Reklama

Polityka

Nazywam się Trump, prezydent Trump

Historyczne wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych, które w sposób dotychczas niespotykany uwidoczniły zjawisko polaryzacji amerykańskiej sceny politycznej, same stały się już historią. Jak zostaną zapamiętane? Jako wielka batalia o tożsamość – konserwatywną bądź liberalną – największego supermocarstwa na świecie

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wynik wyborów prezydenckich, poprzedzonych wyczerpującą, kosztowną i długotrwałą kampanią, zszokował całą Amerykę – zarówno republikańską, jak i demokratyczną. To chyba jedyna kwestia związana ze współczesną polityką, w której Amerykanie jako społeczeństwo są niemalże w pełni jednomyślni – wynik wyborów zaskoczył wszystkich. Różnica polega na tym, że dla sympatyków prawicy było to zaskoczenie pozytywne, a dla Demokratów – gorzkie rozczarowanie.

Zwycięstwo ku zaskoczeniu

Większość ekspertów i dziennikarzy, którzy dzień po dniu komentowali toczącą się walkę o Biały Dom, sugerowało, że szanse na zwycięstwo kandydata prawicowej Grand Old Party (Partii Republikańskiej) są niewielkie, a co za tym idzie – u sterów Ameryki po raz pierwszy w historii najprawdopodobniej stanie kobieta – Hillary Clinton. W liberalnych mediach akcentowano, że jej główny sojusznik – ustępujący prezydent Barack Obama – po 8 latach pełnienia urzędu wciąż cieszy się zaufaniem dużej części amerykańskiego społeczeństwa. Jakież było ich zdziwienie, kiedy z poszczególnych stanów, godzina po godzinie, zaczęły spływać kolejne wyniki, które jasno wskazywały, że na prowadzenie wychodzi Donald J. Trump. Wygrywając w kluczowych dla siebie stanach – Ohio oraz na Florydzie – kandydat Republikanów pokazał, że wciąż liczy się w trwającym wyścigu o Biały Dom. Dlaczego to takie istotne? Bez wygranej w tych dwóch absolutnie kluczowych rejonach Donald Trump musiałby najprawdopodobniej pożegnać się z marzeniami o prezydenturze. Wkrótce potem, mówiąc kolokwialnie, wszystko było już pozamiatane, a szanse na zwycięstwo Hillary Clinton możliwe były już tylko z czysto teoretycznego punktu widzenia. Kandydat Partii Republikańskiej, wbrew głosom niektórych, sceptycznie do niego nastawionych komentatorów, zdołał nie tylko utrzymać wysokie poparcie pośród tradycyjnego elektoratu Grand Old Party, dzięki czemu zwyciężył w takich stanach, jak Arizona, Teksas czy Utah, ale też udało mu się, jak sam obiecywał jeszcze na etapie kampanii prezydenckiej, przyciągnąć do Partii Republikańskiej sporą liczbę wyborców, którzy dotychczas głosowali na Demokratów lub w ogóle nie uczestniczyli w wyborach. Dzięki temu Trump był w stanie osiągnąć gigantyczne i przytłaczające zwycięstwo nad swoją lewicową rywalką. Nowojorski miliarder, co było w Ameryce chyba największym zaskoczeniem, zwyciężył również w tych stanach, które od dziesięcioleci uważane były za tradycyjne bastiony Partii Demokratycznej. Mowa tutaj o kluczowej, bo dostarczającej aż 20 głosów elektorskich, Pensylwanii – stanie, w którym nie wygrał żaden republikański kandydat od wyborów z 1988 r., kiedy to na tym terenie zwyciężył prezydent George H.W. Bush. Ten historyczny wręcz sukces w Pensylwanii jeszcze dosadniej pokazuje skalę zwycięstwa Donalda J. Trumpa oraz jego olbrzymi potencjał wyborczy, który do tej pory dostrzegało tak niewielu ekspertów i dziennikarzy. Pozostałe stany, które Donald Trump niespodziewanie wydarł z rąk Demokratów, to Wisconsin oraz Michigan, a więc rejony w dużej mierze zamieszkiwane przez Polonię amerykańską. Czy dzięki temu nowy prezydent będzie kojarzył swoje zwycięstwo przynajmniej częściowo z głosami Polaków? Możliwe. Już wcześniej obiecywał zniesienie nam wiz. Realizacja tej deklaracji jest dzisiaj tym bardziej prawdopodobna, że Republikanie zwyciężyli również w obu izbach amerykańskiego Kongresu, co jest czynnikiem absolutnie kluczowym, gdyż poparcie Senatu oraz Izby Reprezentantów jest niezbędne w trakcie procedury legislacyjnej mającej znieść obowiązek posiadania wiz do USA dla polskich obywateli. Oczywiście, otwarte pozostaje pytanie, na ile nowy prezydent będzie mógł liczyć na wsparcie ze strony kontrolowanego przez jego partię Kongresu. To, że startował on z ramienia Grand Old Party, nie oznacza z automatu, że we wszystkim będzie cieszył się przychylnością swoich partyjnych kolegów.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Konserwatywna przyszłość

Wielu republikanów kojarzonych z partyjnym establishmentem krytycznie wypowiadało się o swoim własnym kandydacie. Wydaje się jednak, że przy obecnym rozdaniu szanse na realizację przynajmniej niektórych postulatów Donalda Trumpa są znacznie większe. Możemy również spodziewać się generalnie sprawniejszego i szybszego procesu legislacyjnego i mniejszej liczby sporów związanych np. z uchwalaniem budżetu. Amerykańscy obywatele przemówili i wybrali dla swojego kraju konserwatywną przyszłość, i potwierdzili tym samym chrześcijańską, konserwatywną tożsamość Stanów Zjednoczonych. Donald Trump obiecywał ograniczenia w kwestii aborcji, którą nawet w późnym etapie ciąży wspierała Hillary Clinton. To tylko jeden przykład. Trump w Białym Domu to również gwarancja tego, że w Ameryce zakończy się okres wszechobecnej poprawności politycznej, która była czasami odpowiedzialna za tak absurdalne postulaty, jak próby wyrzucenia Boga z amerykańskiej przestrzeni publicznej. Znane są również przypadki, że np. uczelnia wyższa zdejmowała amerykańską flagę, bo – zdaniem skrajnej lewicy – ta mogła obrażać czyjeś uczucia. Skalę absurdu widać tutaj wyjątkowo dobrze, nie dziwi zatem, dlaczego większość amerykańskiego społeczeństwa miała już serdecznie dosyć tak rozumianej poprawności politycznej.

Reklama

Donald J. Trump – kandydat prawicy uzyskał 306 głosów elektorskich, a jego rywalka Hillary Clinton, uważana pierwotnie za faworytkę – zaledwie 232. W głosowaniu powszechnym była sekretarz stanu odnotowała jednak minimalną, marginalną wręcz, przewagę: 47,7 do 47,5 proc. Oczywiście to jest zupełnie bez znaczenia, ponieważ w amerykańskich wyborach prezydenckich jedynym czynnikiem rozstrzygającym o zwycięstwie są głosy elektorskie, których należy zdobyć przynajmniej 270.

Podzielona Ameryka

Donald Trump wygrał w znacznej większości stanów, jednak w wielu z nich kandydaci do samego końca szli łeb w łeb, a ostateczna przewaga zwycięzcy okazywała się naprawdę minimalna. To pokazuje, że Ameryka jest dzisiaj podzielona na dwie równe części, jakby przy pomocy precyzyjnego, chirurgicznego cięcia. Dla przykładu – w stanie Michigan republikanin zdobył 2 279 210 głosów, a jego demokratyczna rywalka niewiele mniej, bo 2 267 373. Podobnie wyrównana walka toczyła się również w innych rejonach kraju, co tylko potęgowało i tak już ogromne emocje.

Reklama

Wynik wyborów prezydenckich w USA obnażył również ogromną hipokryzję wielu zwolenników Hillary Clinton. Zarzucali oni Donaldowi Trumpowi, że ten nie chciał z góry obiecać zaakceptowania wyniku wyborów, twierdząc, że z tą decyzją poczeka na koniec, gdy wszystko się wyjaśni. Dzisiaj, po przegranej Demokratów, część sympatyków byłej pierwszej damy organizuje protesty na ulicach amerykańskich miast, takich jak Nowy Jork, Chicago czy Waszyngton. Kandydatka Demokratów, chociaż zaakceptowała wynik wyborów, to jednak nie zdecydowała się na przemowę w trakcie wieczoru wyborczego – zamiast tego wysłała do mównicy szefa swojego sztabu wyborczego Johna Podestę, który skierował zgromadzonych tam zwolenników do domów, mówiąc, że cały czas trwa liczenie głosów. Niby nadzieja umiera ostatnia, ale w tym wypadku była ona już bez wątpienia martwa dla Demokratów.

Dotkliwa porażka

To pokazuje, że Hillary Clinton ma problemy z radzeniem sobie w kryzysowych i bardzo trudnych sytuacjach – ewidentnie zabrakło jej odwagi, by przyznać się do porażki. Gdyby na jej miejscu podobny manewr zastosował Donald Trump, lewica skrytykowałaby go za nieumiejętność zaakceptowania wyniku demokratycznych wyborów. Wyraźnie widać tutaj stosowanie podwójnych standardów.

Wbrew przewidywaniom Donald Trump nie stracił wielu głosów kobiet – republikanina poparło 42 proc. z nich. Co więcej, w takich stanach, jak Arizona, Nowy Meksyk czy Nevada Trump uzyskał więcej głosów latynoskich wyborców niż jego poprzednik Mitt Romney w wyborach z 2012 r. W sumie na nowojorskiego miliardera w skali całego kraju zagłosowało jednak zaledwie 29 proc. Latynosów i jedynie 29 proc. Azjatów. Wśród wyborców afroamerykańskich wynik ten był jeszcze gorszy. Trump otrzymał od tej społeczności bardzo małe poparcie, rzędu 8 proc. To pokazuje, że Partia Republikańska wciąż musi zastanawiać się nad strategią przyciągnięcia do siebie większej części elektoratu, na który składają się przedstawiciele mniejszości etnicznych w USA.

Reklama

Wbrew komunikatowi kreowanemu przez niektóre liberalne media, Donalda Trumpa nie poparli wyłącznie słabo wykształceni przedstawiciele białej społeczności z amerykańskiej prowincji. Również wśród białych Amerykanów z wyższym wykształceniem zwycięzcą okazał się kandydat Republikanów, który zyskał 49 proc. ich głosów przy 45 proc. poparcia dla Hillary Clinton.

Najbogatsi również w większości głosowali na Trumpa: Amerykanie zarabiający w granicach 200 tys. – 249 999 dol. stanowili grupę wyborców miliardera w 49 proc., a osoby o dochodzie powyżej 250 tys. – odpowiednio 48 proc.

* * *

Tomasz Winiarski
Student dziennikarstwa, amerykanista zafascynowany kulturą, polityką i historią USA. Dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych. W życiu stara się kierować mottem: Nie ma rzeczy niemożliwych! tomasz.winiarski@niedziela.pl

2016-11-16 10:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ma być tak, jak było

Niedziela Ogólnopolska 40/2016, str. 36-37

[ TEMATY ]

wywiad

polityka

Grzegorz Boguszewski

Stanisław Piotrowicz

Stanisław Piotrowicz

W polskim wymiarze sprawiedliwości dzieje się naprawdę źle, co znajduje konkretne odzwierciedlenie choćby w Europejskim Trybunale Praw Człowieka, gdzie zapadają coraz liczniejsze orzeczenia zasądzające wysokie odszkodowania od polskiego rządu nie tylko z tytułu złych rozstrzygnięć i złej jakości postępowania przed polskimi sądami, ale też przede wszystkim z powodu przewlekłości procesów.
O potrzebie niechcianej przez sędziów reformy wymiaru sprawiedliwości ze Stanisławem Piotrowiczem rozmawia Wiesława Lewandowska

WIESŁAWA LEWANDOWSKA: – Panie Pośle, dlaczego tak pilnie potrzebujemy w Polsce reformy sądownictwa, skoro jego zacni przedstawiciele uważają, że nie powinno się niczego zmieniać?

CZYTAJ DALEJ

Marcin Zieliński: Znam Kościół, który żyje

2024-04-24 07:11

[ TEMATY ]

książka

Marcin Zieliński

Materiał promocyjny

Marcin Zieliński to jeden z liderów grup charyzmatycznych w Polsce. Jego spotkania modlitewne gromadzą dziesiątki tysięcy osób. W rozmowie z Renatą Czerwicką Zieliński dzieli się wizją żywego Kościoła, w którym ważną rolę odgrywają świeccy. Opowiada o młodych ludziach, którzy są gotyowi do działania.

Renata Czerwicka: Dlaczego tak mocno skupiłeś się na modlitwie o uzdrowienie? Nie ma ważniejszych tematów w Kościele?

Marcin Zieliński: Jeśli mam głosić Pana Jezusa, który, jak czytam w Piśmie Świętym, jest taki sam wczoraj i dzisiaj, i zawsze, to muszę Go naśladować. Bo pojawia się pytanie, czemu ludzie szli za Jezusem. I jest prosta odpowiedź w Ewangelii, dwuskładnikowa, że szli za Nim, żeby, po pierwsze, słuchać słowa, bo mówił tak, że dotykało to ludzkich serc i przemieniało ich życie. Mówił tak, że rzeczy się działy, i jestem pewien, że ludzie wracali zupełnie odmienieni nauczaniem Jezusa. A po drugie, chodzili za Nim, żeby znaleźć uzdrowienie z chorób. Więc kiedy myślę dzisiaj o głoszeniu Ewangelii, te dwa czynniki muszą iść w parze.

Wielu ewangelizatorów w ogóle się tym nie zajmuje.

To prawda.

A Zieliński się uparł.

Uparł się, bo przeczytał Ewangelię i w nią wierzy. I uważa, że gdyby się na tym nie skupiał, to by nie był posłuszny Ewangelii. Jezus powiedział, że nie tylko On będzie działał cuda, ale że większe znaki będą czynić ci, którzy pójdą za Nim. Powiedział: „Idźcie i głoście Ewangelię”. I nigdy na tym nie skończył. Wielu kaznodziejów na tym kończy, na „głoście, nauczajcie”, ale Jezus zawsze, kiedy posyłał, mówił: „Róbcie to z mocą”. I w każdej z tych obietnic dodawał: „Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych” (por. Mt 10, 7–8). Zawsze to mówił.

Przecież inni czytali tę samą Ewangelię, skąd taka różnica w punktach skupienia?

To trzeba innych spytać. Ja jestem bardzo prosty. Mnie nie trzeba było jakiejś wielkiej teologii. Kiedy miałem piętnaście lat i po swoim nawróceniu przeczytałem Ewangelię, od razu stwierdziłem, że skoro Jezus tak powiedział, to trzeba za tym iść. Wiedziałem, że należy to robić, bo przecież przeczytałem o tym w Biblii. No i robiłem. Zacząłem się modlić za chorych, bez efektu na początku, ale po paru latach, po którejś swojej tysięcznej modlitwie nad kimś, kiedy położyłem na kogoś ręce, bo Pan Jezus mówi, żebyśmy kładli ręce na chorych w Jego imię, a oni odzyskają zdrowie, zobaczyłem, jak Pan Bóg uzdrowił w szkole panią woźną z jej problemów z kręgosłupem.

Wiem, że wiele razy o tym mówiłeś, ale opowiedz, jak to było, kiedy pierwszy raz po tylu latach w końcu zobaczyłeś owoce swojego działania.

To było frustrujące chodzić po ulicach i zaczepiać ludzi, zwłaszcza gdy się jest nieśmiałym chłopakiem, bo taki byłem. Wystąpienia publiczne to była najbardziej znienawidzona rzecz w moim życiu. Nie występowałem w szkole, nawet w teatrzykach, mimo że wszyscy występowali. Po tamtym spotkaniu z Panem Jezusem, tym pierwszym prawdziwym, miałem pragnienie, aby wszyscy tego doświadczyli. I otrzymałem odwagę, która nie była moją własną. Przeczytałem w Ewangelii o tym, że mamy głosić i uzdrawiać, więc zacząłem modlić się za chorych wszędzie, gdzie akurat byłem. To nie było tak, że ktoś mnie dokądś zapraszał, bo niby dokąd miał mnie ktoś zaprosić.

Na początku pewnie nikt nie wiedział, że jakiś chłopak chodzi po mieście i modli się za chorych…

Do tego dzieciak. Chodziłem więc po szpitalach i modliłem się, czasami na zakupach, kiedy widziałem, że ktoś kuleje, zaczepiałem go i mówiłem, że wierzę, że Pan Jezus może go uzdrowić, i pytałem, czy mogę się za niego pomodlić. Wiele osób mówiło mi, że to było niesamowite, iż mając te naście lat, robiłem to przez cztery czy nawet pięć lat bez efektu i mimo wszystko nie odpuszczałem. Też mi się dziś wydaje, że to jest dość niezwykłe, ale dla mnie to dowód, że to nie mogło wychodzić tylko ode mnie. Gdyby było ode mnie, dawno bym to zostawił.

FRAGMENT KSIĄŻKI "Znam Kościół, który żyje". CAŁOŚĆ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!

CZYTAJ DALEJ

W Lublinie rozpoczęło się spotkanie grupy kontaktowej Episkopatów Polski i Niemiec

2024-04-24 17:59

[ TEMATY ]

Konferencja Episkopatu Polski

Konferencja Episkopatu Polski/Facebook

W dniach 23-25 kwietnia br. odbywa się coroczne spotkanie grupy kontaktowej Episkopatów Polski i Niemiec. Gospodarzem spotkania jest w tym roku abp Stanisław Budzik, przewodniczący Zespołu KEP ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec.

Głównym tematem spotkania są kwestie dotyczące trwającej wojny w Ukrainie. Drugiego dnia członkowie grupy wysłuchali sprawozdania z wizyty bp. Bertrama Meiera, ordynariusza Augsburga, w Ukrainie, w czasie której odwiedził Kijów i Lwów. Spotkał się również z abp. Światosławem Szewczukiem, zwierzchnikiem Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję