającym w każdej porze dnia i roku nieco inne naświetlenie – sprawia że oglądający wystawę jest w środku tego niezwykłego spektaklu dostarczonego przez architekturę i przyrodę, na dodatek w bliskim kontakcie z dziełem sztuki, to musi wywołać głębokie przeżycie, na mnie zawsze tak to działa. Z dala od pośpiechu miasta oglądający wystawę mają świetną okazję aby z obrazami pobyć sam na sam, aby poddać się muzyce barw i rytmów kompozycji, być może skonfrontować swoje wrażenia z artysty wyobrażeniami. Niektórzy o tym mówią inni zachowują swoje przeżycia dla siebie. Jeszcze inni uważają, że tak jak nie da się w słowach opowiedzieć o poruszającym głębię duszy koncercie fortepianowym Chopina, czy fudze Bacha, tak nie da się opowiedzieć o wrażeniach wzrokowych powstałych z obcowaniu z obrazami, zwłaszcza tymi którym bliżej do abstrakcji niż do jednoznacznego przedstawienia tematycznego, do którego łatwiej użyć słów. Rzecz ciekawa, że sami artyści, bardzo niechętnie mówią o dziełach innych artystów, niektórzy wielkim łukiem omijają nie swoje wernisaże. Dlaczego – „aby się nie sugerować we własnej twórczości, aby szukać własnej oryginalności”. Ja na szczęście blisko współpracuję z profesorami i studentami ASP w Krakowie, często ich goszczę, a oni z racji pracy pedagogicznej którą wykonują są częstymi gośćmi na wystawach. Niekiedy przyjeżdżają ze swymi studentami, z tego co słyszałem, ich ocena jest bliska tej mojej.

Moje życie artystyczne jest wielką przygodą. Czy uważa Ojciec, że mogłabym namalować te obrazy nie podróżując ?

Nie. Na pewno nie. Tak jak impresjoniści nie namalowali by swoich pejzaży przesyconych zmiennością światła i barwy, gdyby ze swymi sztalugami nie wyszli w plener i nie zmienili dotychczasowej techniki malowania na bardziej szkicowe ujęcie. Podobnie jest z Pani obrazami z podróży. Na tym właśnie polega to niezwykłe piękno Pani akwarel, że są tak ulotne, jak emocje człowieka, który zanurzy się nagle w innej cywilizacji, która zaskakuje niemal wszystkim. To można zapisać jedynie będąc na miejscu, i to jedynie tak szybką i ulotną techniką jaką jest mokra akwarela. Już drugi miesiąc kilkanaście razy dziennie mam to szczęście przebywać z Pani obrazami i za każdym razem odkrywam w nich coś nowego. Jestem pod ich urokiem ….

To co zostało zapisane na papierze jest tajemnicą piękna, które odczułam.

Z perspektywy myślenia nad sztuką w początkach XX wieku , można nie zgodzić się z twórcami, którzy wprowadzali brutalną destrukcję niszczenia i burzenia tradycji, czy pomijania natury. Jednak jest możliwa korekta, którą kieruje sam Bóg, jeśli tylko zechcemy z Nim współpracować, a bez którego sztuka „ nie ma sensu”. Wiele zawdzięczam pracy w Łódzkim Muzeum Sztuki /21lat/, w którym miałam możliwość realizować z młodzieżą i dziećmi akcje plastyczne i wykłady o sztuce współczesnej, które na pewno zbliżyły młodzież do pogłębienia refleksji nad sztuką, do której każdy dojrzały człowiek jest zaproszony. Od niego zależy, czy ją pozna i pogłębi. Jak każda dziedzina, sztuka musi obudzić zainteresowanie i pasję.